Αλληλεγγύη στους 5 συλληφθέντες του Αγ.Παντελεήμονα στις 09/06/2009

Τους τελευταίους μήνες το κράτος εναρμονισμένο με τις διακρατικές συμφωνίες και σχεδιασμούς αναβαθμίζει το κατασταλτικό του πρόσωπο και το κυρίως ιδεολογικό υπόβαθρο που χρησιμοποιείται περιστρέφεται γύρω από το “δόγμα της ασφάλειας των πολιτών”. Προσπαθώντας να διασπείρει τον φόβο έτσι ώστε να δικαιολογήσει την καταστολή, βαφτίζει ως “εσωτερικούς εχθρούς” ορισμένα κοινωνικά κομμάτια. Με διάφορες μεθόδους και κυρίως με την προπαγάνδα μέσω των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης προετοιμάζει το έδαφος για περαιτέρω απαγορεύσεις και έλεγχο. Για άλλη μια φορά για τον ρόλο του “αποδιοπομπαίου τράγου” επιλέχτηκαν οι μετανάστες καθώς και τα πιο εξαθλιωμένα κοινωνικά κομμάτια (τοξικοεξαρτημένοι, άστεγοι κ.τ.λ). Η επίθεση του κράτους σ’ αυτούς εκφράζεται με επιχειρήσεις σκούπα, βιασμούς και βασανιστήρια σε Α.Τ, δολοφονίες, νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά και με παρακρατικές επιθέσεις φασιστικών συμμοριών που σε αγαστή συνεργασία με τους μπάτσους έχουν διαμορφώσει τη καθημερινότητα στο κέντρο της Αθήνας.
Στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα εδώ και 1 χρόνο έχει συσταθεί μια επιτροπή κατοίκων που την απαρτίζουν χρυσαυγίτες μαζί με “φιλήσυχους” νοικοκυραίους που απαιτούν να φύγουν οι μετανάστες από την περιοχή. Έτσι, οι εμπρησμοί σπιτιών μεταναστών, οι ξυλοδαρμοί και τα μαχαιρώματα έχουν γίνει σύνηθες φαινόμενο δημιουργώντας ένα κλίμα βίας και χάους.
Δημιουργώντας πόλους αντίστασης και αντεπίθεσης αναρχικοί προέβησαν σε μαζικές παρεμβάσεις αντιπληροφόρισης στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα. Σε μια απ’ αυτές φασιστοειδή με τις πλάτες των μπάτσων επιχείρησαν να επιτεθούν στους συγκεντρωμένους, όμως απωθήθηκαν. Τις προκλήσεις των φασιστών ακολούθησε η οργανωμένη επίθεση των μπάτσων με ΜΑΤ και ομάδες Δέλτα με τις οποίες,μετά από συγκρούσεις σώμα με σώμα, συνέλαβαν 5 συντρόφους.Η αλληλεγγύη στο πρόσωπό τους είναι αδιαπραγμάτευτη αφού σ’ αυτούς βλέπουμε τον δικό μας εαυτό και τη δική μας δράση στον πόλεμο εναντίον του κράτους και της εξουσίας, χωρίς καμιά συνδιαλλαγή, χωρίς καμιά υποταγή.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 5 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
Που δικάζονται στις 20 Ιανουαρίου στην Ευελπίδων
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στα ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ 09.00

