ESCALERA

steki-escalera.espivblogs.net

2011-11-14T06:40:00.000-08:00

Μετά από απόφαση της ανοιχτής συνέλευσης του στεκιού, αυτό μετονομάζεται σε αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Παιδαγωγικού-Νηπιαγωγών και οι διαδικτυακές αναρτήσεις μεταβιβάζονται σε κινηματικό server (espiv.net) στην διεύθυνση :

steki-escalera.espivblogs.net

προβολές

2011-05-04T00:17:00.000-07:00

DUENTE 2o

2011-05-04T00:13:00.000-07:00

DUENTE σημαίνει στα ισπανικά η επικράτηση της ζωής στο θάνατο

] Διαρροή ραδιενέργειας στη Φουκουσίμα. Άλλο ένα τυχαίο περιστατικό που προκλήθηκε λόγω των απρόσμενων φυσικών φαινομένων.

• Δεν πας καθόλου καλά! Πάλι ληγμένα σου δώσανε;!

] Γιατί τι άλλο συνέβη και δεν το ξέρω; Δεν καταλαβαίνω το ύφος σου..

• Απλώς η διαρροή ραδιενέργειας στη Φουκουσίμα δεν είναι καθόλου ένα τυχαίο γεγονός. Αυτά που λες τα προωθούν οι κυρίαρχοι για να αποκρύψουν την αλήθεια και να συνεχίσουν ακάθεκτοι το καταστροφικό τους έργο.

] Μα είναι απλό! Έγινε σεισμός 9 ρίχτερ στις 11 Μάρτη στην Ιαπωνία, που προκάλεσε τσουνάμι με κύματα ύψους 16 μέτρων, πράγμα όχι και τόσο καθημερινό.

< Φαίνεται πως αγνοείς ότι η Ιαπωνία είναι μια χώρα με υψηλή σεισμικότητα και με ηφαιστειακή δράση. Δεδομένα που αποδεικνύουν ότι ήξεραν ότι μπορούσε να γίνει ατύχημα. Και να μην ξεχνάς ότι η Ιαπωνία έζησε στο πετσί της τον πυρηνικό εφιάλτη, όταν το 1945 η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι βομβαρδίστηκαν με ατομικές βόμβες από τους αμερικάνους. Παρόλα αυτά έχει 54 πυρηνικά εργοστάσια στην επικράτειά της.

] Οι επιστήμονες ξέρουν τι κάνουν! Εσύ τι ξέρεις; Ένας απλός πίθηκος σε κλουβί είσαι!

• Μην είσαι και τόσο σίγουρος! Πριν 25 χρόνια ένα άλλο «τυχαίο γεγονός» στο Τσερνομπίλ της Ουκρανίας ήταν η αιτία που μόλυνε κι αρρώστησε τη φύση και τους ανθρώπους. Συγκεκριμένα στον ελλαδικό χώρο για τουλάχιστον 15 χρόνια ήταν η βασικότερη αιτία για λευχαιμία και καρκίνους. Τα γνωστά περιστατικά «ατυχημάτων» και διαρροής πυρηνικής ενέργειας τα τελευταία 25 χρόνια ξεπερνούν τα 800. Και να φανταστείς ότι δεν προηγήθηκε κάποια φυσική καταστροφή πριν από αυτά! Άλλωστε, η επιστήμη είναι στην υπηρεσία των συμφερόντων της κυριαρχίας, δεν είναι κάτι ξεκομμένο και ανεξάρτητο.

< Οι αριθμοί πολλές φορές μιλάνε από μόνοι τους. 31 χώρες διαθέτουν περισσότερους από 440 πυρηνικούς αντιδραστήρες, άρα τα ατυχήματα, όσα έγιναν και όσα θα ακολουθήσουν, δεν είναι τελικά και τόσο ατυχήματα. Εμείς ως άγρια ζώα, έστω και σε κλουβί, δεν πρέπει να αφήσουμε την τύχη της ζωής μας στα διεστραμμένα μυαλά των εξουσιαστών. Τόσα ατυχήματα ήταν αρκετά για να αποδείξουν και στους πιο αδαείς ότι η χρήση της πυρηνικής ενέργειας δεν είναι μια ασφαλής διαδικασία.

• Με ψέματα και απόκρυψη στοιχείων επιδιώκουν τη συναίνεση του κόσμου. Όμως καθημερινά φανερώνεται το μέγεθος της καταστροφής και της μόλυνσης λόγω της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας.

< Ενδεικτικά μερικές εβδομάδες μετά την καταστροφή των πυρηνικών αντιδραστήρων και τη διαρροή ραδιενέργειας, η εταιρία που διαχειρίζεται το εν λόγω εργοστάσιο αποκάλυψε ότι 1.500 τόνοι ραδιενεργού ύδατος το οποίο είχε συγκεντρωθεί στις εγκαταστάσεις του, έχουν διοχετευθεί στους ωκεανούς ως απαραίτητο μέτρο ασφάλειας.

• Επίσης άκουσα ότι οι τοπικές αρχές της Φουκουσίμα ξεκίνησαν επιχείρηση ευθανασίας όλων των οικόσιτων ζώων εντός της ζώνης πλήρους απαγόρευσης 20 χιλιομέτρων γύρω από το πυρηνικό εργοστάσιο. 4.000 κατσίκια, 30.000 χοίρους, 630.000 κοτόπουλα και 100 άλογα.

] Μα καλά πώς θα αναπτυχθούν οι ανθρώπινες κοινωνίες ; Η πυρηνική είναι μια φθηνή ενέργεια που μπορεί να λύσει το ενεργειακό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι.

< Δηλαδή θες να καταστραφεί η φύση για να καλυφθούν οι πλαστές ανάγκες που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι στην κοινωνία; Γιατί να μην καταστρέψουμε το σύστημα που αναπαράγει τέτοιες ανάγκες μαζί με την εκμετάλλευση και την καταπίεση;

• Το ιδεολόγημα της ανάπτυξης και ειδικότερα της πράσινης, δεν είναι παρά το δόγμα που χρησιμοποιούν οι κυρίαρχοι έτσι ώστε να πείσουν τους ανθρώπους να ακολουθούν τα καταστροφικά σχέδιά τους. Η ζωή στον πλανήτη μας έχει περιέλθει σε πολύ κρίσιμη φάση. Η μόλυνση της γης, του αέρα, της θάλασσας και των νερών είναι τεράστια. Αν οι άνθρωποι δεν αρνηθούν να υπακούουν στα κράτη, θα μας οδηγήσουν όλους στον όλεθρο.

]Ευτυχώς που οι μπανάνες μας δεν φυτρώνουν στην Ιαπωνία και που απέχουμε χιλιόμετρα από κει!

• Εσύ μόνο για τις μπανάνες σου ανησυχείς! Μάθε ότι με τις κατάλληλες συνθήκες το ραδιενεργό νέφος μπορεί να κάνει 3 φορές το κύκλο της Γης. Χώρια που μεταδίδεται μέσω του υδροφόρου ορίζοντα και της ατμόσφαιρας..

] Μάλιστα… Άρα ο εχθρός είναι η ανθρώπινη κοινωνία.

< Όχι δεν είναι η ανθρώπινη κοινωνία γενικά κι αόριστα. Πολλοί άνθρωποι οργανώθηκαν και αντιστάθηκαν ενάντια στα πυρηνικά και μάλιστα πολλές φορές οι αγώνες τους αιματοβάφτηκαν. Το θέμα είναι να αντιληφθούμε ότι ο αγώνας ενάντια στα πυρηνικά, τα μεταλλαγμένα, τον υποσιτισμό, την καταστροφή της φύσης, την ανελευθερία, είναι ουσιαστικά ο αγώνας ενάντια στα κράτη και σε κάθε είδους εξουσία …

DUENTE 1o

2011-05-04T00:08:00.000-07:00

DUENTE σημαίνει στα ισπανικά η επικράτηση της ζωής στο θάνατο.

-Τι είναι η συνέλευση για σένα;----

-Είναι μια ευκαιρία να συζητήσω με άλλους διάφορα προβλήματα και ζητήματα που μας απασχολούν. Αλλά δυστυχώς στην γενική συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου αυτό δεν συμβαίνει.

-Και γιατί δεν γίνεται;

Επειδή οι εκπρόσωποι των παρατάξεων δημιουργούν ένα κλίμα που κάποιες φορές μοιάζει με κοινοβούλιο και κάποιες άλλες με γήπεδο. Με αποτέλεσμα να μην γίνεται γόνιμος διάλογος και τοποθετήσεις από όλους. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό…

-Πες το ντε, τι άλλο είναι;

-Να οι Γ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου στην ουσία νομιμοποιούνται από ένα καταστατικό φτιαγμένο από «άγνωστα φαντάσματα» του παρελθόντος, όπως επίσης είναι στη δικαιοδοσία του Διοικητικού Συμβουλίου αν θα την νομιμοποιήσει ή όχι.

-Και ποιο είναι το πρόβλημα σου;

-Κοίτα ρε φίλε, δεν μ’ αρέσει να παίζω σε στημένα παιχνίδια. Θέλω να έχω λόγο στην διαμόρφωση των κανόνων μιας συνέλευσης. Ακόμα τρελαίνομαι στη σκέψη ότι μερικά άτομα όντας στο ΔΣ έχουν την δικαιοδοσία να αποφασίζουν για μένα χωρίς εμένα.

-Και τι προτείνεις ρε φίλε;

-Να αυτό που προτείνω σε σένα αλλά και σε όλους είναι να φτιάξουμε τις δικές μας συνελεύσεις μακριά από καταστατικά και ΔΣ όπου ο καθένας θα επιχειρηματολογεί, θα συζητά και θα συνδιαμορφώνει αποφάσεις μαζί με τους υπόλοιπους.

-Και θα είσαι ικανοποιημένος;

-Δεν ξέρω αν θα είμαι ικανοποιημένος και κόψε το ειρωνικό στιλάκι. Το σίγουρο είναι ότι θα μπορώ να συζητήσω σαν άνθρωπος με άλλους ανθρώπους. Και να σου πω και κάτι άλλο: τα ψηφίσματα δεν τα συμπαθώ καθόλου. Για τον λόγο ότι δεν είναι απαραίτητο ότι η μειοψηφία έχει πάντα άδικο και η πλειοψηφία δίκαιο.

-Και πως θα βγαίνουν οι αποφάσεις ρε φίλε, μας δουλεύεις;

-Αφού κατατεθούν όλες οι απόψεις και τα επιχειρήματα μακριά από πολιτικαντισμούς και σκοπιμότητες τότε θα διαφανεί και η πιο λειτουργική συνδιαμορφωμένη λύση.

-Δεν το χω δοκιμάσει γι’ αυτό το κόβω εδώ. Αλλά να σε ρωτήσω και κάτι άλλο, εσύ γιατί μπλέκεσαι με όλα αυτά ποίος ο σκοπός σου, θα κερδίσεις τίποτα;

-Καλά εσύ δεν βλέπεις τι συμβαίνει γύρω σου; Μόνο πατρίς- θρησκεία- οικογένεια είσαι;

-Όχι ρε φίλε μην είσαι προκατειλημμένος!

-Ε, άκου λοιπόν, εγώ σαν αναρχικός όπως αυτοαποκαλούμαι (όπως λένε και στα κανάλια) έχω ως σκοπό του αγώνα την κοινωνική απελευθέρωση, δηλαδή μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και την καταστροφή της φύσης.

-Και πώς θα το καταφέρεις αυτό μόνος σου;

-Δεν είπα ποτέ ότι θα το καταφέρω μόνος μου. Η κοινωνική απελευθέρωση θα προέλθει μόνο από τη δημιουργική αυτενέργεια της ίδιας της δράσης της κοινωνίας και όχι από μια ελιτίστικη πρωτοπορία ή κάποιο επαναστατικό κόμμα, όπως διατείνονται οι μαρξιστές.

-Καλά ρε δικέ μου, θα με τρελάνεις; Πώς θα συνεννοηθεί τόσος κόσμος για να απελευθερωθεί;

-Οι συνελεύσεις είναι τα κύτταρα της όλης προσπάθειας. Συνελεύσεις χωρίς ιεραρχία, χωρίς ειδικούς και αρχηγούς.

-Και με τι μέσα; Ο αντίπαλος έχει αστυνομία και στρατό και χίλιους άλλους μηχανισμούς για να σας διαλύσει.

-Βασικό μας όπλο και πρόταγμα είναι η αλληλεγγύη μεταξύ των κοινωνικών ομάδων. Απ’ την άλλη χρησιμοποιούμε πολύμορφη δράση, χωρίς να ορίζουμε κάποιο μέσο αγώνα ως καθοριστικό. Το στοίχημα είναι να κρατάμε σε αρμονία τα μέσα με το σκοπό. Για παράδειγμα χρησιμοποιούμε ελευθεριακές διαδικασίες για να έχουμε ελευθεριακό αποτέλεσμα.

-Καλά εσύ με μπέρδεψες εντελώς! Ήμουν που ήμουν τρελαμένος.. Εν πάσει περιπτώσει γνώμη μου είναι να αφήσεις τους πολιτικούς να κάνουν τη δουλειά τους.

-Ναι μόνο που αγνοείς ότι η δουλειά τους είναι να μας δουλεύουν. Κόμματα και πολιτικοί με τις αποφάσεις τους μας κρατάνε δέσμιους του κράτους και του εξουσιαστικού συστήματος. Το ζήτημα για μας είναι να πάρουμε ως κοινωνία τη ζωή μας στα χέρια μας, να αποφασίζουμε εμείς για εμάς επαναοικειοποιώντας τη δημιουργικότητά μας.

-Καλά εσύ μουρλάθηκες! Τράβα να βρεις καμιά δουλειά! Πάω να δω τον αγώνα..

-Να σου κάνω κι εγώ μια ερώτηση, εσύ τι προτείνεις για όλα αυτά που συζητάμε, θα συνεχίσεις να κοιτάς την πάρτη σου μέχρι να σου πάρουν και τα λίγα που έχεις;

-Α… εγώ δεν ασχολούμαι μ’ αυτά…

Σχετικά με το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου

2011-04-25T11:35:00.000-07:00

πανό αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας

2011-04-05T15:45:00.000-07:00

προβολές-συζητήσεις

2011-03-30T10:27:00.000-07:00

πρωτοβουλιακό κείμενο για Γ.Σ. Φ.Σ.

2011-03-30T00:40:00.000-07:00

Στο ίδιο έργο θεατές…;

Σε κάθε γενική συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου βρισκόμαστε θεατές στο ίδιο κακοστημένο έργο: εκπρόσωποι παρατάξεων ως φερέφωνα προσπαθούν να περάσουν την αντίστοιχη με τα κόμματά τους πολιτική γραμμή, καταδικάζουν ο ένας τον άλλον, αλληλοσφάζονται προς τέρψιν εντυπώσεων και γενικότερα μονοπωλούν στην όλη διαδικασία της συνέλευσης με τις υποκριτικές τους ρητορείες. Όσο αστεία ή τραγικά και αν φαίνονται τα παραπάνω δεν θα πρέπει να αγνοούμε τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ουσιαστικά οι εκπρόσωποι των παρατάξεων διαχειρίζονται τον χρόνο και τη διαδικασία της συνέλευσης όπως αυτοί και τα κόμματά τους θέλουν. Οι υπόλοιποι φοιτητές συμμετέχουν (;) ως απλοί θεατές αυτού του τραγελαφικού θεάματος μην έχοντας ουσιαστικά την ευκαιρία να πουν την άποψή τους, να καθορίσουν οι ίδιοι τα θέματα που θέλουν να συζητήσουν και να πάρουν αποφάσεις συλλογικά και αδιαμεσολάβητα από τα κόμματα. Φτάνουμε, λοιπόν, στο σημείο όπου οι εκπρόσωποι των παρατάξεων, αφού πουν το ποιηματάκι τους και χειροκροτηθούν από τους υποστηρικτές-ψηφοφόρους τους (κοινώς πελάτες), «κατεβάζουν» προτάσεις και πλαίσια που αποτελούν γραμμή των κομμάτων τους για να τις ψηφίσουν οι υπόλοιποι. Αυτές οι προτάσεις και τα πλαίσια κάθε άλλο παρά σχέση έχουν με τους υπόλοιπους φοιτητές, αφού οι τελευταίοι δεν συμμετείχαν καν στη συνδιαμόρφωση τους. Παράλληλα, αποτελούν τη σφραγίδα που επιβεβαιώνει τον γηπεδικό και «καπελωτικό» χαρακτήρα των γενικών συνελεύσεων.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο διαμορφώθηκε μια «κανονικότητα» όπου στις γενικές συνελεύσεις οι παρατάξεις συμπεριφέρονται ως αντιπρόσωποι και διαμεσολαβητές των φοιτητών κι εμφανίζονται ως υπερασπιστές των δικαιωμάτων τους, ενώ ταυτόχρονα τα κόμματα που αντιπροσωπεύουν διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τις κοινωνικές συνθήκες καταπίεσης που βιώνουμε σήμερα. Γίνεται φανερό ότι η διαμεσολάβηση τρίτων σε θέματα που μας αφορούν οδηγεί αρχικά στη χειραγώγηση και τελικά στην εκμετάλλευσή μας.

Ν’ αποφασίζουμε εμείς για μας

Η συνέλευση μπορεί να είναι μια διαδικασία δημιουργική, όπου θα συζητιούνται απόψεις, προβληματισμοί, θα γίνονται ζυμώσεις ιδεών και που μπορεί να οδηγήσει σε συλλογικές δραστηριοποιήσεις και αντιστάσεις. Εμείς μπορούμε αυτόνομα και χωρίς ιεραρχία να οργανώσουμε συνελεύσεις. Σ’ ένα πρώτο επίπεδο οι ίδιοι θα πρέπει να αποφασίζουμε για το πότε θα γίνονται συνελεύσεις και για το ποια θέματα θα συζητιούνται σε αυτές, χωρίς να περιμένουμε από τις παρατάξεις να το κάνουν. Άλλωστε είναι γνωστό πλέον ότι οι τελευταίοι λειτουργούν και συμπεριφέρονται ανάλογα με τα συμφέροντα των κομμάτων τους. Επιπλέον, οι συνελεύσεις μπορούν να έχουν ελευθεριακό χαρακτήρα, όπου ο καθένας θα μπορεί να εκφράζει τη γνώμη και τα επιχειρήματά του, να προτείνει λύσεις και δράσεις εκπροσωπώντας τον εαυτό του χωρίς να καπελώνεται από κάποια παράταξη. Οι δε αποφάσεις μπορούν να λαμβάνονται ύστερα από συζήτηση και συνδιαμόρφωση κι όχι με την επιβολή των πλαισίων ή της άποψης της πλειοψηφίας έναντι της μειοψηφίας. Ακόμα κι αν τα άτομα που συμμετέχουν είναι πολλά, μπορεί να υπάρξει συνεννόηση και συμφωνία αρκεί να υπάρχει διάθεση για δραστηριοποίηση και συνδιαμόρφωση πέρα από κομματικά, πελατειακά συμφέροντα και σκοπιμότητες.

Επιπλέον οι φοιτητές ως κομμάτι της κοινωνίας, και όχι ως κάτι ξεκομμένο απ’ αυτήν, είναι λογικό να ασχολούμαστε με ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα κι όχι μόνο με θέματα που αφορούν τη σχολή και τις σπουδές. Είναι παγίδα να κοιτάμε το δάχτυλο κι όχι το δάσος, δηλαδή να εγκλωβιζόμαστε σε διεκδικήσεις αιτηματικού χαρακτήρα για μεμονωμένα ζητήματα, σ’ έναν φαύλο κύκλο διαπραγμάτευσης ψίχουλων από την εξουσία. Αντίθετα κάθε κοινωνικό πρόβλημα εντάσσεται στις ευρύτερες κοινωνικές συνθήκες εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλονται.

Σήμερα, με πρόσχημα την οικονομική κρίση κράτος και αφεντικά προσπαθούν να αναδιοργανώσουν τους όρους εκμετάλλευσης της κοινωνίας με τα διάφορα νέα μέτρα και τις νέες μεταρρυθμίσεις. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση είναι μόνο ένα μέρος της συνολικότερης επίθεσης που δέχεται η κοινωνία απ’ το κράτος. Τα βέλη της κριτικής μας σκέψης και πρακτικής δεν μπορούν να στοχοποιούν μόνο τα νέα μέτρα αλλά να στοχεύουν στην ανατροπή καθολικά του εξουσιαστικού και εκμεταλλευτικού συστήματος.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΑΣ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ!

Αναρχική Πρωτοβουλία

όταν...

2011-03-18T17:06:00.000-07:00

προβολές-συζητήσεις

2011-03-08T13:51:00.001-08:00

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

2011-03-04T07:32:00.000-08:00

44^η μέρα απεργίας πείνας. Η αποφασιστικότητα των 300 μεταναστών απεργών πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη παραμένει άκαμπτη παρόλο που το κάθε λεπτό που περνά είναι κρίσιμο για τις μόνιμες επιπτώσεις που θα έχει στην υγεία τους αυτό το μέσο αγώνα και διεκδίκησης. Τις τελευταίες μέρες δεκάδες από αυτούς τους ανθρώπους έχουν μεταφερθεί σε νοσοκομεία με προβλήματα όπως έντονη αφυδάτωση, αρχόμενη οξεία νεφρική ανεπάρκεια και καρδιακές αρρυθμίες. Ο κίνδυνος για την ζωή τους είναι πια αδιαμφισβήτητος. Οι απεργοί πείνας έφτασαν στο σημείο να βάλουν σε κίνδυνο την ίδια τους την ζωή για να αποκτήσουν άδεια παραμονής ώστε να μπορούν να ζουν και να δουλεύουν χωρίς το φόβο του διωγμού και της φυλάκισης τους.

Παρόλα αυτά η αναλγησία του κράτους είναι εξοργιστική φανερώνοντας ξανά πόσο απάνθρωπη είναι η ύπαρξη του. Η προκλητική άρνηση παροχής άδειας παραμονής, η εισαγγελική δίωξη των μεταναστών με την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης (για τα γεγονότα της νομικής), το βασανιστήριο της τοποθέτησης φαγητού μπροστά σε απεργούς πείνας σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, οι διώξεις των αλληλέγγυων, η προσπάθεια συκοφάντησης των μεταναστών με τις δηλώσεις Λοβέρδου για δήθεν «εστία λοιμώξεων» στο κτίριο της Υπατίας, όπως και οι δηλώσεις Παπουτσή περί ευθύνης των αλληλέγγυων για την κατάσταση που βρίσκονται οι απεργοί πείνας συνθέτουν το εχθρικό και ρατσιστικό πλαίσιο με το οποίο το κράτος αντιμετωπίζει τους απεργούς πείνας. Το κυβερνόν κόμμα μαζί με τον συρφετό του στα πανεπιστήμια μέσα στο φαρισαϊσμό που τους διακατέχει «ξεχνούν» τις δηλώσεις συμπαράστασης που κάνανε πριν 2 χρόνια σε απεργία πείνας μεταναστών στην Κρήτη.

Αυτό που πρέπει να γίνει σαφές είναι ότι τα προβλήματα των μεταναστών δεν είναι κάτι το ξεχωριστό από την γενικότερη επίθεση που δέχεται η κοινωνία αλλά στην ουσία έχουν τις ίδιες αιτίες, το κράτος και τα αφεντικά. Οι μετανάστες είναι το κοινωνικό κομμάτι που δέχεται την περισσότερη και πιο απροκάλυπτη εκμετάλλευση. Κράτη και αφεντικά αφού τους αναγκάσουν να εγκαταλείψουν τις χώρες τους, καταδιώκουν τους μετανάστες προσπαθώντας να ελέγξουν και να διαχειριστούν τον πληθυσμό τους ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Σε αυτό το πλαίσιο εντείνεται και το κυνήγι των μεταναστών από το ελληνικό κράτος αφού η οικονομική κρίση που στέκεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από την κοινωνία, καθιστά πολλούς απ’ τους μετανάστες μη αναγκαίους, λόγω του ότι και οι γηγενείς αποτελούν πλέον φθηνό και «ευέλικτο» εργατικό δυναμικό. Εξού και η φύλαξη των συνόρων από την Frontex, η κατασκευή του φράχτη στον Έβρο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που ξεφυτρώνουν ανά την επικράτεια. Οι μετανάστες είναι καταδικασμένοι να ζουν, να δουλεύουν και να πεθαίνουν αόρατοι και τώρα που σηκώνουν κεφάλι η εξουσία τους αναγάγει σε «εσωτερικό εχθρό που μπορεί να διαταράξει την τάξη του συστήματος εκμετάλλευσης.

Στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα της «οικονομικής κρίσης και των νέων μέτρων», το κράτος σπρώχνει με τη βία ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στη ανέχεια και την ανυπαρξία. Καθημερινά παρακολουθούμε με ανοιχτό το στόμα το κράτος με την βοήθεια των ΜΜΕ να επιτίθεται και να καταληστεύει την μία κοινωνική ομάδα μετά την άλλη χρησιμοποιώντας συχνά και την ωμή βία. Με πρόσχημα την οικονομική κρίση οι εξουσιαστές διαμηνύουν με θράσος ότι τα διάφορα μέτρα που παίρνουν είναι αναγκαία και ότι στην ουσία η κατάσταση αυτή είναι και η ευκαιρία για εκσυγχρονισμό. Φυσικά μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν αφουγκράζεται πια τα ψέματα τους για αυτό και αντιστέκεται με διάφορα μέσα και αποδοκιμάζει τους πολιτικούς όπου τους βρει.

Ο αγώνας των μεταναστών, για την διεκδίκηση των αυτονόητων για να ζήσουν είναι κομμάτι του αγώνα ενάντια στην εξουσία και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η ικανοποίηση των αιτημάτων τους θα βλάψει μόνο τα συμφέροντα των κυρίαρχων. Όσοι αντιλαμβάνονται την εκμετάλλευση που υφίστανται δεν μπορούν παρά να είναι αλληλέγγυοι και ενωμένοι μεταξύ τους. Οι πλασματικοί διαχωρισμοί που κάνουν οι κυρίαρχοι μεταξύ των εκμεταλλευόμενων θα βρίσκουν πάντα μπροστά τους τις σηκωμένες γροθιές όσων αντιστέκονται στην βαρβαρότητα της εξουσίας.

Λίγα τετράγωνα πιο κάτω απ’ τη σχολή διεξάγεται ένας δίκαιος αγώνας στα πρόθυρα ζωής και θανάτου. Θεωρητικά όλοι θα χαρακτήριζαν την αξία της ανθρώπινης ζωής ως υπέρτατη και θα την τοποθετούσαν πάνω απ’ όλα. Τώρα όμως απέναντι σ’ αυτό το πραγματικό ζήτημα της ζωής των 300 αγωνιζόμενων μεταναστών αλλάζει κάτι;

Ας μπει επιτέλους ένα τέλος στην απάθεια και τον παρτακισμό. Ας πάρει ο καθένας μας θέση!

«...Η απάντηση στο ψέμα και στη βαρβαρότητα πρέπει να δοθεί τώρα και θα την δώσουμε εμείς οι μετανάστες και μετανάστριες. Μπαίνουμε μπροστά με τη ζωή μας για να σταματήσουμε τώρα την αδικία εις βάρος μας. Ζητάμε τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ζητάμε ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους Έλληνες εργαζομένους κι εργαζόμενες .Ζητάμε από τους έλληνες συναδέλφους μας εργαζόμενους, από κάθε άνθρωπο που τώρα υποφέρει από την εκμετάλλευση του ιδρώτα του, να σταθεί δίπλα μας..»

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ 300

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

Φοιτητές, φοιτήτριες, αλληλέγγυοι, αλληλέγγυες, Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου

για περισσότερες πληροφορίες http://hungerstrike300.espivblogs.net/

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ (από 25/01/2011)

2011-02-18T10:11:00.000-08:00

Από τις 25/1 300 μετανάστες εργάτες, προερχόμενοι από διαφορετικές χώρες, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στον ελλαδικό χώρο, προχωρούν σε απεργία πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Για την ανάδειξη του αγώνα τους επιλέχθηκαν τα κτίρια της Νομικής και του Εργατικού Κέντρου αντίστοιχα. Διεκδικούν νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα για ΟΛΟΥΣ τους εργάτες, ντόπιους και αλλοδαπούς. Μετά από την οργανωμένη επίθεση που δέχτηκαν από ΜΜΕ, κράτος και πρυτανικές αρχές, την περικύκλωση της Νομικής από μπάτσους και την άρση του ασύλου, οι απεργοί οδηγούνται τελικά σε κτίριο επί των οδών Πατησίων και Ηπείρου, το οποίο παραχωρείται από το κράτος.

Ο αγώνας αυτός εξ αρχής υπό το πρίσμα των media μεταφράστηκε με λεζάντες του στυλ «ΑΙΣΧΟΣ- μετανάστες εισβάλουν στην Νομική!». Μια πρωτοφανής και ενορχηστρωμένη επίθεση λαμβάνει χώρα στις οθόνες για τουλάχιστον 4 μέρες . Τα ΜΜΕ συνεπή στο ρόλο τους , δίνουν απλόχερα λόγο σε ρατσιστικά καθάρματα, απαιτούν τις ποινικές διώξεις που επακολούθησαν σε αλληλέγγυους των απεργών για υποτιθέμενη «διακίνηση λαθρομεταναστών», ενώ προετοιμάζουν το έδαφος για την άρση του ασύλου και την εκκένωση της Νομικής . Το κράτος από τη μεριά του, έχοντας εξαρχής εξασφαλίσει λυσσαλέα την πολυπόθητη συναίνεση κομματιού της κοινωνίας μέσω των ΜΜΕ, έχει την ευχέρεια να διαχειριστεί την κατάσταση ποικιλοτρόπως. Από την μία, αποπροσανατολίζοντας το ενδιαφέρον από την απεργία πείνας και προσπαθώντας να στρέψει ολοκληρωτικά την προσοχή στο θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου. Από την άλλη προσπαθώντας να επιδείξει τα φιλανθρωπικά του αισθήματα για τους «ανήμπορους μετανάστες» κ.ο.κ. Στις 27/1 και ενώ το πρωί λαμβάνουν χώρα δηλώσεις για «μη βίαιη λύση» από υπουργό Προ.πο και πρωθυπουργό, το ίδιο απόγευμα εντός 30 λεπτών, με μια πρωτόγνωρη επιχείρηση στρατιωτικού τύπου, το κέντρο της Αθήνας καταλαμβάνεται από πάνοπλους μπάτσους θυμίζοντας κατεχόμενη ζώνη. Στο έργο αυτό συνέδραμε η αγαστή συνεργασία των Πρυτανικών αρχών, που πότε έκαναν lock-out στη Νομική, πότε το ανέστελλαν, πότε διαβεβαίωναν για τη μη άρση του ασύλου και την εύρεση και καλά «κοινής αποδεκτής λύσης»(χωρίς βία πάντα), μέχρι την τελική απόφαση για άρση.

Παρ’ όλες τις αντιξοότητες και την καθημερινή συκοφάντηση του αγώνα τους από τους κυρίαρχους, οι 300 μετανάστες συνεχίζουν την απεργία πείνας εμμένοντας στις αρχικές τους διεκδικήσεις.
Εμείς δεν μπορούμε παρά να σταθούμε δίπλα τους.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Οι μετανάστες εγκαταλείπουν τη χώρα τους για μια καλύτερη ζωή όχι γιατί το θέλουν αλλά επειδή εξαναγκάζονται από τις συνθήκες που επικρατούν εκεί. Οι συνθήκες αυτές είναι κυρίως συνθήκες πολέμου και οικονομικής εξαθλίωσης, που δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους να ζήσουν. Πόλεμοι που έχουν κηρύξει ή έχουν συμβάλλει σε αυτούς τα δυτικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας ως μέλος του ΝΑΤΟ, για λόγους οικονομικών συμφερόντων (με πρόσχημα σήμερα την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και παλιότερα τον εκπολιτισμό των «αγρίων»).

Μοναδικός στόχος του καπιταλισμού είναι το κέρδος και η συνεχής διόγκωση του. Για να εξασφαλίσει αυτό το κέρδος καθώς και την ίδια του την ύπαρξη, το κεφάλαιο έχει ανάγκη την εργασία και όσο πιο υποτιμημένη είναι τόσο το καλύτερο. Σε αυτό το πλαίσιο και η μετανάστευση είναι ένα ακόμα όπλο στα χέρια του κεφαλαίου για να διαχειρίζεται τις μετακινήσεις του εργατικού δυναμικού έτσι ώστε να αποκομίζει τα μέγιστα δυνατά κέρδη.

Η κυριαρχία, μεταχειρίζεται τους ανθρώπους σαν εμπορεύματα ( δεν είναι τυχαίος ο πολυχρησιμοποιημένος από τις επιχειρήσεις όρος «ανθρώπινοι πόροι»). Οι μετανάστες γίνονται «ανεκτοί» όσο εξυπηρετούν τους στόχους του κεφαλαίου για αύξηση των κερδών. Αντίθετα όσοι περισσεύουν αντιμετωπίζονται σαν σκουπίδια.
Έτσι τα κράτη αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως αναλώσιμα υλικά και αφού τους διώχνουν απ’ τους τόπους τους κάποιους τους δολοφονούν στα σύνορα , άλλους τους φυλακίζουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης(που οι κυρίαρχοι τόσο ξεδιάντροπα αποκαλούν κέντρα φιλοξενίας) ή τους εκδιώκουν εκ νέου ως «λαθραίους». Ένα άλλο κομμάτι τους, το «τυχερό» (αφού κατάφεραν να περάσουν ζωντανοί τα σύνορα) νομιμοποιούνται ή όχι από το κράτος για να τους εκμεταλλευτούν μετά τα αφεντικά στα εργασιακά κάτεργα ως φθηνά εργατικά χέρια. Οι μετανάστες που εξαναγκάζονται να ζουν σε καθεστώς παρανομίας είναι εύκολα εκμεταλλεύσιμοι από την κυριαρχία, αφού όσο πιο φοβισμένος είναι ο εργάτης (απελάσεις, φυλακίσεις, εξαθλίωση κτλ) τόσο πιο πειθήνιος είναι στις επιταγές των αφεντικών.

Κράτος και αφεντικά καταδιώκουν τους μετανάστες προσπαθώντας να ελέγξουν και
να διαχειριστούν τον πληθυσμό τους ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Σε αυτό το πλαίσιο εντείνεται και το κυνήγι των μεταναστών από το ελληνικό κράτος αφού η οικονομική κρίση, που στέκεται σαν «Δαμόκλειος Σπάθη» πάνω από την κοινωνία, καθιστά πολλούς απ’ τους μετανάστες μη αναγκαίους, λόγω του ότι και οι γηγενής αποτελούν πλέον φθηνό και «ευέλικτο» εργατικό δυναμικό. Εξού η φύλαξη των συνόρων από την Frontex, η κατασκευή του φράχτη στον Έβρο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που ξεφυτρώνουν ανά την επικράτεια.
Απ’ την άλλη φοβούμενοι τις αντιστάσεις τους, τους αναγάγουν ως «εσωτερικό εχθρό» που μπορεί να διαταράξει την τάξη του συστήματος εκμετάλλευσης.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕξαπάτησης πιστά σκυλιά των συμφερόντων των αφεντικών σκορπάνε το ρατσιστικό δηλητήριο τους σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν στην κοινωνία κλίμα ξενοφοβίας και εχθρότητας προς τους μετανάστες. Παράλληλα με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τα βλέμματα απ’ τα πραγματικά προβλήματα και τον πραγματικό εχθρό της κοινωνίας. Ακόμα συχνά παρουσιάζουν τους μετανάστες ως το «Νο1 κακοποιό υποκείμενο» φτιάχνοντας έτσι κλίμα ανασφάλειας που θα δικαιολογεί ακολούθως την επέμβαση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους (με επιχειρήσεις σκούπα, κάψιμο καταυλισμών, φυλακίσεις, απελάσεις).

Οι κυρίαρχοι με την τακτική του «διαίρει και βασίλευε» καταφέρνουν και επιβάλλονται στο σύνολο της κοινωνίας με το να διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε διάφορες κατηγορίες (εθνικές, φυλετικές, έμφυλες, θρησκευτικές, συντεχνιακές κτλ), καλλιεργώντας έριδες, μέχρι και μίσος μεταξύ των καταπιεσμένων. Στην ουσία αυτό που στοχεύουν οι κυρίαρχοι είναι η απομόνωση και ο κατακερματισμός των καταπιεσμένων διαλύοντας κάθε αμφίδρομη σχέση αλληλεγγύης μεταξύ τους.