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Το Νοέμβρη του 2007 γίνεται εμπρηστική επίθεση σε γαλλική αντιπροσωπεία αυτοκινήτων στη Θεσσαλονίκη. Μετά από μερικές μέρες ο αναρχικός Β.Μποτζατζής και η σύντροφός του προσαγάγονται στην γενική αστυνομική διεύθυνση Θεσσαλονίκης. Ακολουθούν προσαγωγές 4 ατόμων τα οποία τελικά αφήνονται ελεύθερα. Μετά από 35 ώρες κράτησης η σύντροφος του Β.Μποτζατζή αφήνεται ελεύθερη. Στις 28/11/07 με βάση μια ανυπόστατη, κατασκευασμένη κατάθεση της φίλης του Β.Μποτζατζή, προϊόν εκβιασμών, απειλών, ψυχολογικής βίας και πίεσης, στήνεται ένα απίστευτο κατηγορητήριο. Ο Β.Μποτζατζής προφυλακίζεται για τους επόμενους 11 μήνες. Εκδίδονται ακόμα άλλα 3 εντάλματα σύλληψης εις βάρος των αναρχικών Δ.Συριανού, Κ. Χαλαζά και Η. Νικολάου οι οποίοι και επιλέγουν συνειδητά τον δρόμο τις φυγής.
Ένα χρόνο μετά το τέλος της καταδίωξης των 3 συντρόφων από τους φρουρούς της δημοκρατίας ο Η.Νικολάου συλλαμβάνεται και κατηγορείται για εμπρηστική επίθεση στα γραφεία της δημοτικής αστυνομίας στον Εύοσμο. Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες που του προσάπτονται. Παρόλα αυτά ο Η. Νικολάου βρίσκεται φυλακισμένος μέχρι και σήμερα ενώ η δίκη είναι ορισμένη για τις 2 Δεκέμβρη. Παρά την πολύμηνη φυλάκισή του και απειλούμενος από την περαιτέρω κράτησή του στις φυλακές , ο Η. Νικολάου κρατά μια αξιοπρεπή στάση ενάντια στο κράτος και στην ίδια τη συνθήκη εγκλεισμού που του επιβάλλεται.

Από την στιγμή που γεννιόμαστε δεχόμαστε εξουσιαστική, συλλογική και νόμιμη βία προκειμένου να πάρουμε την θέση που μας αναλογεί σε αυτόν το κόσμο ως εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι. Υπάρχουν κάποιοι όμως που δεν τους χωρά αυτός ο κόσμος, αυτή η προοπτική, οπλίζουν τις αρνήσεις τους και συλλογικοποιούνται προκειμένου να πραγματώσουν την επίθεση τους στο εδώ και στο τώρα, μια επίθεση αδιάλλακτη και χωρίς κανένα συμβιβασμό απέναντι στο κράτος , τα αφεντικά και κάθε εξουσιαστική αντίληψη και δομή μέσα στην κοινωνία. Το κράτος με την πάροδο των χρόνων έχει δημιουργήσει ένα απίστευτο ιδεολογικό, νομικό αλλά και πρακτικό οπλοστάσιο προκειμένου να επιβάλλεται, να προλαμβάνει κοινωνικές συγκρούσεις και να επιτίθεται σε όσους ορθώνουν το ανάστημα τους και πραγματώνουν τις αρνήσεις τους. Ωστόσο όσο και αν ψηλώσουν οι τοίχοι των φυλακών, όσο διαπεραστικές και αν γίνουν οι κραυγές των δεσμοφυλάκων, όσο μεγάλα και αν γίνουν τα κατάστιχα των δικαστών, όσο θελκτική και να φαίνεται η αγκαλιά του κράτους πρόνοιας, το πάθος για ζωή και ελευθερία θα βρίσκει τον τρόπο, τον τόπο και τον χρόνο να χτύπα με μίσος οτιδήποτε καταπιέζει τον άνθρωπο και την φύση.
Όσοι έχουμε βρεθεί μαζί σε θέση επίθεσης, έχουμε νοιώσει τα χνώτα των φρουρών της δημοκρατίας στις πλάτες μας, έχουμε συναντηθεί αναζητώντας τους τρόπους εκείνους που μπορούν να μας φέρουν πιο κοντά στην καταστροφή του κράτους και της εξουσίας. Αντιλαμβανόμαστε ότι η αλληλεγγύη είναι στοιχείο συνοχής και αναπόσπαστο κομμάτι του κάθε αγώνα. Η αλληλεγγύη είναι αυτή που οδηγεί τις αρνήσεις να παίρνουν μορφή αφήνοντας πίσω τους κατεστραμμένους κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους. Στον δρόμο προς την ελευθερία κανείς δεν πρόκειται να μείνει μόνος.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΥΨΩΝΟΥΝ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΠΟΡΕΙΑ 27/11/2009 18:00 ΚΑΜΑΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 02/12/2009 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Αφίσα για Ηλία Νικολάου (Δίκη 02/12/2009)