Όμως μέσα σε αυτό τον πόλεμο που διεξάγεται εις βάρος κάθε κατατρεγμένου ανθρώπου, υπάρχουν μετανάστες που εξεγείρονται στα κέντρα κράτησης , αντιστέκονται μέσα από πορείες και κάνουν απεργία πείνας για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα για την επιβίωση τους.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους καταπιεσμένους ανθρώπους μακριά από κάθε εξιδανίκευση, αντιλαμβανόμενοι και εμείς την καταπίεση που δεχόμαστε από την κυριαρχία.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥ ΠΡΟΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

2011-02-08T02:06:00.001-08:00

Οι εξετάσεις είναι αγγαρεία... -αυτό είναι γνωστό...είναι επίσης εκβιασμός, μηχανισμός ελέγχου και πειθάρχησης... σκέτη κοροϊδία

2011-02-08T01:51:00.000-08:00

Το εκπαιδευτικό σύστημα αναμφίβολα είναι ο βασικός μηχανισμός γαλούχησης των αξίων του κράτους και του συνολικότερου πολιτικοκοινωνικού συστήματος. Σύστημα εκπαίδευσης που βασίζεται στην πειθάρχηση και στην προσαρμογή του εκπαιδευόμενου σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ανθρώπου με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στην προσωπικότητά του και με συγκεκριμένο τρόπο σκέψης.
Στο ευρύτερο πλαίσιο των μεθόδων και των πρακτικών που χρησιμοποιεί το εκπαιδευτικό σύστημα για να καλουπώσει τον μελλοντικό πειθήνιο πολίτη (όπως είναι οι υποχρεωτικές παρουσίες, ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός των ιδρυμάτων, ο κατακερματισμένος χρόνος και γνώση, οι υποχρεωτικές εργασίες, η δασκαλοκεντρική μέθοδος διδασκαλίας, τα εξωτερικά κίνητρα) είναι και οι εξετάσεις.
Οι εξετάσεις που μόνο παιδαγωγικό ρόλο δεν έχουν, καταλήγουν να είναι η ουσία και ο αυτοσκοπός των φοιτητών στο πανεπιστήμιο. Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση και η κοροϊδία του θεσμού αυτού. Όλοι βιώσαμε από τα πρώτα σχολικά μας χρόνια την άσκοπη αποστήθιση της εκπαιδευτικής ύλης η οποία σε μερικές βδομάδες εξαφανίζεται και μένει απλά και μόνο η θύμηση του άγχους και των πονοκεφάλων. Η εξεταστική διαδικασία ούτε μορφώνει ούτε προσφέρει κάτι άλλο θετικό στη προσωπικότητα του εξεταζόμενου. Αντιθέτως υπάρχει για να ελέγχει συμπεριφορές και να ιεραρχοποιεί τη κοινωνία. Κάποιοι θα επικαλεστούν τη βαθμολόγηση ως ένα κίνητρο για μάθηση, ναι είναι, είναι όμως ένα εξωτερικό κίνητρο που γίνεται απώτερος σκοπός και που δεν δημιουργεί πεδία αναζήτησης της γνώσης αλλά αφομοίωσης της στείρας δοσμένης πληροφορίας. H βαθμολόγηση είναι συστατικό για να δομηθούν οι ανταγωνιστικές σχέσεις στο πανεπιστήμιο και οπουδήποτε μέσα στη κοινωνία.
Οι εξετάσεις έχουν αντιπαιδαγωγικό χαρακτήρα αφού καταλήγουν να είναι ένας απροκάλυπτος εκβιασμός προς τον εξεταζόμενο. Αξία έχει να περάσεις το μάθημα, δηλαδή να παπαγαλίσεις αυτά που γράφει το βιβλίο και να τα ξεράσεις σε ένα κομμάτι χαρτί. Η κριτική-συνδυαστική σκέψη δεν έχει καμία θέση σε αυτή τη μη δημιουργική διαδικασία. Ο εξεταζόμενος ετεροκαθορίζεται από το βιβλίο και η αυτενέργεια του ατροφεί.
Ο ρόλος των εξετάσεων ως επαναλαμβανόμενη διαδικασία διακρίνεται από μία πολλαπλότητα στο τρόπο που επιδρά στον εκπαιδευόμενο, επηρεάζοντας τον σε ψυχολογικό επίπεδο και πειθαναγκάζοντάς τον να λειτουργήσει και να σκεφτεί ανάλογα. Είναι ένας κεκαλυμμένος, έμμεσος και συνάμα αποτελεσματικός τρόπος εγκαθίδρυσης της πειθαρχίας στη συνείδηση του εκπαιδευόμενου, με αποτέλεσμα τη δημιουργία φοβικής συμπεριφοράς απέναντι στον απρόσωπο μηχανισμό μέτρησης της απόδοσης και τον εκφραστή της(καθηγητές, κανόνες και νόμους, κράτος). Η πίεση από την επαναληψιμότητα των εξετάσεων τείνει να πείσει τους εκπαιδευόμενους πως τα κριτήρια ελέγχου της απόδοσης τους είναι αντικειμενικά και δίκαια, συνεπώς αυτοί που αποδίδουν περισσότερο από τους υπόλοιπους είναι οι εργατικοί και έξυπνοι ενώ οι υπόλοιποι είναι οι τεμπέληδες και βλάκες. Ο συλλογισμός αυτός μεταφέρεται έξω από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα υιοθετώντας τη νοοτροπία πως ο καθένας λαμβάνει αυτά που έχει δουλέψει και αξίζει, μετακυλίοντας την ευθύνη για την ανεργία και την ένδεια στις πλάτες του εργαζόμενου και στην ανικανότητα του να διεκδικήσει μια θέση στην αγορά εργασίας, επί ίσης όρους.
Επιπλέον, η συνεχιζόμενη εξεταστική διαδικασία εκτός από την ιεραρχοποίηση και ποσοτικοποίηση της απόδοσης εμπεριέχει και τον τυφλό ανταγωνισμό μεταξύ των εξεταζόμενων, υπονομεύοντας κάθε έννοια συνεργασίας. Η αυτοοργάνωση υποσκάπτεται, η συνεργασία και η αλληλοβοήθεια ισοδυναμεί με κλεψιά. Ο ανταγωνισμός ως βασικότατο στοιχείο του ιδεολογήματος της κυριαρχίας είναι το καμτσίκι για να παράγουμε πιο πολλά(και να αρκούμαστε σε λιγότερα), προωθεί την εξατομίκευση και σπέρνει την αντιπαλότητα μεταξύ των εξεταζόμενων αποπροσανατολίζοντας τους από τον κοινό τους αντίπαλο(σύστημα εκμετάλλευσης και εκφραστές του).
Συμπερασματικά οι εξετάσεις ως μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας νομιμοποιούν και αναπαράγουν τις κοινωνικές ανισότητες, τον έλεγχο του εξουσιαζόμενου από τον εξουσιαστή και την πειθαρχία του πρώτου προς το δεύτερο. Οι καθηγητές-εξεταστές προσπαθούν να περιχαρακωθούν στο μυαλό του εξεταζόμενου ως τα πεφωτισμένα όντα που μπορούν να κρίνουν ποιος είναι ικανός και ποιος όχι.

Όσο υπάρχει κράτος και εξουσία το εκπαιδευτικό σύστημα θα συμβάλλει στην αναπαραγωγή και διαιώνιση της εκμετάλλευσης. Κανενός είδους μόρφωση για μια ελεύθερη κοινωνία δεν μπορεί να προέλθει μέσα από πειθαναγκασμούς και εξετάσεις. Οι εξετάσεις είναι δομικό στοιχείο του εκπαιδευτικού συστήματος ανεξάρτητα από την μορφή που μπορεί να έχουν. Η αλληλεγγύη, η συνεργασία, το να μαθαίνει ο ένας από τον άλλο (αυτομόρφωση) μέσα από μια καθημερινή εμπειρία απαλλαγμένη από τον ανταγωνισμό, το χρήμα, τις αυθεντίες και εν κατακλείδι κάθε μορφής εξουσία είναι η δική μας πρόταση.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΗ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΙ, ΚΑΤΑΚΤΩΝΤΑΙ

BOOMerang

2011-01-29T20:58:00.000-08:00

Ένα κείμενο για το ζήτημα της βίας

2011-01-20T03:39:00.000-08:00

Στους «κύκλους» των αγωνιζόμενων ανθρώπων για την κοινωνική απελευθέρωση το ζήτημα της βίας είναι κάτι το πολυσυζητημένο και αναλυμένο με διάφορους τρόπους, παρ’ όλα αυτά ανεξάντλητο. Φυσικά είναι και ένα ζήτημα που συζητιέται από πολλούς, σε πανεπιστήμια, ΜΜΕ, σχολεία κτλ. Είναι σημαντικό όμως να δούμε από πού ξεκινά και πού θέλει να καταλήξει αυτός που ασχολείται με το θέμα, από ποια θέση και ποιος είναι ο λόγος που το κάνει.

Για παράδειγμα, καθημερινά ακούμε διάφορους μισθοφόρους τυχοδιώκτες να μιλούν για τη «βία», να καταδικάζουν τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται» και να προτείνουν τρόπους για το πώς θα παταχθούν τα φαινόμενα βίας. Μιλάμε για τις γνωστές φιγούρες κάποιου δημοσιογράφου, κάποιου πολιτικού, ενός ακαδημαϊκού ή μπάτσου που παρελαύνουν καθημερινά στα ΜΜΕ και οι απόψεις τους είναι ένα συνοθύλευμα υποταγής που αποσκοπεί στην διατήρηση και αναπαραγωγή των συνθηκών εκμετάλλευσης.

Η παραπληροφόρηση που κάνει η κυριαρχία μέσω των ΜΜΕ, μιας ακαδημαϊκής ή μιας σχολικής αίθουσας είναι ξεκάθαρο ότι δεν αποσκοπεί πουθενά αλλού παρά στο να ορίσουν πράγματα και καταστάσεις όπως τους συμφέρει. Μπορεί οι θιασώτες της εξουσίας να έχουν τους λόγους και τα δυνατά μέσα να επιβάλουν τις απόψεις και τα θέλω τους στα μυαλά πολλών ανθρώπων, αλλά σίγουρα όχι σε όλους και σίγουρα όχι στα δικά μας μυαλά.

Από την άλλη όσοι αγωνίζονται για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση έχουν άλλο λόγο που συζητάνε το θέμα, άρα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν και τα συμπεράσματα που βγάζουν δεν θα πρέπει να έχουν κάποια πολιτική, οικονομική ή άλλου είδους σκοπιμότητα αλλά να βοηθούν στην επίτευξη του αρχικού στόχου.

Λοιπόν τι είναι βία; Η βία δεν είναι μια έννοια καλή ή κακή. Η βία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ίδια τη ζωή πάνω στη γη. Δεν μπορεί να αγνοηθεί, ούτε να εξαλειφτεί. Πέραν από το καλό και το κακό μιας ηθικής δεοντολογίας, η βία είναι στοιχείο της φύσης και της ζωής του ανθρώπου. Έπαιξε τόσο καταλυτικό ρόλο στην πορεία της ανθρωπότητας που χαρακτηρίστηκε ως «η μαμή της ιστορίας» ή ότι «ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων». Επίσης κάποιες μορφές βίας μπορεί να ήταν κάποτε αποδεκτές και σήμερα να μην είναι ή σε κάποιο σημείο του πλανήτη να είναι αποδεκτές και εδώ να μην είναι, όπως και το αντίστροφο.

Υπάρχουν πολλές μορφές βίας αλλά δεν είναι του παρόντος να ασχοληθούμε με αυτές γενικά και αόριστα. Συνοψίζουμε σε δύο «κατηγορίες» που καθορίζονται από το ποιός ασκεί τη βία. Τη βία που ασκεί κάποιος (υποκείμενο, θεσμός, μηχανισμός) από θέση εξουσίας και τη βία που ασκούν αυτοί που εξεγείρονται, που θέλουν να παραβιάσουν και να καταργήσουν την καταπίεση που δέχονται (αντιβία). Το γεγονός ότι η βία υπήρξε, υπάρχει, και θα υπάρχει δεν είναι ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιείται ως ένα ακόμη μέσο αγώνα, αλλά στηρίζεται σε συνειδητή επιλογή και όχι σε νομοτελειακές αντιλήψεις.

Η χρήση βίας ενάντια σε κάθε είδους εξουσία που δεν μπορεί να καταργηθεί με άλλο μέσο δεν είναι παρά δίκαιη επιλογή όσων καταπιέζονται. Φυσικά δεν μπορεί να μας βρει σύμφωνους η πρακτική του βασανισμού ή βιασμού που είναι πρακτικές εξουσιαστικές και μακριά από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον αγώνα και τη ζωή.

Συγκεκριμένα, απέναντι στην οργανωμένη βία του κράτους (τρομοκρατία),στους μηχανισμούς και τα υποκείμενά του, δεν υπάρχει κανένας ηθικός ενδοιασμός για το αν θα πρέπει να κάνουμε χρήση βίαιων μέσων και να καταστρέψουμε την κυριαρχία τους। Το κράτος κατέχει τη νομιμότητα της μονοπώλησης της βίας έχοντας στην κατοχή του κατασταλτικές δυνάμεις, αστυνομία και στρατό που μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναντίον όποιου πράττει έξω από τα επιτρεπτά όρια. Με την απειλή και την χρήση της βίας το κράτος προσπαθεί να εξασφαλίσει την τάξη και να επιβάλλει τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος και των θεσμών του που είναι και οι ίδιοι μια μορφή «παγιωμένης» βίας. Οι εργασιακοί χώροι, τα σχολεία, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το στεγαστικό-ιδιοκτησιακό, το φορολογικό σύστημα, η εμπορευματική μορφή των τροφίμων και όλων των αγαθών, οι νόμοι, οι πόλεις-εργοστάσια, η διαμεσολάβηση των κομμάτων και των ΜΜΕ είναι μέσα που παράγουν ή ασκούν καθημερινά βία. Βία που μπορεί να χαρακτηριστεί διανοητική και ψυχολογική απ’ τη στιγμή που εξαναγκαζόμαστε να ζούμε σ ΄ ένα περιβάλλον φόβου, αποξένωσης και ασημαντότητας . Αυτοί οι θεσμοί και μηχανισμοί μπορεί να μην κρατάνε γκλοπ για να βαρέσουν αλλά παρόλα αυτά ασκούν και σωματική βία. Η περιστολή του χώρου και του χρόνου όπου οι σωματικές δυνατότητες εγκλωβίζονται είναι σωματική βία. Κάθε μορφή καθυπόταξης του ανθρώπινου σώματος σε σχέση με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του καθενός είναι σωματική βία, μια «ήπια» μορφή βασανιστηρίου (φυλακές, εργασιακοί χώροι, σχολικές αίθουσες, πόλεις).

Η αγαπημένη φράση των δημοσιογράφων και των κομματικών στελεχών «καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται» είναι ακόμα μια γελοία προπαγάνδα που προσπαθεί να κατευθύνει την κοινωνία ενάντια σε κάθε ανατρεπτική δράση και επιθετική κίνηση κατά της κυριαρχίας. Τους συμφέρει να αγνοούν την βία που απορρέει από το σύστημα και την εξουσιαστική πρακτική που υποστηρίζουν, απαιτώντας να συμμορφωθούμε σε συνθήκες εκμετάλλευσης. Η κυριαρχία καταπιέζει, ελέγχει, παρακολουθεί, βασανίζει, σκοτώνει καθημερινά με πολλούς τρόπους, καταστρέφει τη φύση, σπέρνει ιούς και παράλληλα φυλακίζει και εξοντώνει όσους σταθούν απέναντι στις εντολές της. Αυτή είναι μια πραγματική καθημερινή συνθήκη που θέλουν να αποδεχτούμε όσοι κάνουν κρατική προπαγάνδα από οποιοδήποτε πόστο.

Η χρήση βίας είναι ένα μέσο για όσους αγωνίζονται για την καταστροφή του κράτους και την κοινωνική ελευθερία. Η χρήση βίας δεν είναι το καθοριστικό μέσο ούτε υπάρχει κάποιο καθοριστικό μέσο αγώνα. Ο φετιχισμός της βίας δεν είναι παρά μια απολιθωμένη αντίληψη και πρακτική. Όλα τα μέσα που βοηθούν τον σκοπό συνδυάζονται επειδή είναι αναγκαία εξίσου. Τα μέσα και οι πρακτικές του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση χαρακτηρίζονται από ποικιλομορφία και πολυμορφία ασχέτως αν η προπαγάνδα της κυριαρχίας θέλει να διαστρεβλώνει νοήματα και καταστάσεις παρουσιάζοντας μονόπλευρα τα γεγονότα.

Κάποιοι μπορεί να επιμένουν, γιατί βία; Επειδή κανένας εξουσιαστής δεν θα εγκαταλείψει την θέση του οικιοθελώς. Επειδή όταν «τρως απανωτά χαστούκια» είναι καθήκον σου να αντισταθείς, όταν το κράτος δολοφονεί η αξιοπρέπεια σου προτάσσει την άμεση σύγκρουση.

Ιδεολογίες και πρακτικές παθητικής αντίστασης και μη βίας στερούν από όσους θέλουν να αντισταθούν το πραγματικό συστατικό της εξέγερσης. Σιωπηλές διαμαρτυρίες σαν αυτές που επακολουθήσαν στην πλατεία συντάγματος μετά τις πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων, κλείνουν έξυπνα το μάτι στα σχέδια του κράτους. Είναι μορφές «αγώνα» που θα ήθελε κάθε εξουσιαστής, όπου η οργή και η θέληση για ανατροπή χάνεται σε μια ανώδυνη για την εξουσία φιέστα.

Σημαντικό είναι να πούμε ότι όποιος χρησιμοποιεί βία (αλλά και όποιο άλλου μέσου) είναι αναγκαίο να είναι πέρα για πέρα προσεκτικός και υπεύθυνος σε ότι κάνει. Γεγονότα σαν αυτό της 5^ης Μάη στην Μαρφιν μας βρίσκουν αντίθετους και εχθρικούς απέναντι τους.

Θα θέλαμε στο σημείο αυτό να κάνουμε μια αναφορά στη λογική της «απαντητικής βίας». Η δράση ενάντια σε ότι μας καταπιέζει δεν έχει τη μορφή ερωτοαπαντήσεων. Τη βία την δεχόμαστε από την πρώτη μέρα της ζωής μας. Η δράση δεν μπορεί να περιορίζεται στο να απαντά σε συγκεκριμένες κινήσεις της κυριαρχίας, αλλά να αντιμετωπίζει την ολότητα της υπόθεσης της με την κατάλληλη οργάνωση. Δεν περιμένουμε μια αφορμή ή ένα επικοινωνιακό λάθος του κράτους για να δράσουμε, οι λόγοι υπάρχουν εδώ και καιρό.

Σχετικά με την εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08 και το ζήτημα της βίας, είδαμε ότι υπήρξε άμεση συνάφεια. Οι συγκρούσεις με τους μπάτσους, οι μεγάλες σε έκταση καταστροφές σε κρατικά κτήρια, τράπεζες και εμπορικά κέντρα σε όλη την Ελλάδα αλλά και επιθετικές ενέργειες σε άλλες χώρες από συναγωνιστές ήταν αυτά που στην ουσία στρίμωξαν τους κυρίαρχους. Φυσικά μεγάλο ρόλο τις μέρες εκείνες είχε και η συσπείρωση κόσμου γύρω από εγχειρήματα αδιαμεσολάβητης-αντιεξουσιαστικής έκφρασης και δράσης όπως οι καταλήψεις και συνελεύσεις που έγιναν σε διάφορα κτίρια και γειτονιές σε όλη την Ελλάδα.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια ολομέτωπη επίθεση της κυριαρχίας. Με όχημα την λεγόμενη οικονομική κρίση το κράτος επιβάλλει νέους όρους εκμετάλλευσης που οδηγούν στην εξαθλίωση μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Άνθρωποι αυτοκτονούν λόγω των χρεών, εργαζόμενοι απολύονται ή εκβιάζονται για απόλυση, τα επιδόματα σε ευπαθείς ομάδες περικόπτονται και ένα σωρό άλλα κοινωνικά προβλήματα αναπτύσσονται εξαιτίας της ανέχειας που δημιουργεί η κυριαρχία. Ταυτόχρονα πραγματοποιούνται συλλήψεις, φυλακίσεις και συκοφαντούνται οι κοινωνικές αντιστάσεις(από τα ΜΜΕ). Η βία κάθε είδους που ασκεί η κυριαρχία είναι καθημερινή και ακατάπαυστη, διαμορφώνοντας συνθήκες αφόρητες ακόμα και για επιβίωση. Εμείς από την μεριά μας δεν θα πάψουμε να διεκδικούμε την ζωή και την ελευθερία με κάθε μέσο. ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ!

Προβολές Ιανουαρίου

2011-01-14T14:35:00.000-08:00

Κείμενο για το στέκι

2010-12-26T08:41:00.000-08:00

Σχετικά με το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου.

Τον Οκτώβριο του ’08 μια πρωτοβουλία ατόμων μαζί με αλληλέγγυους έκαναν κατάληψη χώρου με σκοπό να στεγαστεί ένα αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Το κείμενο που συνόδευε την κίνηση αυτή είχε τίτλο: «Να μετατρέψουμε τις αίθουσες της πλήξης σε ζωντανές καταλήψεις». Ήταν μια κίνηση ενάντια στον καθωσπρεπισμό των πελατειακών –κομματικών σχέσεων, στους αποστειρωμένους χώρους της σχολής και τις παραδοσιακές υποταχτικές αντιλήψεις που αναπαράγονται στις αίθουσες διδασκαλίας. Η κατάληψη δεν ήταν αυτοσκοπός. Στόχος ήταν και είναι η προώθηση μέσα από συλλογικές διεργασίες απελευθερωτικών απόψεων και πρακτικών.

Έγινε κατάληψη χωρίς κάποιου είδους άδεια επειδή δεν αναγνωρίζουμε την ιεραρχία του πανεπιστημίου αλλά και οποιαδήποτε ιεραρχία. Άλλωστε ο χώρος ήταν ένας απονεκρωμένος διάδρομος χωρίς καμιά χρησιμότητα.

Με τον όρο «αυτοδιαχειριζόμενο στέκι» εννοούμε ότι ο χώρος είναι ένα σημείο συνεύρεσης ανθρώπων που θέλουν να λειτουργήσουν χωρίς κάποιου είδους ιεραρχία και παρέμβαση από έξω, μακριά από οικονομικές ή πολιτικές σκοπιμότητες. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν αποφασίζουν οι ίδιοι για το τι θα γίνει ή δεν θα γίνει χωρίς να περιμένουν κάποια εντολή. Δηλαδή μέσα από τις συνελεύσεις συνδιαμορφώνεται το κάθε τι.

Το όνομα «παλιό χημείο» ήταν μια επιλογή που αποσκοπεί να συνδέσει τον χώρο του στεκιού με κοινωνικούς αγώνες περασμένων δεκαετιών, όπως η κατάληψη του κτιρίου της σχολής το 1985 από νεολαίους και αναρχικούς έπειτα από την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον μπάτσο Μελίστα. Επίσης, η επιλογή αυτού του ονόματος αποσκοπεί στο να δοθεί στο στέκι ένας χαρακτήρας ευρύτερα κοινωνικός που δεν απευθύνεται μόνο σε φοιτητές αλλά γενικότερα στην κοινωνία.

Το «στέκι» δεν είναι ένας αντικοινωνικός χώρος ούτε ανήκει ιδιοκτησιακά σε κάποιον αλλά το αντίθετο, είναι ένας κοινωνικός χώρος που ανήκει σε όλους και αντιτίθεται στο ιδιοκτησιακό καθεστώς που επιβάλλει η κυριαρχία. Η διαχειριση του προσδιορίζεται με μια τακτική συνέλευση κάθε Τετάρτη στις 17:00. Η συνέλευση είναι ανοιχτή για τον καθένα που θέλει να επικοινωνήσει με άλλους ανθρώπους χωρίς τη διαμεσολάβηση κάποιου είδους εξουσίας. Στη συνέλευση γίνονται ενημερώσεις για διάφορα επίκαιρα ζητήματα που αφορούν είτε κοινωνικά γεγονότα και αγώνες είτε πιο άμεσα που αφορούν την σχολή και το στέκι. Ακολούθως θέτονται θέματα για συζήτηση και συνδιαμόρφωση. Η οποιαδήποτε απόφαση βγαίνει έπειτα από τοποθετήσεις, επεξεργασία όλων των απόψεων και εντέλει μια ομόφωνη συμφωνία. Διαφωνούμε με διαδικασίες ψηφοφορίας επειδή δεν θεωρούμε ότι μια πλειοψηφία έχει πάντα δίκαιο και η μειοψηφία άδικο ή το αντίστροφο. Προτάσσουμε τις αδιαμεσολάβητες σχέσεις όπως επίσης την άμεση επαφή και έκφραση μέσα από δημιουργικές διαδικασίες κι όχι πίσω από οθόνες υπολογιστή ή κάποιο παραβάν ψηφοφορίας. Μέσα από τις συζητήσεις και την μεταξύ μας επικοινωνία αποσκοπούμε στο να κάνουμε στη πράξη τα σχέδια και τα όνειρα μας για μια ελεύθερη κοινωνία δημιουργικών ανθρώπων που συμμετέχουν και συναποφασίζουν για την ζωή τους αποδεικνύοντας ότι η εξουσία είναι περιττή.

Με σχετική ενημέρωση της συνέλευσης ο χώρος είναι διαθέσιμος σε άτομα ή ομάδες που θέλουν για κάποιο λόγο να τον χρησιμοποιήσουν είτε για άραγμα και καφέ είτε για διάβασμα, συζήτηση ή προβολή κάποιου βίντεο. Στον χώρο λειτουργεί δανειστική βιβλιοθήκη και αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο.

Έξω από το στέκι συχνά θα συναντήσει κάποιος έντυπο υλικό αντιπληροφόρησης το οποίο εκδίδει η συνέλευση του στεκιού ή άλλες συλλογικότητες του αναρχικού, αντιεξουσιαστικού, αυτόνομου χώρου. Θεωρούμε χρήσιμο να αναφέρουμε ότι το στέκι και ότι βγαίνει μέσα από τη συνέλευσή του δεν θα ήθελε να παίξει τον ρόλο του μεταρρυθμιστή ή εξυγχρονιστή του πανεπιστημίου. Αυτό που προτάσσουμε είναι η επανάσταση για έναν κόσμο ελευθερίας και ισότητας χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, αυτό που εμείς λέμε αναρχία. Η μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου, το οποίο είναι ένα κομμάτι του συστήματος εκμετάλλευσης (κράτους και καπιταλισμού) υπόσχεται απλώς νέους όρους καταπίεσης και υποταγής. Βάζουμε στην άκρη καριερίστικες αντιλήψεις και ατομικιστικές προσδοκίες ανέλιξης στον χάρτινο πύργο της εξουσίας και θέτουμε στο εδώ και το τώρα το ζήτημα της δημιουργίας μιας κοινωνίας συνεργασίας και αλληλεγγύης ενάντια στο δόγμα του ανταγωνισμού, του «όλοι εναντίον όλων» και του «ο θάνατος σου η ζωή μου».

Σχετικά με τις γενικές συνελεύσεις του συλλόγου φοιτητών ως συνέλευση δεν συμμετέχουμε, χωρίς αυτό να σημαίμει ότι δεν μπορεί κάποιος να συμμετέχει ως άτομο ή να παρέμβουμε συλλογικά. Δεν συμμετέχουμε για διάφορους λόγους: αρχικά δεν αναγνωρίζουμε τον εξουσιαστικό χαρακτήρα των κομμάτων και ούτε θέλουμε κάποιου είδους εμπλοκή μαζί τους, επειδή οι παρατάξεις έρχονται με την γραμμή της κομματικής ηγεσίας τους (ασχέτως αν κάποιοι καύχιουνται ότι δεν είναι κόμμα για να προσεγγίσουν ανυποψίαστους), επειδή οι παρατάξεις έχουν δημιουργήσει στρατό ψηφοφόρων με βάση ένα πελατειακό μηχανισμό (δούναι και λάβειν), επειδή προτάσσουμε την συνδιαμόρφωση και τη ομοφωνία αντί της ψήφου, επειδή διαφωνούμε με γηπεδικού τύπου συνελεύσεις. Αυτό που προτείνουμε είναι συνελεύσεις χωρίς κόμματα και ιεραρχίες εκεί που δεν θα υπάρχουν πολιτικές σκοπιμότητες αλλά η θέληση να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Την απάθεια, την υποταγή, το «κάνω πως δεν άκουσα» ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΠΟΤΕ!!

Ενάντια σε ένα σύστημα που καταστρέφει ανθρώπινες ζωές και φύση,

ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ.

ΠΥΡΟΔΟΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ.

προβολές-συζητήσεις Δεκέμβρης 2010

2010-12-08T12:45:00.000-08:00

ΠΡΟΒΟΛΕΣ 22/11 & 26/11

2010-11-23T03:13:00.000-08:00

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

2010-11-21T08:20:00.000-08:00

Η σταδιακή και κατ’επίφαση κατάργηση των βασανιστηρίων ως μορφή τιμωρίας,από το 18ο αι και μετά,και η εμφάνιση της φυλακής,συνδέεται με την ανάδυση του καπιταλισμού.Εφόσον σε μια βιομηχανική κοινωνία υπάρχει ανάγκη από ανθρώπινο δυναμικό,το σώμα των κρατουμένων έχει πλέον χρησιμότητα αφού η εκμετάλλευσή του βοηθά στην παραγωγική διαδικασία.Έτσι οι φυλακές μετατρέπονται σε βιομηχανίες παραγωγής διαφόρων προϊόντων για την ανάπτυξη της οικονομίας,ενώ η τιμωρία καλύπτει το καθαρά εκδικητικό της πρόσωπο φορώντας το προσωπείο του ανθρωπισμού και του σωφρονισμού.

Στη φυλακή το σώμα είναι εκ των πραγμάτων εγκλωβισμένο.Αυτό που επιπλέον επιδιώκεται είναι ο περιορισμός της σκέψης ˙της ελευθερίας που κάποιοι κατέχουν ακόμη και μέσα στην απομόνωση και η οποία μπορεί να πλήξει τη σταθερότητα του κρατικού οικοδομήματος.Ο μηχανισμός αυτός στοχεύει στην εξουδετέρωση της προσωπικότητας μέσα από τη σωματική βαρβαρότητα και τους ψυχολογικούς πειθαναγκασμούς.

Ένα πρωταρχικό μέσο για την υποταγή του ατόμου είναι η αρχιτεκτονική των φυλακών.Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ιδέα του πανοπτικού.Πρόκειται για φυλακή δακτυλοειδούς σχήματος με ένα φυλάκιο στο εσωτερικό της, απ’όπου και είναι δυνατή η παρακολούθηση των κρατουμένων από τη σκιά τους που σχηματίζεται μέσα στα κελιά.Φυσικά η επιτήρησή τους δεν είναι δυνατόν να είναι συνεχής.Ωστόσο σημασία δεν έχει η ίδια η παρακολούθηση ,αλλά το να γνωρίζει ο κρατούμενος ότι μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να παρακολουθείται.Έτσι αυξάνεται η δυνατότητα άσκησης ελέγχου από την εξουσία.Στη σύγχρονη εποχή βέβαια μια τέτοια αρχιτεκτονική δεν είναι αναγκαία,αφού χάρη στην τεχνολογία υπάρχει η ηλεκτρονική επιτήρηση ˙οι κάμερες που κατακλύζουν όχι μόνο τα οικοδομήματα των φυλακών ,αλλά και την κοινωνία-φυλακή.

Ο θεσμός της φυλακής δεν υπηρετεί την ανάγκη για μια ειρηνική κοινωνική συμβίωση,όσο και αν κάποιοι δικηγόροι,κοινωνιολόγοι κτλπ προσπαθούν να πείσουν για το αντίθετο, εμμένοντας στις αυταπάτες τους.Η φυλακή είναι από τους πιο δυνατούς μηχανισμούς του κράτους για την καταστολή των κοινωνικών αντιστάσεων.Το κράτος γεννά και επιζητά την «εγκληματικότητα»για την εδραίωσή του.Όταν ο πολίτης-ιδιοκτήτης νιώθει να απειλούνται τα συμφέροντά του,έχει ανάγκη από προστασία, την οποία προσφέρουν απλόχερα οι νόμοι και τα μπατσιράκια.Έτσι το κράτος εξουσιάζει εύκολα με τις ευλογίες της «κοινής γνώμης».Ακόμη η εκάστοτε αρχή καταφέρνει να στρέψει την προσοχή των υπηκόων της από τα δικά της σκάνδαλα δημιουργώντας εσωτερικούς εχθρούς.Σπέρνει το φόβο και την ανασφάλεια ,στοχοποιώντας μερίδες πληθυσμού ,ανάλογα με τις προσφερόμενες συνθήκες(πχ μετανάστες,αντιεξουσιαστές),και μαζεύει ψηφοφόρους με το δόγμα της μηδενικής ανοχής απέναντι στην παραβατικότητα.Με αυτόν τον τρόπο δικαιολογεί την καταστολή σ’αυτά τα κομμάτια της κοινωνίας που στην πραγματικότητα θεωρούνται επικίνδυνα για τα δικά της συμφέροντα.Το κράτος δαιμονοποιεί και τιμωρεί πράξεις που μπορούν να πλήξουν τη σταθερότητά του,όπως οι μαζικές νόμιμες ή παράνομες παρεμβάσεις,προλαμβάνοντας έτσι μια γενικευμένη αμφισβήτηση της δυναμικής του που αυτές μπορούν να δημιουργήσουν.Για παράδειγμα μια ομαδική απαλλοτρίωση super-market αντιμετωπίζεται ως σοβαρό ποινικό αδίκημα ,από τη στιγμή που υποδεικνύει τη δυνατότητα μιας πρακτικής με πιθανό κοινωνικό αντίκτυπο.Μια άλλη επικοινωνιακή πρακτική του κράτους είναι να διαπομπεύει κατά καιρούς στο όνομα της «δικαιοσύνης» και κάποια από τα σκυλιά της,για να πείσει και τους «πιο» επιφυλακτικούς και να μη χάσει τον τίτλο του «Κράτους Δικαίου».

Οι φυλακές είναι κολαστήρια ανεξάρτητα από το προσωπείο με το οποίο τις παρουσιάζει το εκάστοτε κυρίαρχο σύστημα.Κάποιοι θεωρούν άξια αυτή την τιμωρία
είτε αποτελεί δική τους θεώρηση είτε είναι προϊόν πλύσης εγκεφάλου.Μερικές φορές μάλιστα σπεύδουν να πιάσουν οι ίδιοι τους «κολασμένους» για να τους παραδώσουν στις αρχές και πέφτουν για ύπνο με το χαμόγελο του ήρωα.Κάποιοι άλλοι φοβούμενοι τις συνέπειες μιας παράβασης συμβιβάζονται με την τήρηση του νόμου, και όλοι μαζί είναι συνένοχοι για την ύπαρξη και διαιώνιση του απάνθρωπου αυτού μηχανισμού.

Όπως πολλοί κρατούμενοι αναφέρουν,η φυλακή αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας.Τόσο μέσα στη φυλακή όσο και έξω από αυτή,ο κρατικός μηχανισμός χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα ώστε να αφομοιώσει και να συμορφώσει τους υπηκόους του.Έτσι προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους για τη «δικαιοσύνη της εξουσίας» ώστε να θεωρούν άξια την τιμωρία τους ή τους εξαναγκάζει να ακολουθούν τους κανόνες του ώστε να αποφυλακιστούν κάποια στιγμή «χωρίς φασαρίες», με αποτέλεσμα να υποκύπτουν στις συνθήκες της φυλακής.Βέβαια υπάρχουν και οι ρουφιάνοι που βάζουν το προσωπικό τους όφελος υπεράνω κάθε ηθικής και μετατρέπονται σε σκυλάκια των δεσμοφυλάκων για ένα παραπάνω κόκαλο. Υπάρχουν όμως και οι κρατούμενοι που αντιστέκονται με κάθε ευκαιρία με όποιο τρόπο μπορούν στις εξουσιαστικές δομές,το βασανισμό και τον εξευτελισμό.Το κράτος επιβραβεύει ή τιμωρεί τη στάση και τις επιλογές των κρατουμένων ανάλογα με τη θέση που αυτές κατέχουν στην «πυραμίδα της υποταγής».