Αφίσα για Συλληφθέντες Αγ.Παντελεήμονα

Κείμενο για την καταστολή

Όταν η Δημοκρατία δείχνει «Πυγμή» …

Εν καιρώ "κρίσης"το κράτος προσπαθεί να μετασχηματίσει τον χαρακτήρα του' θωρακίζει την κυριαρχία του καταστρώνει σχέδια και εξαγγέλλει νέες υποσχέσεις. Στα πλαίσια αυτά, κεντρική πολιτική αποτελεί η εδραίωση του διάχυτου φόβου για έναν αόριστο κίνδυνο που απειλεί την κοινωνία. Μέσω των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης ο κίνδυνος αυτός ενσαρκώνεται σε αδίστακτους τρομοκράτες και «κουκουλοφόρους» αναρχικούς, σε επικίνδυνους για την οικονομία και την δημόσια υγεία μετανάστες, σε διαβόητους κακοποιούς και ληστές τραπεζών, σε περιθωριοποιημένους τοξικομανείς. Οι κίνδυνοι αυτοί αν και επαρκούν για να επιβάλλουν ένα συνολικό αίτημα για ασφάλεια και τάξη διανθίζονται με την συνεισφορά της επιστήμης, η οποία σπέρνει τον τρόμο με συνεχείς επιδημίες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται ως δια μαγείας. Ταυτόχρονα, το μόνιμο ναρκωτικό του lifestyle και του καταναλωτισμού είναι πάντα παρόν για να σε γεμίζει με ψευδαισθήσεις.

Το κράτος διαχρονικά διεκδικεί το μονοπώλιο της βίας. Τους τελευταίους μήνες αναγνωρίζοντας το πλήγμα που δέχθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο θέλησε να κερδίσει το χαμένο έδαφος. Γέμισε τους δρόμους των πόλεων με τα ένστολα και τα παρακρατικά τσιράκια του και θέλησε να χτυπήσει ένα σχετικά ευάλωτο κοινωνικό κομμάτι, τους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες. Συνεχείς έλεγχοι, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες, δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και ουσιαστικά κατάργηση του πολιτικού ασύλου. Η Δημοκρατία έχοντας χάσει την αξιοπιστία της έπρεπε να δημιουργήσει έναν εσωτερικό εχθρό, ικανό να αποπροσανατολίσει και τον τελευταίο δύσπιστο. Παράλληλα με συνεχείς διώξεις συντρόφων και αγωνιστών προσπαθούσε να κάμψει κάθε αντίσταση. Το σκηνικό συμπλήρωσε η «νίκη επί της τρομοκρατίας» σε προεκλογική περίοδο με ξεκάθαρα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά.

Μετά την ανάθεση της κρατικής διαχείρισης στους σοσιαλ-ληστές , ο στρατός κατοχής της Δημοκρατίας συνεχίζει να επελαύνει, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, σε όλες τις γειτονιές ουρλιάζοντας για «ησυχία, τάξη και ασφάλεια». Επιστέγασμα αυτής της στρατηγικής αποτελούν η πολιορκία του δήθεν άβατου των Εξαρχείων , οι συνεχείς συλλήψεις και διώξεις αναρχικών με αποκορύφωμα την επικύρηξη τριών καταζητούμενων συντρόφων κτλ.

Τα σαθρά επιχειρήματα των εξουσιαστών αποδομούνται όταν παρατηρεί κανείς γύρω του την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, την ανελέητη καταστροφή της φύσης, τις επιθέσεις σε αγωνιστές, τους θανάτους στα εργασιακά Νταχάου, την κατασκευή νέων φυλακών, την τοποθέτηση καμερών σε κάθε γωνιά της πόλης κ.τ.λ.
Είναι φανερό λοιπόν ότι δεν έχουμε μπροστά μας τίποτε άλλο από την προστασία των αφεντικών και των συμφερόντων τους.

Οι πρακτικές και τα λόγια τους δεν μπορούν να κατευνάσουν τον πόθο μας για ελευθερία. Οι ψεύτικες υποσχέσεις τους δεν μπορούν να μας εκτονώσουν. Ας ξεπεράσουμε λοιπόν τους φόβους μας , ας σηκώσουμε το κεφάλι και ας αντιμετωπίσουμε τον εχθρό με κάθε μέσο.


Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Παλιού Χημείου
Steki- escalera.blogspot.com

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Στις 18-3-09 η Κατερίνα Γκουλιώνη(κρατούμενη στις φυλακές της Θήβας) βρέθηκε νεκρή κατά τη διάρκεια της εκδικητικής μεταγωγής προς τις φυλακές της Αλικαρνασού. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες συγκρατούμενών της ήταν πισθάγκωνα δεμένη με χειροπέδες και με αίματα στο πρόσωπο. Βέβαια οι δεσμοφύλακες της αρνήθηκαν οποιαδήποτε εμπλοκή στις συνθήκες θανάτου και παρουσίασαν ως αιτία τη χρήση ναρκωτικών. Η Κατερίνα Γκουλιώνη κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού της αγωνιζόταν ενάντια στις απολύτως εξευτελιστική για την ίδια και τις υπόλοιπες συγκρατούμενές της κολπική εξέταση που ήταν υποχρεωμένες να υφίστανται σε κάθε επιστροφή τους από άδειες. Αναμφισβήτητα ο θάνατος της Κατερίνας δεν είναι καθόλου τυχαίος αλλά αποτελεί μια πολύ καλά στοχευμένη ενέργεια του κράτους.
Το 2006 στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων που είχαν ξεσπάσει στις ελληνικές φυλακές οι κρατούμενοι των φυλακών Τρικάλων προχώρησαν και οι ίδιοι σε εξέγερση. Τρία χρόνια αργότερα το κράτος έρχεται να εκδικηθεί παραδειγματικά όσους εξεγέρθηκαν. Ο Βαγγέλης Πάλλης γνωστός για την αγωνιστική του δράση μέσα στις φυλακές και άλλοι τρεις συγκρατούμενοί του διώκονται για στάση και απόπειρα απόδρασης στην εξέγερση των φυλακών Τρικάλων. Συγκεκριμένα στις 23-3-09 και οι τέσσερις δικάζονται στα δικαστήρια της Λάρισας. Για ακόμη μια φορά η δημοκρατία δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο καταδικάζοντας τον Πάλλη και έναν συγκατηγορούμενο του σε τρία χρόνια φυλάκιση η οποία εκτίεται με τη λήξη της πρώτης ποινής.
Ο αναρχικός Γιάννης Δημητράκης αποτελεί έναν ακόμη στόχο της κρατικής καταστολής. Καταδικασμένος για ληστεία εθνικής τράπεζας εκτίει τον τελευταίο καιρό ποινή φυλάκισης σε διάφορα κολαστήρια της ελληνικής επικράτειας. Ο Δημητράκης με πολύ σημαντική αγωνιστική δράση μέσα στις φυλακές μπήκε στο στόχαστρο του κράτους. Μάλιστα κατά τη διάρκεια του 2007 βασανίστηκε από δεσμοφύλακες στις φυλακές Μαλανδρίνου γεγονός που αποτέλεσε και αφορμή για την έναρξη μιας μεγάλης κινητοποίησης στις ελληνικές φυλακές.