Το σύστημα δεν επιθυμεί,όμως,μόνο τη διατήρηση των διαφόρων κοινωνικών ρόλων μέσα στη φυλακή αλλά και την αναπαραγωγή τους.Χαρακτηριστικά μέσα προς αυτή την κατεύθυνση αποτελούν΄η μείωση της ποινής μέσα από απλήρωτη εργασία,η «ευγενική χορηγία»προϊόντων στα κυλικεία των φυλακών από κάποια super-market,η αγορά αυτών των προϊόντων εφόσον ο κρατούμενος έχει λεφτά να τα εξαγοράσει,η διακίνηση ναρκωτικών, η επιτρεπόμενη παρακολούθηση τηλεόρασης…Έτσι η φυλακή αποτελεί ουσιαστικά ένα εργοστάσιο παραγωγής μηχανικά εργαζόμενων,καταναλωτικών,άβουλων,νομοταγών ατόμων που μπορούν να ενσωματωθούν ομαλά στην αντίστοιχα πειθήνια κοινωνία.Γι’αυτό το λόγο υπάρχει και η λογοκρισία σε βιβλία,εφημερίδες και έντυπα κρατουμένων καθώς ενδέχεται ναι εμποδίζουν και ίσως να αδρανοποιούν την προσπάθεια επίτευξης αυτού του στόχου.

Σ’αυτό το σύστημα υποταγής και εκμετάλλευσης, η συνθήκη της φυλακής είναι απαραίτητη για τη διατήρηση και διαιώνισή του.Γι’αυτό εμείς φωνάζουμε πως «ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ».Για να ζήσουμε σε συνθήκες ελευθερίας και αξιοπρέπειας θα πρέπει να κινηθούμε στο δρόμο της συνεχούς αντίστασης.Αυτή φυσικά είναι μια δύσκολη πορεία.Η συνεχής άρνηση στο συμβιβασμό εξοργίζει ακόμη περισσότερο την κρατική μηχανή αφού μπλοκάροντάς την,την απειλεί με βλάβες που οδηγούν κατά καιρούς σε γενικευμένη πυρκαγιά(κοινωνικές εξεγέρσεις).Αυτή η πραγματικότητα δεν πρέπει να τρομάζει ούτε να αποτρέπει από τον πόλεμο εκείνους που έχουν επιλέξει τη θέση τους ενάντια στην εξουσία.Όντας όμοιες οι δομές κοινωνίας και φυλακής,η εναντίωση μέσα σ’αυτή είναι αναπόσπαστο κομμάτι των αντιστάσεων.Στεκόμαστε αλληλέγγυοι δίπλα σ’αυτούς που βιώνουν τη βαρβαρότητα του κρατικού μηχανισμού,δίπλα σ’όσους συνεχίζουν τον αγώνα τους ενάντια στην εξουσία,μέσα και έξω από τα κρατικά κολαστήρια.Στεκόμαστε σταθερά απέναντι στους επικυρίαρχους και σε όσους επιλέγουν να βαδίζουν μαζί τους(ρουφιάνους, φασίστες, κρατικοδίαιτους).

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ

αφισάκι

2010-11-20T08:39:00.001-08:00

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ;

2010-11-12T12:56:00.000-08:00

Στην περίοδο που διανύουμε όπου οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης είναι εμφανείς στην καθημερινή ζωή των περισσότερων ανθρώπων, κυριαρχεί ένα κλίμα επισφάλειας, σοκ και μουδιάσματος. Το κλίμα αυτό καλλιεργήθηκε τόσο από τη ραγδαία επιβολή νέων βάρβαρων οικονομικών και εργασιακών μέτρων, όσο κι από την καμπάνια τρομουστερίας, την οποία επιμελήθηκαν και πλάσαραν τα ΜΜΕ. Καθόλου τυχαία, λοιπόν, σ’ αυτήν την περίοδο, το κράτος προβλέποντας τις κοινωνικές αντιστάσεις, προσπαθεί να «περάσει» μέτρα που εντείνουν τον έλεγχο και την πειθάρχηση της κοινωνίας τόσο σε επίπεδο αγώνα όσο και στην καθημερινότητα. Ο νέος τρομονόμος και η προ των πυλών «κάρτα του πολίτη- καταναλωτή» είναι μερικά απ’ τα νέα όπλα που προστίθενται στην αντζέντα καταστολής του κράτους.

Ο εσωτερικός εχθρός και ο νέος τρομονόμος

Αν σκεφτούμε στα γρήγορα και έξω απ’ τη σφαίρα του εαυτού μας κάτι που θα μπορούσε να μας τρομοκρατήσει, σίγουρα κάποιες πιθανές απαντήσεις θα ήταν η φτώχεια, η ανεργία, η πείνα, η εξαθλίωση, οι φυλακές, οι στρατοί, τα εργατικά «ατυχήματα», οι νεκροί και οι εξαθλιωμένοι των πολέμων, οι δολοφονίες των μεταναστών στα σύνορα κ.ά. Γεγονότα που πηγάζουν ουσιαστικά από έναν κόσμο εξουσίας και εκμετάλλευσης. Ωστόσο οι εξουσιαστές, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα και τους ρόλους κατασκευάζουν το δόγμα «εσωτερικός εχθρός» και παράλληλα παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως «προστάτες» της κοινωνίας. Έτσι, λοιπόν, τα κράτη εξαπέλυσαν έναν πόλεμο ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό», ουσιαστικά έναν πόλεμο ενάντια σ’ όσους αντιστέκονται στα σχέδιά τους. Αν κάποτε ονόμαζαν τον εχθρό αυτό «κομμουνιστική απειλή», στη σύγχρονη εποχή τον ονομάζουν «τρομοκρατία». Με τον όρο τρομοκρατία τα κράτη προσπαθούν αφενός να απονοηματοδοτήσουν τις αντιστάσεις ενάντια στην κυριαρχία κι αφετέρου, μέσω της δίωξης και της παραδειγματικής τιμωρίας, να σπείρουν τον φόβο και να τρομοκρατήσουν την κοινωνία.
Πάνω σε αυτές τις βάσεις ψηφίστηκε τον Αύγουστο στα μουλωχτά κι ο νέος τρομονόμος. Η ψήφιση του τρομονόμου στην Ελλάδα συνδέεται με μια γενικότερη προσπάθεια των εξουσιαστών σε Ευρώπη και ΗΠΑ να ακρωτηριάσουν τις κοινωνικές αντιστάσεις απέναντι στην βάρβαρη πολιτική τους, βαφτίζοντάς τες ως «εξτρεμιστικές». Οι διατάξεις του σχηματίζουν ένα νομικό πλαίσιο με το οποίο ποινικοποιούνται πρακτικές κοινωνικών αγώνων. Συγκεκριμένα, η παρακώλυση συγκοινωνιών, η συμβολική κατάληψη κτιρίων, η κατασκευή οδοφραγμάτων ανάγονται σε κακουργήματα. Ενώ η υλική ή άυλη υποστήριξη και αλληλεγγύη στους αντιστεκόμενους θεωρείται ως υποβοήθηση του «τρομοκρατικού έργου» και θα διώκεται ποινικά. Επίσης, μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο οποιοσδήποτε παρακινεί ,μέσω αφισών, προκηρύξεων κ.ά., στις παραπάνω πράξεις θα θεωρείται ότι απειλεί την «κοινωνική ειρήνη» και θα διώκεται. Στους δε μάρτυρες κατηγορίας το κράτος πλέον θα προσφέρει μια «αόρατη ρουφιανοκουκούλα», καθώς αφαιρεί απ’ τον κατηγορούμενο το δικαίωμα να γνωρίζει το όνομα αυτού που τον κατηγορεί. Με άλλα λόγια, δηλαδή, ο τρομονόμος προστατεύει πιο καλά τους ρουφιάνους, βάζει στο στόχαστρο τους αγωνιζόμενους ενώ παράλληλα οχυρώνει τη βία του κράτους.

Όποιος θυσιάζει την ελευθερία του για την ‘ασφάλεια’, δεν αξίζει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Ανέκαθεν ήταν στο συμφέρον της κυριαρχίας να έχει πειθαρχημένους τους υπηκόους της. Εκτός απ’ τους νόμους και τον εκβιασμό της φυλακής, στο όνομα της δήθεν καθημερινής ασφάλειας των πολιτών οι εξουσιαστές επιστρατεύουν διάφορα τεχνολογικά κι όχι μόνο μέσα. Η τοποθέτηση καμερών σε πολλές γωνιές της πόλης, οι συνεχείς περιπολίες μπάτσων, security και λοιπών χαφιέδων δίνουν στον καθένα το μήνυμα ότι «η δημοκρατία μας παρακολουθεί». Όμως οι κάμερες και οι μπάτσοι μπορούν να παρακολουθούν το κάθε μας βήμα μέχρι ένα βαθμό. Έτσι, το κράτος προχώρησε παραπέρα και θέλοντας να ελέγχει τις τηλεφωνικές συνομιλίες θέσπισε τον νόμο για την υποχρεωτική δήλωση των κινητών. Στη συνέχεια, με πρόσχημα την επιτήρηση των συνταγογραφήσεων των γιατρών, δημιουργήθηκε ένα σύστημα ηλεκτρονικού φακελώματος όπου θα καταγράφονται πλήρως όλα τα στοιχεία του ασθενούς (όνομα, διεύθυνση, τηλέφωνο, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ κλπ), ποιες ασθένειες είχε, ποια φάρμακα πήρε και πότε, από ποιον γιατρό κλπ. Εκτός αυτών όμως, πάλι με πρόσχημα την πάταξη της φοροδιαφυγής και του οικονομικού εγκλήματος, βρίσκεται προ των πυλών η επιβολή της «κάρτας του καταναλωτή- πολίτη». Η νέα αυτή κάρτα θα είναι απαραίτητη για την οποιαδήποτε χρηματική συνδιαλλαγή του καθενός και μέσω ενός τσιπ θα καταγράφονται πέρα απ’ τα πλήρη στοιχεία του χρήστη, ο τόπος και ο χρόνος αγοράς ενός προϊόντος. Με άλλα λόγια θα είναι πλέον γνωστό στους «προστάτες- νταβατζήδες» του πολίτη τι καταναλώνει, πότε και πού ο καθένας μας.
Είναι φανερό ότι η δημοκρατία αφήνει πολλά περιθώρια στους εξουσιαστές για να επιβάλλουν την βία τους, να ρυθμίζουν και να ελέγχουν τις ζωές μας στο όνομα της κοινωνικής ασφάλειας. Με αυτόν τον τρόπο τα κράτη διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους και παράλληλα την πειθάρχηση της κοινωνίας. Τρομοκρατία, λοιπόν, είναι η ενορχηστρωμένη προσπάθεια των εξουσιαστών να επιβληθούν με κάθε τρόπο στις ζωές μας.
Απέναντι στην κρατική τρομοκρατία προτάσσουμε τους αδιαμεσολάβητους κοινωνικούς αγώνες. Με όπλο μας την αλληλεγγύη μαχόμαστε για την καταστροφή του σάπιου συστήματος εκμετάλλευσης κι ελέγχου και για την κοινωνική απελευθέρωση.

ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΑΜΕΛΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ!

πανό ενάντια στις εκλογές

2010-11-12T12:51:00.000-08:00

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΤΗΝΩΔΙΑ

2010-11-03T14:26:00.000-07:00

Αν πριν λίγους μήνες μιλούσαμε για τις επερχόμενες συνέπειες της οικονομικής κρίσης, τώρα μεγάλο μέρος της κοινωνίας τις βιώνει στο πετσί της. Το ΔΝΤ μαζί με τους πολιτικούς εκπροσώπους του προσπαθεί να σώσει και να κάνει πιο δυνατά τα ντόπια και ξένα μεγαλοαφεντικά. Η αναδιοργάνωση των όρων καταπίεσης της κοινωνίας προχωράει όπως θα ήθελαν. Απολύσεις, μείωση μισθών, αύξηση ορίου συνταξιοδότησης, ανεργία, κατασχέσεις, ακρίβεια δημιουργούν ένα σύνολο από πολυσύνθετα προβλήματα στην κοινωνία που σε πολλές περιπτώσεις οδηγούν ανθρώπους μέχρι το σημείο της απόγνωσης και της αυτοκτονίας λόγων των χρεών.

Ποιοι όμως βοηθούν στο να επιβληθούν τα νέα μέτρα; Οι ξεπουλημένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ κάνοντας «σωστά» την δουλειά τους, δηλαδή να αγωνίζονται για τα συμφέροντα των αφεντικών και όχι των εργατών, συμβαδίζουν με τις οδηγίες του μνημονίου και του κράτους. Σε μια περίοδο γενικευμένης κοινωνικής κρίσης ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ έχει το θράσος να υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει λόγος κινητοποιήσεων και εξαγγέλλει γενική απεργία στις 15 Δεκεμβρίου. Με την στάση τους αυτή οι εργατοπατέρες δείχνουν ξεκάθαρα για ακόμα μια φορά ότι συμβάλλουν στην πειθάρχηση της κοινωνίας στις απαιτήσεις των αφεντικών.
Ενόψει των εκλογών, την περίοδο αυτή, όπου «το φαί τελειώνει» οι δημοσιογράφοι, όπως έκαναν πάντα άλλωστε, αναλαμβάνουν να «ταΐσουν» φόβο, ρατσισμό και υποταγή. Τα ΜΜΕ όντας ένα ισχυρό ιδεολογικό όπλο στα χέρια των αφεντικών έχουν ρόλο να αποπροσανατολίσουν το κοινό τους. Αναπαράγοντας τον λόγο της εξουσίας, συκοφαντούν μέτωπα αντίστασης και απειθαρχίας και προβάλλουν ως διέξοδο την συναίνεση και την υποταγή.

Εύλογο είναι ότι όσο αυξάνεται ο φόβος των επικυρίαρχων να πάει κάτι στραβά στους σχεδιασμούς τους και να έχουν να αντιμετωπίσουν μια κοινωνική εξέγερση τόσο αυξάνουν και τα μέτρα καταστολής και ελέγχου. Εκτός από τα νέα γουρούνια με ή χωρίς μηχανές, τις χιλιάδες κάμερες ρουφιάνους, τον νέο τρομονόμο που ψηφίστηκε αυγουστιάτικα, τις υποκλοπές συνομιλιών, την ονομαστική δήλωση του κινητού τηλεφώνου, προ των πυλών είναι και η «νέα κάρτα καταναλωτή-πολίτη» η οποία θα γνωστοποιεί στον μεγάλο αδελφό που βρισκόμαστε, τι και πού καταναλώνουμε, όπως επίσης προ των πυλών είναι και η υποχρεωτική ονομαστική δήλωση διαχείρισης μπλοκ στο ίντερνετ.
Όλα αυτά ενισχύονται από την πάγια τακτική των εξουσιαστών να διαχωρίζουν και να τεμαχίζουν την κοινωνία σε πολλά κομμάτια με βασικό τους στόχο τον ευκολότερο έλεγχό της. Με άλλα λόγια βολεύει το κράτος να ωθεί μερίδες της κοινωνίας να αλληλοσπαράζονται αγνοώντας ποια είναι η βασική αιτία των ολοένα δυσμενέστερων συνθηκών διαβίωσης τους. Ντόπιοι ή μετανάστες, μόνιμοι ή συμβασιούχοι, δημόσιοι ή ιδιωτικοί, φοιτητές, εργάτες, άνεργοι κ.α. δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα κάθε άλλο, έχουν να συνθέσουν τις αντιστάσεις απέναντι στους εξουσιαστές και το σύστημα εκμετάλλευσης.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο κομματικός θίασος ξαναστήνει το εκλογικό του πανηγύρι. Δηλαδή μας καλούνε ευθέως να συμμετάσχουμε και να συναινέσουμε στα εγκλήματά τους χρησιμοποιώντας πάντα τα επικοινωνιακά τους τερτίπια. «Πετάνε το καρότο», υπόσχονται «ψίχουλα» -επιδόματα στις ευπαθείς μερίδες της κοινωνίας, την ίδια στιγμή που τα καταργούν με νόμους.
Η συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων μέσων των εκλογών δεν είναι παρά μια αυταπάτη μιας μερίδας των ψηφοφόρων, ενώ για άλλους είναι η συμμετοχή σε ένα πελατειακό σύστημα ρουσφετιού και βολέματος. Η καλοσχεδιασμένη απάτη των εκλογών αποτελεί άλλοθι για τον κάθε εξουσιαστή να επιβάλλεται, λέγοντας ότι «έχουν ρητή λαϊκή εντολή», ότι «τα φάγαμε όλοι μαζί» και ότι «ευθυνόμαστε όλοι για τα αδιέξοδα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης».
Όσο για τα αριστερά κόμματα συμμετέχοντας στις εκλογές λειτουργούν σαν το τελευταίο ανάχωμα του συστήματος, αδρανοποιώντας την κοινωνική δυσαρέσκεια και απέχθεια προς την εξουσία μέσα σε αντικαπιταλιστική φρασεολογία που εξαργυρώνεται στις κάλπες.
Οι εκλογές είναι μια θεσμική ελεγχόμενη διαδικασία της δημοκρατίας που σκοπό έχει να διαμεσολαβούν ειδικοί τυχοδιώκτες για θέματα που μας αφορούν. Με τον τρόπο αυτό το κράτος επικρατεί με την πλαστή συναίνεση της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα καμία σχέση δεν υπάρχει με τα πραγματικά συμφέροντα της κοινωνίας. Άλλωστε αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι προς την κοινωνική απελευθέρωση φυσικά και θα ήταν παράνομες.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

αφισάκι

2010-11-01T01:53:00.001-07:00

προβολές-συζητήσεις

2010-10-13T08:18:00.001-07:00

προβολή ντοκιμαντέρ

2010-06-07T07:39:00.000-07:00

κειμενάκι για την κρίση και τις αντιστάσεις

2010-06-02T08:35:00.000-07:00

περιμένουμε τίποτα άλλο από τους δυνάστες μας,
το κράτος και τα αφεντικά,
παρά εκμετάλλευση, ψέματα, θάνατο;

οι μικρές μας ορδές απαιτούν την «ουτοπία»…
…κάτω τα κράτη και η μισθωτή εργασία

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ
ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ
ΝΑ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΘΗΛΙΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

«Χρειάζονται θυσίες απ’ όλους», «πρέπει να σώσουμε το έθνος», «ευθυνόμαστε όλοι…», αυτές είναι μερικές απ’ τις κλισέ φράσεις πολιτικών και δημοσιογράφων που μας έχουν πάρει τα αυτιά τους τελευταίους μήνες. Είναι πάγια η τακτική των κυρίαρχων να παραπληροφορούν και να προσπαθούν να συσπειρώσουν γύρω από ιδεατά είδωλα. Επιδίωξη τους η κοινωνική συναίνεση και η υποταγή στις ορέξεις τους.
Επικαλούμενοι την «σωτηρία του έθνους» τα αφεντικά καλούν αυτούς που εκμεταλλεύονται να συνεργαστούν, λες και μοιράστηκαν ποτέ τα κέρδη που αποκομίζουν από την χρόνια εκμετάλλευση των αδύναμων οικονομικά κοινωνικών στρωμάτων.

Με όχημα την οικονομική κρίση κράτος και καπιταλιστές επιβάλλουν για ακόμα μια φορά σκληρότερους όρους εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης. Τα «νέα μέτρα λιτότητας» είναι η προσπάθεια ξεζουμίσματος της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας και λαμβάνονται για να αποπληρωθεί ένα δημοσιονομικό έλλειμμα, που δήθεν δημιουργήσαμε όλοι. Αυτό το χρέος είναι πασίγνωστο ότι δεν δημιουργήθηκε πουθενά αλλού παρά στα μεγάλα σαλόνια των τραπεζιτών και των πολιτικών με απανωτές κομπίνες και σκάνδαλα.
Τα μεγάλα αφεντικά του τραπεζικού συστήματος μέσα από την κρίση δεν επιδιώκουν τίποτα άλλο παρά το κέρδος. Πλασάροντας μια σειρά από «πακέτα διάσωσης» οι επίσημοι τοκογλύφοι θα κρατάνε ομήρους όλες τις παραγωγικές δυνάμεις για να ξεπληρώσουν το χρέος και όταν αποπληρωθεί αυτό το χρέος το πάνω χέρι θα έχει πάλι το μεγάλο κεφάλαιο για να δημιουργήσει νέους χρεοκοπημένους.

Τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν ότι η κρίση του οικονομικού συστήματος είναι μια τυχαία κατάσταση του είδους μιας φυσικής καταστροφής που δεν μπορούμε να προβλέψουμε και να αντιμετωπίσουμε. Φυσικά παρουσιάζουν ως επιτακτική ανάγκη ότι θα πρέπει να ακολουθήσουμε τις οδηγίες-προσταγές των «ειδικών», που δεν είναι άλλοι από τους εμπειρογνώμονες-κοράκια του ΔΝΤ. Παρόλα αυτά η κρίση δεν είναι τίποτα άλλο από το εκτρωματικό αποτέλεσμα τεχνιτών και κατευθυνόμενων καταστάσεων, που εμπερικλείεται στον δομικό χαρακτήρα του καπιταλισμού και του τραπεζικού συστήματος. Η οικονομική κρίση ως άλλη μια ευκαιρία για την αφαίμαξη κοινωνιών από τα μεγαλοαφεντικά παρουσιάζεται σε διάφορες μορφές σε όλο τον κόσμο από τότε που υπάρχει κυριαρχία. Το ληστρικό σύστημα του καπιταλισμού με προμετωπίδα το ιδεολόγημα της ανάπτυξης έχει ισοπεδώσει ολόκληρες κοινωνίες ανθρώπων και έχει καταστρέψει σε πολλές περιπτώσεις ανεπανόρθωτα τον φυσικό πλούτο του πλανήτη.

Απέναντι σε αυτή την επίθεση του καπιταλισμού όλοι εμείς που μας επιβάλλονται η εκμετάλλευση και οι εξευτελιστικοί όροι ζωής δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Επειδή δεν υπάρχει πιο δίκαιο και ανθρώπινο πράγμα από το να εξεγείρεσαι σε ότι σε καταπιέζει και σε εκμεταλλεύεται.

Οι κυρίαρχοι έχουν στο οπλοστάσιο της καταστολής πολλά όπλα, για να χτυπήσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις και τους αντιστεκόμενους. Μαζί με την ωμή βία των μπάτσων πάει η παραπληροφόρηση και χειραγώγηση από τα ΜΜΕ, η διαμεσολάβηση των εργατοπατέρων και των κομματικών μηχανισμών που θα επιδιώξουν την εκτόνωση και διάλυση των αντιστάσεων.

Οι ξεπουλημένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ εξαγγέλουν 24ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις μόνο και μόνο για εκτόνωση, ενώ υπό τις παρούσες συνθήκες η γενική απεργία διαρκείας θα ήταν το ελάχιστο. Παράλληλα, θα προσπαθήσουν σε συνεργασία με τα αφεντικά τους να τα βρουν κάτω απ’ το τραπέζι. Το δε ΠΑΜΕ αποφεύγει την οποιαδήποτε συμπόρευση στις κινητοποιήσεις που δεν ελέγχει απόλυτα. Οι εργατοπατέρες του ΚΚΕ ενώ «καθοδηγούν» -χειραγωγούν χιλιάδες κόσμου, αρκούνται σε πορείες-παρελάσεις εκτονώνοντας την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου. Γενικότερα τα αριστερά κοινοβουλευτικά αλλά και μη κόμματα λειτουργούν ως ακόμα ένα ανάχωμα για το σύστημα εγκλωβίζοντας τους εν δυνάμει εξεγερμένους στους δρόμους του συμβιβασμού και της μεταρρύθμισης.

Η κυριαρχία με την πάγια τακτική του «διαίρει και βασίλευε» δημιουργεί κλίμα φόβου και ανασφάλειας, απομονώνοντας και στοχοποιώντας τα αντιστεκόμενα αλλά και μη κοινωνικά κομμάτια και άτομα. Με την προπαγάνδα κυρίως από τα ΜΜΕ προσπαθεί να στρέψει κοινωνικές ομάδες την μια εναντίον της άλλης, έτσι ώστε να μπορεί να επιβληθεί πιο εύκολα και ολοκληρωτικά. Έτσι βλέπουμε ντόπιους εργάτες να ρίχνουν ευθύνες στους ξένους εργάτες, ιδιωτικούς και δημόσιους εργάτες να αλληλοκατηγορούνται, διαδηλωτές «μη βίαιοι» να βρίσκονται σε κόντρα με τους διαδηλωτές υπέρ της χρήσης βίας κτλ. Επίσης, υπάρχει το φαινόμενο όπου μέσα στις συνθήκες αποξένωσης κόσμος αγωνίζεται αποκλειστικά για τα δικά του συντεχνιακά αιτήματα, αγνοώντας τον γενικότερο κοινωνικό αγώνα και την αλληλεγγύη που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των εκμεταλλευόμενων.
Αναμφίβολα οι αγώνες ενάντια στο σύστημα εκμετάλλευσης αν δεν έχουν το συστατικό της αλληλεγγύης δεν μπορούν να έχουν καμία δυναμική και διάρκεια. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας για το παρόν και το μέλλον. Η αλληλεγγύη για να αποτελεί κομμάτι και συνέχεια των αντιστάσεων πρέπει να είναι αδιαμεσολάβητη από κομματικούς και άλλους κρατικούς μηχανισμούς.

Ως αναρχικοί και αντιεξουσιαστές, δεν έχουμε κανένα αίτημα από τους κυρίαρχους. Για μας η εργασία έτσι όπως υπάρχει στον καπιταλισμό δεν είναι τίποτα άλλο από μισθωτή σκλαβιά και αγωνιζόμαστε για την κατάλυση της. Δεν αποδεχόμαστε καμία εξουσία και δεν θέλουμε καμία κυριαρχία επί της ζωής μας. Δεν διεκδικούμε δικαιότερα μέτρα αλλά κατεβαίνουμε στο δρόμο επιδιώκοντας τον μαζικό ξεσηκωμό και την εξέγερση. Δεν θέλουμε να φύγει απλά το ΔΝΤ απ’ τη χώρα αλλά να διαλύσουμε κάθε κομμάτι κι έκφανση κυριαρχίας. Φυσικά αυτό δεν θα γίνει με ειρηνικές διαδικασίες, επειδή το κράτος διαθέτει πολυάριθμα στρατεύματα καταστολής και βίας και ποτέ δεν εγκατέλειψε ούτε θα εγκαταλείψει οικιοθελώς την εξουσία του. Απέναντι στη βία του κράτους και των αφεντικών δεν θα μείνουμε καθηλωμένοι κι άπραγοι θεατές.
Οι αγώνες των αναρχικών και αντιεξουσιαστών δεν είναι κάτι ξεκομμένο από την κοινωνία, ή μια κλειστή υπόθεση μερικών ανθρώπων. Όποιος θέλει να αγωνιστεί ενάντια στην αθλιότητα των επικυρίαρχων όλες οι πόρτες είναι ανοιχτές και οι τρόποι πολλοί. Αδιομεσολάβητα, χωρίς ιεραρχίες, με διαδικασίες ομοφωνίας και συνδιαμόρφωσης είναι η πιο ειλικρινής μορφή οργάνωσης για να αντιστεκόμαστε, αλλά και η πρόταση για ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή.

Όσο για το τραγικό γεγονός της 5ης Μάη με τους 3 νεκρούς ανθρώπους στη Μαρφίν, δεν μπορεί και δεν θα σβηστεί απ’ τη μνήμη κάθε αγωνιστή κι αντιστεκόμενου, ως ένα γεγονός που μας συντάραξε. Φυσικά οι μόνοι που γιόρτασαν το χαμό των τριών εργαζομένων είναι τα επιτελεία του κράτους και των αφεντικών που ήλπισαν ότι αυτό το γεγονός θα ανέκοπτε τον κόσμο να βγει στους δρόμους και ότι θα έφερνε καίριο πλήγμα στις κινητοποιήσεις.

Οι μάσκες έχουν πέσει, όποιο προσωπείο και να φορέσει το κράτος θα παραμένει ο ίδιος τερατώδης μηχανισμός… είτε το Πασοκ είναι στην εξουσία είτε η ΝΔ, κρατικός ή αγοραίος καπιταλισμός η δυναστεία ποσώς διαφέρει. Το ζήτημα είναι να διαχειριστούμε εμείς οι ίδιοι τη ζωή μας ανακόπτοντας τη λαίλαπα της κυριαρχίας.

Το σίγουρο για μας είναι ότι τίποτα δεν τελείωσε κι ότι όλα συνεχίζονται. Δεν συναινούμε, δεν υποχωρούμε… ραντεβού στους δρόμους και τα οδοφράγματα…

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου

προβολή ταινίας

2010-06-01T07:19:00.001-07:00

μια βιομηχανία μαζικής πλύσης εγκεφάλου: το σχολείο

2010-06-01T07:09:00.000-07:00

Το κράτος, στην προσπάθειά του να καθυποτάξει την κοινωνία και να εξασφαλίσει τον καθολικό έλεγχό της χρησιμοποιεί διάφορους μηχανισμούς. Απ’ αυτούς ο βασικότερος ίσως μηχανισμός είναι το εκπαιδευτικό σύστημα.
Το σχολείο αν και ντυμένο με τον μανδύα της μόρφωσης και της παιδείας, δεν είναι παρά ένα μέσο εκπαίδευσης στην υποταγή και την υπακοή. Μέσα απ’ αυτό επιδιώκεται η ατροφία της φαντασίας, ο ευνουχισμός της δημιουργικότητας και η περιφρόνηση του ασίγαστου πάθους για ελευθερία.
Μέσα στο σχολείο, το κράτος φροντίζει να αναπαράγονται και να μεταβιβάζονται στους νέους αντιλήψεις που ενδυναμώνουν και στηρίζουν την κυριαρχία. Μέσω διάφορων επιστημών και «αυθεντιών», υποβάλλονται ιδέες στους μαθητές όπως «κοινωνία χωρίς κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει», «κράτος ίσον κοινωνία» ή «η εξουσία πάντα θα υπάρχει». Το κράτος διαστρεβλώνει την πραγματικότητα κι από εκφραστής της καταπίεσης παρουσιάζεται προστάτης της ελευθερίας κι ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνικής ζωής. Επιπλέον, η κοινοβουλευτική δημοκρατία εκθειάζεται ως η τελειότερη και η πιο δίκαιη μορφή πολιτεύματος και παράλληλα μονοπωλεί η θεώρηση ότι πρέπει η κοινωνία να ακολουθεί ηγέτες, κόμματα ή άλλα αντιπροσωπευτικά σύνολα (ΔΣ, δεκαπενταμελές). Με αυτόν τον τρόπο αποκρύβεται το γεγονός ότι σε μια ανθρώπινη κοινωνία δεν χρειάζεται η εξουσία ούτε οι αντιπρόσωποι κι ότι η κοινωνία μπορεί να αυτοθεσμίζεται, να αυτοοργανώνεται και να λειτουργεί αντιιεραρχικά και ελεύθερα.
Από τρυφερή ηλικία οι άνθρωποι στα σχολεία δέχονται τον ιδεολογικό βομβαρδισμό που στόχο έχει να καλλιεργήσει την εθνική και θρησκευτική συνείδηση. Στο πλαίσιο αυτό συμπεριλαμβάνονται η πρωινή προσευχή, οι θρησκευτικές εικόνες, οι υποχρεωτικές επισκέψεις στην εκκλησία, οι παρελάσεις, η ελληνική σημαία, οι εθνικές εορτές όπως και τα εθνικιστικά παραμύθια και ύμνοι. Αντί να αναζητούν τρόπους απελευθέρωσης, είναι στο συμφέρον των κυρίαρχων οι εξουσιαζόμενοι να είναι προσηλωμένοι σε μεταφυσικά είδωλα, σε σύμβολα και ψευδαισθήσεις και την κριτική τους για τα καθημερινά κοινωνικά προβλήματα να την αντικαθιστούν με προσευχή και με τη δουλική συσπείρωση πίσω από εθνικά σύμβολα (κατασκευάσματα του έθνους-κράτους). Ουσιαστικά, λοιπόν, οι γνώσεις και η «μόρφωση» που απλόχερα προσφέρονται στο σχολείο δεν είναι παρά η φωνή της κυριαρχίας στους μελλοντικούς υπηκόους της. Οι γνώσεις δεν προσφέρονται για την αφύπνιση των συνειδήσεων ή για την καλλιέργεια της ανθρώπινης προσωπικότητας αλλά προσφέρονται για την επίτευξη της απαιτούμενης κατάρτισης, για την κατασκευή υπηκόων, γραναζιών στη μηχανή του παγκόσμιου συστήματος εκμετάλλευσης ανθρώπων και φύσης.

Το σχολείο ως μέρος μιας γενικότερης κοινωνικής πραγματικότητας δε θα μπορούσε να δομηθεί διαφορετικά απ’ τη στιγμή που όλα στην κοινωνία οργανώνονται έτσι ώστε να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Και φυσικά ένας χώρος όπου συγκεντρώνονται παιδιά, «αδιαμόρφωτα ακόμα ως προσωπικότητες», είναι το ιδανικό πεδίο δράσης για να μπορέσει το κράτος να επιβληθεί και να εδραιωθεί στις συνειδήσεις τους.
Η εκπαιδευτική διαδικασία είναι στην ουσία μια διαρκής πνευματική καταστολή, ένας ψυχολογικός πόλεμος, μια προσπάθεια υποταγής της συνείδησης και της ζωής στην εξουσία. Γι’ αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα δομείται από διάφορες τεχνικές πειθάρχησης και ελέγχου, όπως είναι ο θεσμός των απουσιών, των πειθαρχικών ποινών και η συνεχής αξιολόγηση και εξετάσεις.
Ο αυταρχικός θεσμός των απουσιών και της υποχρεωτικής παρακολούθησης είναι ο πιο μισητός για τους μαθητές αφού επιβάλλεται καθολικά στον προσωπικό τους χρόνο, ανάγοντας την παρακολούθηση του σχολικού προγράμματος ως το σημαντικότερο μέρος της ζωής τους. Οι μαθητές υποχρεώνονται να υπόκεινται σε βομβαρδισμό πληροφοριών και σε κηρύγματα για ατέλειωτες «διδακτικές» ώρες καθώς οποιαδήποτε απείθεια προς αυτό το πρόγραμμα επιφέρει κυρώσεις. Τα παιδιά εκτός από πνευματικά περιορίζονται και σωματικά αφού περνούν τις περισσότερες ώρες καθισμένα και κλεισμένα σε αίθουσες, ζητούν την άδεια για να σηκωθούν ή να βγουν έξω και προαυλίζονται σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα (όπως ακριβώς και οι φυλακισμένοι).
Ο θεσμός των αποβολών, είναι μια τιμωρία για να φοβίσει και να τρομοκρατήσει τους μαθητές και τις μαθήτριες, αλλά εκτός από εκβιαστικά λειτουργεί και σαν εύκολη λύση για να απαλλαγούν προσωρινά ή μόνιμα οι καθηγητές από αυτούς που αρνούνται το ρόλο που θέλουν να τους επιβάλλουν, που αμφισβητούν τον επιμορφωτικό ρόλο των εκπαιδευτικών ή συνολικά την διαδικασία εκπαίδευσης. Οι αποβολές βασίζονται στην ίδια λογική που χρησιμοποιεί ευρέως το κράτος για να καταστέλλει, να απομονώνει και να τιμωρεί όσους αρνούνται να συμβιβαστούν με τις επιταγές του στη γενικότερη κοινωνική ζωή.
Η καθημερινή αξιολόγηση, τα διαγωνίσματα και οι εξετάσεις αποτελούν άλλη μία αντιπαιδαγωγική διαδικασία. Με την πρόφαση της βελτίωσης αποσκοπούν στο να πειθαρχήσουν αλλά και να διαχωρίσουν τους νέους ανθρώπους σε «καλούς και κακούς», «έξυπνους και βλάκες», «μελετηρούς και τεμπέληδες», «ικανούς κι ανίκανους» ∙ ταμπέλες που ίσως να συνοδεύουν τους μαθητές και τις μαθήτριες και στους εργασιακούς χώρους. Επίσης αυτός ο θεσμός αναπαράγει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εξεταζόμενων υπονομεύοντας κάθε έννοια συνεργασίας, προωθεί την εξατομίκευση και σπέρνει την αντιπαλότητα μεταξύ τους αποπροσανατολίζοντας τους από τον κοινό τους αντίπαλο (σύστημα εκμετάλλευσης κι εκφραστές του). Η αλληλεγγύη υποσκάπτεται, η συνεργασία κι η αλληλοβοήθεια ισοδυναμούν με κλεψιά.