Το κράτος για την ύπαρξη και τη συντήρηση του στηρίζεται σε διάφορους μηχανισμούς. Βασικό μηχανισμό αποτελεί και η καταστολή. Αυτή με τη σειρά της είναι δυνατό να εμφανιστεί με διάφορους τρόπους και να αφομοιωθεί από το άτομο. Από τη στιγμή που η καταστολή είναι αποτέλεσμα εξουσιαστικών σχέσεων είναι δεδομένο πως εμφανίζεται όπου επικρατούν αυτές. Σε ένα πρώτο στάδιο είναι η οικογένεια η οποία διαμορφώνει την αντίληψη του ατόμου θέτοντας όρια και περιορισμούς στη δράση του. Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και το σχολείο καθώς και τα Μ.Μ.Ε. σε μια προσπάθεια τιθάσευσης του ανθρώπου και μεταβολής του σε ένα πειθήνιο όν. Χάρη σε αυτούς τους θεσμούς διαμορφώνεται μια συγκεκριμένη εικόνα για το έγκλημα. Έτσι η έννοια της νομιμότητας δομείται κυρίως πάνω στη βάση της προάσπισης του ιδεολογήματος της ατομικής ιδιοκτησίας και στηρίζεται στην εσωτερίκευση της πειθαρχίας προς την εξουσία. Σε καμία περίπτωση όμως δεν αναγνωρίζονται ούτε παρουσιάζονται από τους παραπάνω θεσμούς και μέσα οι κοινωνικές συνθήκες που μπορούν να οδηγήσουν στην διάπραξη <<εγκλημάτων>>. Αντίθετα οι ευθύνες αποδίδονται στο μεμονωμένο άτομο.
Ο ρόλος όμως της φυλακής παίρνει σάρκα και οστά όταν ένα άτομο αναγκάζεται ή αποφασίζει να ξεφύγει από τα πλαίσια της νομιμότητας που του έχουν επιβληθεί. Τότε έρχεται αντιμέτωπο με έναν κατασταλτικό μηχανισμό. Χωρίς αμφιβολία η αστυνομία αποτελεί το κύριο μέσο επιβολής της κρατικής νομιμότητας και της κοινωνικής ειρήνης με αποτέλεσμα να προλαμβάνει και να καταστέλλει κάθε ενέργεια που είτε αμφισβητεί και επιτίθεται στο κράτος είτε αντιτίθεται στη δημόσια τάξη γενικότερα. Στη συνέχεια τη σκυτάλη παίρνουν οι δικαστές και οι εισαγγελείς οι οποίοι διαθέτοντας ένα πλούσιο ποινικό οπλοστάσιο και μεταχειρίζοντας την έννοια της δικαιοσύνης με κρατικά μέτρα και σταθμά μπορούν να εξοντώσουν και να φυλακίσουν το άτομο. Να σημειώσουμε πως εκτός από τα κρατικά όργανα της τάξης υπάρχουν και πάσης φύσεως εθελοντές ρουφιάνοι που συχνά προτάσσονται δίπλα στα θελήματα της εξουσίας.
Η φυλακή είναι ένα βασικό κομμάτι της κρατικής καταστολής. Αποκαλείται από την κυριαρχία σωφρονιστικό κατάστημα , γιατί στα μάτια των εξουσιαστών και των υπηκόων τους μοιάζει με έναν χώρο κάθαρσης στον οποίο το άτομο σωφρονίζεται. Έκτος από αυτό βασικός στόχος είναι να τρομοκρατηθεί η κοινωνία ώστε να μην προβεί σε αξιόποινες πράξεις .Στην πραγματικότητα όμως οι φυλακές είναι τα κολαστήρια της δημοκρατίας. Κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης ένας τεράστιος αριθμός ατόμων ανεξαρτήτου ηλικίας και φύλου είναι συγκεντρωμένος στερούμενος την ελευθερία του. Πιο συγκεκριμένα όλοι οι έγκλειστοι είναι αναγκασμένοι να επιβιώνουν σε τραγικές συνθήκες υγιεινής στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Την τιμητική τους έχουν και οι ξυλοδαρμοί από τους ανθρωποφύλακες που δεν αποτελούν σπάνιο φαινόμενο αλλά μια συνήθη τακτική τους. Μέσα εξόντωσης είναι και οι μεταγωγές οποίες συνήθως συνιστούν μια τιμωρία των κρατούμενων αποσκοπώντας πολλές φορές στη διάσπαση των δεσμών αλληλεγγύης που είναι δυνατό να αναπτυχθούν μεταξύ τους. Επιπλέον η συνεχής παροχή ναρκωτικών είναι ένα ακόμη μέσο για να κρατά τους κρατούμενους αδρανοποιημένους και εξαρτημένους υπό τον έλεγχό τους. Με λίγα λόγια ο κρατούμενος δεν καταπιέζεται μόνο σωματικά αλλά και καταρρακώνεται ψυχολογικά με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην πλήρη εξαθλίωση.
Μέσα σε αυτό το αρρωστημένο περιβάλλον ωστόσο κάποιες και κάποιοι προσπαθούν να έρθουν σε ρήξη με την υπάρχουσα κατάσταση αμφισβητώντας τη και πραγματώνοντας την αμφισβήτηση αυτή μέσα από ορισμένες δράσεις . Για παράδειγμα το 2006 σε πολλές ελληνικές φυλακές μεγάλος αριθμός κρατουμένων εξεγέρθηκε ενώ το Νοέμβρη του 2008 σημειώθηκε η πολυπληθέστερη απεργία πείνας από πλευράς φυλακισμένων. Βέβαια το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η καταστροφή πτέρυγας στις φυλακές Θήβας από συγκρατούμενες της Γκουλιώνη λίγες μέρες μετά το θάνατό της.
Στις περισσότερες περιπτώσεις ο αγώνας των φυλακισμένων πραγματοποιείται με τη μορφή αιτημάτων για τη βελτίωση των συνθηκών και τη θεσμοθέτηση ευνοϊκότερων ρυθμίσεων. Παρόλο που αυτή η μορφή αγώνα δεν οδηγεί σε οριστικό και ουσιαστικό αποτέλεσμα δεν παύει να αποτελεί έναν πραγματικό αγώνα καταπιεσμένων. Επιπλέον αυτή η μορφή αγώνα γίνεται κατανοητή εφόσον σχετίζεται με θέματα επιβίωσης δίχως όμως να συμβαδίζει με ό,τι εμείς προτάσσουμε και αυτό δεν είναι άλλο από την καταστροφή κάθε φυλακής.
Ζώντας σε έναν κόσμο όπου τα πάντα ελέγχονται και επιτηρούνται όπου η μισθωτή εργασία και οι ανάγκες που μας δημιουργούν μας κρατάνε δέσμιους όπου ο καταναλωτισμός εξουσιάζει τις ζωές μας και οι τράπεζες μας λεηλατούν ανελέητα δεν μπορούμε να υπερηφανευθούμε για την ελευθερία μας. Οι πόλεις μας δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από μία φυλακή γιατί αποτελούν μια πολυτελή εκδοχή αυτής(πολυκατοικίες-κελιά,αστυνόμοι-δεσμοφύλακες,βραδινή βόλτα-προαυλισμός,κάμερες παρακολούθησης κτλ). Το τραγικό λοιπόν είναι ότι η αποφυλάκιση που για έναν κρατούμενο είναι μονόδρομος δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη μετάβασή σε έναν χώρο που τα κάγκελα είναι αόρατα...
Η αλληλεγγύη προς όλους τους αγωνιζόμενους που δε συναλλάσσονται με την εξουσία είναι αδιαπραγμάτευτη και αδιαμεσολάβητη

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΩΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ,ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ,ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

Αντι-εκλογική αφίσα

Τυπώθηκε σε 1000 αντίτυπα και κολλήθηκε σε διάφορες συνοικίες σε Αθήνα και Πειραιά ενόψει ευροεκλογών