Αν ο εξουσιαστικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης καταδεικνύεται κάπου καθαρά, είναι στη σχέση των μαθητών με τους εκπαιδευτικούς, τους κρατικούς λειτουργούς δηλαδή που συνειδητά ή όχι εξυπηρετούν τους σκοπούς του κράτους μέσα στα σχολεία. Η καθηγητική αυθεντία είναι η προσωποποίηση της καταστολής στο σχολικό χώρο. Ανεξάρτητα απ’ τις όποιες παιδαγωγικές θεωρίες και τεχνικές υπάρχουν σε συνδυασμό με την ευγενική διάθεση του δασκάλου, η σχέση του με τους μαθητές θα συνεχίζει να είναι μια εξουσιαστική σχέση, όπου ο εκπαιδευτής θα διατάζει τον εκπαιδευόμενο. Η υπακοή και η πειθάρχηση των μαθητών είναι η ιδανική κατάσταση για τους εκπαιδευτικούς και θα την επιδιώξουν είτε έμμεσα είτε άμεσα. Η τυφλή υπακοή στον δάσκαλο και η ιεραρχία των σχέσεων θα διδάξει το πνεύμα της υποταγής και της συμμόρφωσης αντί για το πνεύμα της αντίρρησης, της άρνησης και της κριτικής αμφισβήτησης. Αυτό το εξουσιαστικό πρότυπο που υποβάλλεται στους μαθητές ,αναπαράγεται από τους ίδιους μετέπειτα στην καθημερινότητα, στις προσωπικές σχέσεις, στους χώρους εργασίας (εργοδότης-εργαζόμενος).
Αυτό που τελικά διακυβεύεται μέσα στα σχολεία είναι η ελευθερία των μαθητών/τριων ως ανθρώπων, πέρα από τον επιβεβλημένο ρόλο του μαθητή και της μαθήτριας. Η ελευθερία δεν είναι διαπραγματεύσιμο μέγεθος, είναι κατάσταση που δεν μπορεί να οριστεί σχετικά ή μερικά άλλα μόνο απόλυτα. «Κι αν δεν διεκδικήσεις την ελευθερία σου, κανείς δεν πρόκειται να στην παραχωρήσει. Αλλά κι αν δεχτούμε πως σας δίνουν ελευθερία, τότε έχετε να κάνετε με απατεώνες που δίνουν παραπάνω απ’ όσα έχουν. Γιατί δεν σας δίνουν τίποτα δικό τους παρά κλεμμένη πραμάτεια, τη δική σας ελευθερία σας δίνουν, αυτή που θα έπρεπε να πάρετε μόνοι σας. Και σας τη δίνουν ακριβώς για να μην την πάρετε μόνοι σας και θελήσετε μάλιστα να τους ζητήσετε και το λόγο για την κλοπή και την απάτη. Είναι αρκετά πανούργοι για να ξέρουν πως η ελευθερία παραχωρημένη δεν είναι ελευθερία.» (Στίρνερ). Η κοινωνία και οι θεσμοί της δομούν μια απέραντη φυλακή και μόνο μέσα από την καταστροφή των εξουσιαστικών αυτών δομών θα μιλάμε για πραγματική κοινωνική ελευθερία. Ελευθεριακή παιδεία μπορεί να υπάρξει μόνο με την καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας ανθρώπου από άνθρωπο. Κάθε προσπάθεια βελτίωσης της παρούσας κατάστασης εγγυάται μια φυλακή φαινομενικά με καλύτερους όρους «Δεν ζητάμε περισσότερη ελευθερία αυτή την δίνουν στους σκλάβους όταν μακραίνουν τις αλυσίδες τους. Θέλουμε την κατάργηση της αλυσίδας.»(Α.Μπονάνο).
Τα σχολεία δεν μπορούν να οικειοποιηθούν ειρηνικά από τους μαθητές, γιατί το κράτος ως μοναδικός νόμιμος εκφραστής της βίας δεν θα επέτρεπε ποτέ να χάσει αμαχητί το έδαφος. Οι τρόποι για να σαμποταριστεί η εκπαιδευτική διαδικασία είναι πολλοί κι εναπόκεινται στη φαντασία κι ευρηματικότητα των μαθητών/τριών. Τα σχολεία καταλαμβάνονται, καταστρέφονται επειδή το σχολείο αποτελεί ένα ισχυρό όπλο στα χέρια του κράτους, μια βιομηχανία μαζικής πλύσης εγκεφάλου. Μέσα σ’ αυτό αναπαράγεται ο λόγος της κυριαρχίας, η αποβλάκωση, η υποταγή, η ρουφιανιά. Παράλληλα νομιμοποιείται στις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων το παράδοξο των αντιφάσεων της κοινωνικής πραγματικότητας. Από τη μια η αδηφάγος κατανάλωση, το θέαμα, η εθελοδουλία, η αιμοβόρος ανάπτυξη, τα αφεντικά, το χρήμα, οι μετοχές, οι μπάτσοι, οι τράπεζες, η ιδιοκτησία, ο ρατσισμός, το κράτος και οι νόμοι του κι από τη άλλη η κοινωνική αδικία κι ανισότητα, η αλλοτρίωση, η καταστολή, οι πεινασμένοι, η καταπίεση, οι φυλακές, τα εργασιακά κάτεργα, η ανεργία, τα ναρκωτικά, η καταστροφή της φύσης, οι κατατρεγμένοι μετανάστες και τόσα άλλα.
Στον πόλεμο όμως για την απαλλαγή από όσους μας εξουσιάζουν θα χρειαστεί να δώσουμε μάχες σήμερα αύριο και παντού. Ας εξεγερθούμε λοιπόν… Να καταλάβουμε τα σχολεία κι ας τα μετατρέψουμε σε εστίες αντίστασης ενάντια στην κυριαρχία. Αντίσταση με οποιοδήποτε μέσο μέσα στα σχολεία και παντού, γενικευμένη ανυπακοή κι απειθαρχία. Δεν απαιτούμε τίποτα από καμιά εξουσία, δεν αναγνωρίζουμε καμιά αυθεντία , επιζητούμε την καταστροφή τους.
Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΖΕΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΗ.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

προβολή ταινίας

2010-05-14T10:16:00.001-07:00

Για την 5η Μαΐου 2010

2010-05-13T12:41:00.001-07:00

Στον δρόμο βρίσκονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε μια απ’ τις μεγαλύτερες πορείες μετά την μεταπολίτευση. Μια φωνή καλύπτει τα πάντα: «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή». Η οργή για όλους αυτούς που μας προσφέρουν καθημερινά θάνατο, στις πόλεις φυλακές, στα εργασιακά κάτεργα, στα σχολεία εργοστάσια μαζικής παραγωγής υπηκόων, είναι απερίγραπτη. Κάθε γωνία του μητροπολιτικού κέντρου είναι και μια εστία σύγκρουσης με τους “προστάτες” της δημοκρατίας. Τα ένστολα γουρούνια πνίγουν τους διαδηλωτές με τόνους χημικά αλλά αυτοί παραμένουν στον δρόμο. Την ώρα που στο κοινοβούλιο οι δυνάστες κατοχυρώνουν την ολοένα και μεγαλύτερη λεηλασία των ζωών μας, κομμάτι της διαδήλωσης προσπαθεί να εισβάλει σ’ αυτό. Οι συγκρούσεις συνεχίζονται περιμετρικά της βουλής , όπου η περιοχή του Συντάγματος έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Όλοι δείχνουν αποφασισμένοι…Ο κόσμος αντιστέκεται με όποιο μέσο διαθέτει, πέτρες, ξύλα, μολότοφ, ακόμα και με γυμνά χέρια. Ξαφνικά ο χρόνος παγώνει. Μια είδηση πέφτει σαν σφαίρα: τρεις εργαζόμενοι νεκροί, μια εκ των οποίων ήταν έγκυος, μετά από τον εμπρησμό τράπεζας στην οδό Σταδίου.
Οι κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους προβαίνουν σε συλλήψεις και προσαγωγές αγωνιστών. Γίνεται εισβολή και πογκρόμ στα Εξάρχεια όπου ξυλοκοπούνται άτομα και μπάτσοι προσπαθούν να εισβάλλουν μέσα σε σπίτια. Ακολουθεί εισβολή στο στέκι μεταναστών και βίαιη εκκένωση της κατάληψης στην οδό Ζαΐμη όπου συλλαμβάνονται αναρχικοί σύντροφοι.

Οι νεκροί εργαζόμενοι στην Marfin εννοείται πως δεν ήταν εχθροί μας, πως δεν ήταν αντίπαλοι μας. Είναι νεκροί ενός πολέμου που μαίνεται αδιάκοπα ανάμεσα στους καταπιεσμένους και τα αφεντικά.
Οι πολύμορφες δράσεις και αγώνες όσων αντιμάχονται το κράτος, τις εξουσιαστικές σχέσεις μέσα στην κοινωνία και το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα προτάσσοντας τη ζωή και την ελευθερία βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με το τραγικό αποτέλεσμα του εμπρησμού στην Marfin.
Το ήθος όσων αγωνίζονται για την καταστροφή της κυριαρχίας και του συστήματος εκμετάλλευσης δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής θέτοντάς την σε κίνδυνο (φυσικά δεν μιλάμε για τη ζωή των κατά συρροή δολοφόνων κρατιστών και μεγαλοκαπιταλιστών) .
Ως αγωνιζόμενοι αναρχικοί και αντεξουσιαστές δεν μπορούμε να ρίξουμε το φταίξιμο στη διοίκηση της τράπεζας (ανυπαρξία πυρασφάλειας), αφού έτσι κι αλλιώς για εμάς είναι δεδομένη η αδιαφορία των αφεντικών για τις ζωές των εργαζομένων τους οποίους αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμο υλικό. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για παράπλευρες απώλειες και για τυχαίο γεγονός.
Οι αντιλήψεις «όλοι εναντίον όλων» ή οι αντιλήψεις και πρακτικές που δεν σέβονται τη ζωή και τις συντροφικές σχέσεις είναι εχθρικές προς εμάς και βρίσκονται απέναντί μας.
Ο όλος προβληματισμός μας και οι διαφωνίες που προκύπτουν γύρω από αυτό το θέμα αν μη τι άλλο θα πρέπει να οδηγούν σε πιο συγκροτημένη και υπεύθυνη στάση στο δρόμο και φυσικά όχι σε οπισθοχώρηση όπως θα ήθελε το κράτος.
Οι δυσμενέστεροι όροι σκλαβιάς που επιβάλλονται από τους κυρίαρχους αυτόν τον καιρό πυροδοτούν την οργή και τον ξεσηκωμό όσων αντιλαμβάνονται τις δολοφονικές διαθέσεις και τη βαρβαρότητα αυτού του συστήματος. Τα διάφορα τεχνάσματα για συναίνεση και η κρατική καταστολή δεν μπορούν να μας σταματήσουν!

ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ…
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΟΤΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ «ΖΑϊΜΗ»

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου
steki-escalera.blogspot.com

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Οι ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

2010-04-19T08:24:00.000-07:00

«Σωτήριο έτος 2010

Ενώ η οικονομία έδειχνε να βρίσκεται σε ύφεση και η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ο Μέγας Προστάτης κύριος Χρυσοχοϊδης, εξαπέλυσε το ύστατο κυνήγι μαγισσών για την σωτηρία του έθνους. Λίγο καιρό μετά την εφεύρεση της περιβόητης γιάφκας του Χαλανδρίου, νέες γιάφκες άρχισαν να ξεπηδούν ανά την επικράτεια. Τα ενοχοποιητικά στοιχεία για άλλη μια φορά ατράνταχτα: βιβλία, ρολόγια, κατσαβίδια, απορρυπαντικά και χειρόγραφες σημειώσεις (άλλωστε η έκφραση της σκέψης είχε απαγορευτεί εδώ και καιρό). Οι οργανώσεις που έσπειραν το φόβο και το τρόμο στο πληθυσμό ˙ προκαλώντας χιλιάδες εργατικά ατυχήματα στο βωμό του κέρδους και δολοφονώντας χιλιάδες εξαθλιωμένους μετανάστες στα σύνορα, που καταχραστήκαν το δημόσιο πλούτο, που εξάντλησαν τους φυσικούς πόρους και που ώθησαν τους υπηκόους στην εξαθλίωση, στη μιζέρια και στη φτώχεια, είναι πλέον μια μελανή σελίδα στην ιστορία της Δημοκρατίας. Ξαφνικά με την σύλληψη και φυλάκιση των τρομοκρατών, όλα τα προβλήματα εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας και οι μέχρι πρότινος σκλάβοι μετατράπηκαν σε βασιλιάδες που περπατούν ελεύθεροι και χορτάτοι χαιρετώντας ευτυχισμένοι τους χιλιάδες προστάτες τους ,που πλέον βρίσκονται σε κάθε γωνία…»
ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΟΜΩΣ, ΤΕΛΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, ΟΧΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

Το κράτος σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινωνίας απ’ τα προβλήματα που την μαστίζουν, έθεσε για ακόμα μία φορά σε εφαρμογή το σχέδιο: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ

Ένα μήνα περίπου μετά τη δολοφονία του αγωνιστή αναρχικού Λάμπρου Φούντα από τους ένστολους δολοφόνους της δημοκρατίας, το κράτος ανοίγει άλλη μια υπόθεση για να καταστείλει τις αντιστάσεις. Στις 10 Απριλίου 6 αγωνιστές φυλακίζονται με συνοπτικές διαδικασίες κατηγορούμενοι ως μέλη του «Επαναστατικού Αγώνα». Μια εκ των έξι συντρόφων βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο της εγκυμοσύνης αλλά αυτό δεν εμποδίζει τις διωκτικές αρχές απ’ το να την φυλακίσουν. Ταυτόχρονα γίνονται εισβολές σε σπίτια και άλλων συντρόφων από μπάτσους με την πρόφαση αναζήτησης στοιχείων για να δεθεί «το πάζλ της τρομοκρατίας».
Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης των συντρόφων τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Εξαπάτησης σε συνεργασία με τα γουρούνια της αντιτρομοκρατικής αρχίζουν να εκστομίζουν ατέλειωτα σενάρια φαντασίας, να λοιδορούν και να συκοφαντούν τους συντρόφους σε μια γνωστή πλέον προσπάθεια να δημιουργήσουν κλίμα τρομολαγνίας και φόβου στην κοινωνία. Πιστά σκυλιά και ρουφιάνοι από πάντα, τα ανδρείκελα των ΜΜΕξημέρωσης κατασκευάζουν πρώτοι μια τηλεοπτική υπόθεση προκειμένου να δικαιολογήσει αργότερα το κράτος τις κινήσεις του. Είναι όμως, μια υπόθεση που ξεφεύγει από τα πλαίσια της φαντασίας, όπου άνθρωποι κλείνονται στη φυλακή, ενώ πολλοί άλλοι διασύρονται και εξευτελίζονται στην αρένα του θεάματος. Παράλληλα, γίνονται αλλεπάλληλες εκκλήσεις για σύγχρονους δοσίλογους και χαφιέδες ώστε το κράτος να παρουσιάσει μια πλαστή εικόνα συναίνεσης και οι μπάτσοι να μην νιώθουν μοναξιά..
Μερικούς μήνες πριν, το σοσιαλιστικό ΜΠΑΤΣΟΚ σε συνεργασία με κάθε φύσεως εγχώριο και εξωτερικό αφεντικό, αναλαμβάνει να συνεχίσει «το θεάρεστο» έργο της προηγούμενης κυβέρνησης. Όλοι έχουμε πάρει χαμπάρι ότι το κράτος προσπαθεί να επιβάλλει τις νέες συνθήκες εντατικότερης δουλείας ή αλλιώς τα νέα μέτρα λιτότητας με πρόφαση την οικονομική κρίση ή την χρεοκοπία του κράτους. Όσο για τον καριερίστα Χρυσοχοΐδη έχει γίνει πλέον φανερό ότι ο ρόλος του δεν είναι κανένας άλλος παρά να προστατεύει τις τράπεζες και τις πολυεθνικές. Ο «στραγγαλισμός» μας που επιχειρείται απ’ τις τράπεζες σε συνεργασία με τα τομάρια της βουλής, θέλουν να γίνει χωρίς αντιστάσεις, χωρίς διαμαρτυρίες και χωρίς να βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους.
Οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές ως ένα μάχιμο και συγκρουσιακό κομμάτι της κοινωνίας που δεν αφομοιώνεται στο σύστημα, είναι μάλλον η μεγαλύτερη απειλή απέναντι στους κυρίαρχους και στα σχέδιά τους. Η εξέγερση του Δεκέμβρη 08 και ο ρόλος που έπαιξαν οι αντιεξουσιαστές είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του πλήγματος που μπορούν να επιφέρουν οι πολύμορφες δράσεις και οι αδέσποτες συγκρούσεις κατά της κυριαρχίας. Αυτός είναι και ο λόγος που το κράτος προσπαθεί να καταστείλει τη δράση των αναρχικών με ωμή βία, επειδή δεν μπορεί να τους αφομοιώσει και να τους ελέγξει με άλλους τρόπους.
Το κράτος στην προσπάθειά του να αποδυναμώσει τις κοινωνικές αντιστάσεις και να επιβληθεί ολοκληρωτικά με δυσμενέστερους όρους, εδώ και μήνες ακολουθεί μια ιδιότυπη στρατηγική καταστολής κατασκευάζοντας μια βιομηχανία παραγωγής υπόπτων. Στοχοποιώντας αγωνιστές και προσάπτοντάς τους βαρύτατες κατηγορίες προσπαθεί να τους απωθήσει από τη δράση και τον αγώνα, παράλληλα να πανικοβάλει και να τρομοκρατήσει το σύνολο των ανθρώπων που αντιστέκονται στις εντολές του. Αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι ότι ο στόχος των κυρίαρχων δεν είναι η καταστολή των αναρχικών ως ένα απομονωμένο κομμάτι της κοινωνίας, αλλά του συνόλου της κοινωνίας και κυρίως της μερίδα της που δεν σκύβει το κεφάλι, που δεν συμμορφώνεται με την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Δεν είναι ανάγκη να είσαι καμιά αυθεντία ή ειδικός για να καταλάβεις τις μηχανορραφίες και την απάτη κράτους και τραπεζικού συστήματος απέναντι σε όλους μας.
Όπως στην υπόθεση Χαλανδρίου έτσι και σε αυτήν την υπόθεση σύντροφοι κατηγορούνται για συμμετοχή σε «τρομοκρατική οργάνωση» με σαθρά, αντιφατικά και πολλές φορές γελοία τεκμήρια που μόνο η αντιτρομοκρατική και οι κονδυλοφόροι του υπουργείου προ.πο θα δημοσιοποιούσαν. Στην ουσία συγγενικές, φιλικές και συντροφικές σχέσεις ποινικοποιούνται και αγωνιστές στέλνονται στην φυλακή λόγω των αναρχικών τους απόψεων.
Για μας ωστόσο είναι αδιάφορο αν οι σύντροφοί μας είναι αθώοι ή ένοχοι απέναντι στο κράτος και τα τσιράκια του, οι οποίοι άλλωστε είναι οι μόνοι εγκληματίες και τρομοκράτες. Η αλληλεγγύη μας είναι δεδομένη, αδιαπραγμάτευτη και αδιαμεσολάβητη από τα ΜΜΕ και τα κόμματα.
Πέραν από την καθημερινή επιβολή της εξουσίας στη ζωή μας, ο καθένας και με τις επιλογές και τη στάση του απέναντι στα πράγματα παίρνει θέση. Οι συνθήκες καταστολής, ελέγχου και πλύσης εγκεφάλου που ζούμε δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από μια δικτατορία. Μια δικτατορία μάλλον θα ζήλευε τη δημοκρατία. Όποιος δεν κατάλαβε ποιον στηρίζει με τη στάση του είναι καιρός να πάρει συνειδητά θέση. Το σαθρό οικοδόμημα της δημοκρατίας έχει καταρρεύσει θεωρητικά εδώ και πολύ καιρό, το σύστημα αυτό τρέφεται πίνοντας το αίμα μας, τρώγοντας από τη σάρκα μας. Αυτό που έμεινε είναι να το κατανοήσουμε όλοι, να διαλύσουμε τις συνθήκες καταπίεσης και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Όποιος κάνει τα στραβά μάτια, όποιος κλειδώνεται στην τρύπα του με τον Πρετεντέρη και την Τρέμη έχει πάρει ήδη θέση δίπλα στα σιχάματα της εξουσίας. Οι υπόλοιποι …ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ.
Αυτοί που φυλακίζουν και συνθλίβουν ζωές ας αναμένουν τα χειρότερα. Η δικαιοσύνη και η αλήθεια άλλωστε θα επικρατήσουν συνθλίβοντας το κράτος και τα αφεντικά.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ- ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου
steki-escalera.blogspot.com

αφίσα για την υπόθεση χαλανδρίου

2010-04-14T09:29:00.000-07:00

Δυο λόγια για τον αναρχικό αγωνιστή Λάμπρο Φούντα

2010-03-26T05:53:00.000-07:00

Στις 10 Μάρτη 2010 στη Δάφνη πέφτει νεκρός από σφαίρες μπάτσου ο αναρχικός Λάμπρος Φούντας έπειτα από ανταλλαγή πυροβολισμών. Ο σύντροφος έφυγε απ’ τη ζωή με το όπλο στα χέρια, πολεμώντας. Δηλώνοντας έτσι τη θέση που πήρε απέναντι στη κυριαρχία και την εκμετάλλευση.
Μετά το γεγονός της δολοφονίας αρχίζει ένας συρφετός παραπληροφόρησης και κατασυκοφάντησης του συντρόφου. Τα παπαγαλάκια της εξουσίας βγάζουν από την ρουφιανοαποθήκη τους ότι έχουν και δεν έχουν και αρχίζουν να μιλάνε για «νέο Σάββα Ξηρό», για «επικίνδυνους τρομοκράτες», για «τους ληστές με τα μαύρα», για «διασυνδέσεις με την Ε.Ο.17Ν και τον Ε.Α.» και για διάφορα άλλα τρομοσενάρια. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρούν να ρίξουν στάχτη γύρω από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η δολοφονία. Τα ειρωνικά σχόλια, η δημοσίευση προσωπικών φωτογραφιών και δεδομένων είναι μια προσπάθεια απονοηματοδότησης και σπίλωσης της επαναστατικής προσωπικότητας και δράσης του Λάμπρου Φούντα.
Ταυτόχρονα τα σκυλιά της αντιτρομοκρατικής μπουκάρουν σε σπίτια συγγενών και φίλων «ψάχνοντας για πληροφορίες», χτυπούν πόρτες στη γειτονιά όπου έμενε ο Λάμπρος αναζητώντας για ρουφιάνους και για οτιδήποτε μπορεί να στηρίξει τα αστυνομικά τους σενάρια, ενώ από τις οθόνες των τηλεοράσεων οι τηλεθεατές βομβαρδίζονται ανελλιπώς με τα νούμερα τηλεφώνων της αντιτρομοκρατικής με την πρόθεση να βρεθεί ο επόμενος χαφιές.
Όμως, παρά την λάσπη από τα ΜΜΕ, η προσωπικότητα και η δράση του Λάμπρου είναι γνωστή. Θεωρούμε ότι εμείς που δεν γνωρίσαμε προσωπικά τον Λάμπρο μπορούμε να μεταφέρουμε δύο λόγια από κείμενα ή τις κουβέντες συντρόφων που τον γνώρισαν και στάθηκαν δίπλα του. Ο Λάμπρος Φούντας ήταν ένας κοινωνικός αγωνιστής που κόντρα στην γενική απάθεια και συναίνεση της πλειοψηφίας, βρισκόταν στους αγώνες και στα οδοφράγματα πολεμώντας την κυριαρχία και ότι συνεπάγεται με την επιβολή της. Ο Λάμπρος από τα σχολικά του χρόνια την δεκαετία του 90’ συμμετείχε στους κοινωνικούς αγώνες, στις πορείες, στις συνελεύσεις, στις συγκρούσεις. Ήταν αναρχικός και είχε συμμετοχή σε συλλογικότητα με πολύμορφη δράση, που έκδιδε και έντυπο αντιπληροφόρησης. Δεν ήταν αποκομμένος από την κοινωνία ούτε έκανε απλά τις προσωπικές του επιλογές, είναι στον αναρχικό «χώρο» και η υπόθεση για την οποία αγωνίστηκε είναι υπόθεση όλων μας, ο Λάμπρος είναι ένας από μας…
Ο Λάμπρος Φούντας πήρε θέση επιθετική απέναντι σε ότι μας καταπιέζει και μας εκμεταλλεύεται. Δεν χάθηκε, δεν συμβιβάστηκε, δεν παραδόθηκε στην ιδιώτευση και στον συμβιβασμό με τους επικυρίαρχους. Δεν ήταν ήρωας μα ούτε και ένας «μέσος συμβιβασμένος» άνθρωπος. Ήταν αναρχικός στην «πρώτη γραμμή» της αντίστασης για αυτό και τον τιμούμε.
Οι σύντροφοι που έφυγαν απ’ τη ζωή στην μνήμη και στη καρδιά μας μένουν ζωντανοί. Τέτοια γεγονότα δεν μπορούν παρά να μας πεισμώνουν και να επιστρατεύουν όλες μας τις δυνάμεις. Επειδή όλα δείχνουν ότι ο μόνος δρόμος για μια ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή δεν είναι η υποταγή στη βαρβαρότητα των κυρίαρχων αλλά είναι να θέσουμε τον εαυτό μας στον αγώνα εναντίον τους…

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ
ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΒΑΦΤΙΖΟΝΤΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ.... για την υπόθεση στο Χαλάνδρι

2010-03-22T09:08:00.000-07:00

Λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές ,στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 , το κράτος για να αντιμετωπίσει τον γενικότερο «αναβρασμό» και τη δυσαρέσκεια που επικρατούσε στην κοινωνία ,αποφασίζει να θέσει σε λειτουργία ένα σχέδιο παραγωγής φόβου για να επιβάλλει ευκολότερα τη συναίνεση στα σχέδιά του. Η όλη υπόθεση που άρχισε επί κυβέρνησης της Ν.Δ. ήταν μια προσπάθεια για να ξεπλύνει το αμαυρωμένο από τα σκάνδαλα επικοινωνιακό της προσωπείο απέναντι στους ψηφοφόρους της. Επιχείρησαν σ ΄ ένα προεκλογικό υπερθέαμα να παρουσιάσουν ότι «κάνουν δουλειά και πιάνουν τρομοκράτες». Συγκεκριμένα, μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν στο σπίτι του Χάρη Χατζημιχελάκη στο Χαλάνδρι όπου τον περιμένουν και τον συλλαμβάνουν. Παράλληλα συλλαμβάνονται άλλα 3 άτομα , ο ξάδερφός του Μάνος Γιόσπας και η φίλη του όπως και ο Παναγιώτης Μασούρας. Οι τέσσερις τους οδηγούνται στον 12ο όροφο της ΓΑΔΑ όπου αρχίζουν οι ανακρίσεις από την αντιτρομοκρατική. Ταυτόχρονα εκδίδονται άλλα 6 εντάλματα σύλληψης ατόμων που έχουν με τους προαναφερθέντες συντροφικές ή φιλικές σχέσεις. Οι έξη αυτοί σύντροφοι αρνούμενοι να παραδοθούν στα χέρια του κράτους αναγκάζονται να βγουν από την καθημερινότητά τους και οδηγούνται στη φυγοδικία. Μετά από λίγες μέρες η μία από τους συλληφθέντες αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους ενώ αρχίζει ένα «κυνήγι μαγισσών» για την ενοχοποίηση και άλλων ανθρώπων για την ίδια υπόθεση. Τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ αναμασώντας τις πληροφορίες των μπάτσων δεν χάνουν χρόνο και σπεύδουν να βαφτίσουν το σπίτι «γιάφκα» και την παρέα «τρομοκρατική οργάνωση» . Προβάλλουν ως «αδιάσειστα» στοιχεία στις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες μερικά σπρέι , αφίσες και μπογιές που βρέθηκαν στο σπίτι ενώ μιλούν για διάφορα ενοχοποιητικά αντικείμενα που όμως ποτέ δεν παρουσιάστηκαν. Η ενορχηστρωμένη επιχείρηση των κυρίαρχων να δείξουν ότι ένα σπίτι που χρησιμοποιείται από τον Χατζημιχελάκη Χ. για να ζει όπως ζούμε όλοι είναι και γιάφκα τρομοκρατών, είναι η προσπάθεια να αποδείξουν ότι ο γάιδαρος πετάει. Οι φυλακισμένοι σύντροφοι βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα όχι επειδή οι αρχές απέδειξαν την σχέση τους με τις κατηγορίες που τους προσάπτονται αλλά μέχρι να αποδείξουν το αντίθετο, δηλαδή για το δικαστήριο είναι «ένοχοι» μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Η βιομηχανία μαζικής παραγωγής υπόπτων που στήνεται έρχεται να στοχοποιήσει και να ποινικοποιήσει τις φιλικές και συντροφικές σχέσεις με βάση δαχτυλικά αποτυπώματα που βρέθηκαν στο σπίτι στο Χαλάνδρι. Πιο συγκεκριμένα, στις 14/11/09 συλλαμβάνεται μετά από παρακολούθηση η Α.Χ. επειδή βρέθηκε αποτύπωμα της σε ένα κηροπήγιο. Αφού απήχθη από την αντιτρομοκρατική, οδηγείται στον εισαγγελέα και αφήνεται ελεύθερη. Στις 5/01 συλλαμβάνεται ο Ν.Μ. επειδή βρέθηκαν τα αποτυπώματα του σ΄έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή που είχε συναρμολογήσει για τον φίλο και συνάδελφό του Χάρη Χ. Αφήνεται και αυτός ελεύθερος μέχρι την δίκη της υπόθεσης. Στη 01/02 προφυλακίζεται ο Ν.Β. επειδή βρέθηκαν αποτυπώματά του σε μια πλαστική σακούλα και σ΄ένα φυλλάδιο. Μετά από περίπου ένα μήνα αποφυλακίζεται. Τα ΜΜΕ μιλούν επίσης και για άλλα «κρυφά» εντάλματα σύλληψης που όμως ποτέ δεν εκδόθηκαν επίσημα. Η όλη επιχείρηση του κράτους και των κονδυλοφόρων του δεν έχει σαν κύριο στόχο την εξουδετέρωση συγκεκριμένων προσώπων ούτε την εξάρθρωση συγκεκριμένης ομάδας, αλλά αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής, είναι ο «δούρειος ίππος» που αποσκοπεί στον εγκλωβισμό γενικότερα κόσμου που αντιστέκεται στην εξουσιαστική βαρβαρότητα. Το κράτος αντιλαμβανόμενο τη δυναμική της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008 προσπαθεί να προλάβει μια παρόμοια κατάσταση που μπορεί να ξεσπάσει λόγω των νέων συνθηκών εντατικότερης δουλείας που επιβάλλονται αυτόν τον καιρό (λόγω της «χρεοκοπίας» του καπιταλιστικού συστήματος). Τον κατασταλτικό αυτό σχεδιασμό τον βλέπουμε και σε άλλες περιπτώσεις όπως στην εντατικότερη αστυνομοκρατία στα εξάρχεια από τον Σεπτέμβρη, στην εφαρμογή του κουκουλονόμου, στις 300 προσαγωγές την 17 Νοέμβρη 2009, στην επικήρυξη 3 αναρχικών, στις 122 συλλήψεις τον Δεκέμβρη του 2009, στην εισβολή στο Ρεσάλτο και στο δημαρχείο στο Κερατσίνι και την δίωξη των συντρόφων, στην εκδικητική καταδίκη του αναρχικού Ηλία Νικολάου σε 7,5 χρόνια φυλάκισης, στις εξοντωτικές ποινές στους αναρχικούς Πολύκαρπο Γεωργιάδη και Βαγγέλη Χρυσοχοϊδη για την αλληλεγγύη που έδειξαν στον δραπέτη Β.Παλαιοκώστα, στις συλλήψεις στην πορεία του Βύρωνα για τη δολοφονία του Νίκου Τόντι από μπάτσους, στις συλλήψεις διαδηλωτών στις απεργιακές πορείες, στη δολοφονία του αναρχικού αγωνιστή Λάμπρου Φούντα από ένστολα σκυλιά της δημοκρατίας. Οι κυρίαρχοι χρησιμοποιούν πάγιες τακτικές για να διαλύσουν τις επιθετικές αντιστάσεις. Επιχειρούν να διαχωρίσουν και να κατατάξουν σε μια προσπάθεια να διαχειριστούν πιο εύκολα τους αντιστεκόμενους. Φτιάχνουν κατηγορίες όπως των αναρχικών «χούλιγκαν», των «ιδεολόγων», των «τρομοκρατών», των «φίλων αντιεξουσιαστών του Χρυσοχοίδη», των «ειρηνικών διαδηλωτών» και των «βανδάλων». Η επιχείρηση αυτή δεν είναι κάτι το πρωτοφανές αλλά είναι κάτι που έχει ξαναγίνει στην Ευρώπη (υπόθεση Μαρίνι* στην Ιταλία). Το ελληνικό κράτος σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ κατασκευάζει είδωλα φόβου και τρομοκράτησης της κοινωνίας. Αναπαράγουν το στερεότυπο του αδίστακτου τρομοκράτη με στόχο να παραπληροφορήσουν, να απονοηματοδοτήσουν και να εγκληματοποιήσουν την όλη δράση των αναρχικών και των αντιεξουσιαστών. Αυτές τις μέρες 3 σύντροφοί μας κλείνουν 6 μήνες προφυλάκισης και άλλοι 6 καταζητούνται κατηγορούμενοι για συμμετοχή σε «τρομοκρατική οργάνωση». Κατηγορούνται από ένα δικαστήριο που ξέρει καλά να συντηρεί την κυριαρχία και την εκμετάλλευση, που ξέρει καλά να τιμωρεί ό,τι βγαίνει από την κανονικότητα που επιβάλλει, που ξέρει καλά να εκδικείται ό,τι μάχεται για ελευθερία. Στο «δικαστήριο» αυτό και στο σύστημα που το στηρίζει στρέφουμε την οργή μας. Στεκόμαστε δίπλα στους συντρόφους μας. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ Π.ΜΑΣΟΥΡΑ ,
Χ.ΧΑΤΖΗΜΙΧΕΛΑΚΗ, Μ.ΓΙΟΣΠΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΒΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

*αντιτρομοκρατική εκστρατεία του ιταλικού κράτους όπου φυλακίζονταν αγωνιστές χωρίς στοιχεία για «αξιόποινες πράξεις» που παραβίαζαν την αστική νομιμότητα, ουσιαστικά όμως για την ιδεολογική τους τοποθέτηση και για την αντιεξουσιαστική τους δράση.

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου
steki-escalera.blogspot.com

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ

2010-03-16T09:14:00.001-07:00

για τα γεγονότα στο Βύρωνα

2010-03-04T08:01:00.000-08:00

ΟΤΑΝ ΟΙ «ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ» ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΚΑΘΕ ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

Στις 16.02.2010 κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης για την σύλληψη 2 ατόμων στον Βύρωνα , μέσα από καταιγισμό πυροβολισμών , πέφτει νεκρός από 9 σφαίρες μπάτσου ο περαστικός εκείνη την ώρα 25χρονος Νίκος Τόντι . Οι μπάτσοι ενώ γνώριζαν ότι ήταν πιθανό να υπάρξει ανταλλαγή πυρών , δεν δίστασαν μέρα μεσημέρι να επιχειρήσουν τη σύλληψη σε μια γειτονιά ,κάτι που πολύ πιθανό θα έβαζε σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά , αφού πυροβόλησαν τον 25χρονο , οι μπάτσοι τον άφησαν για πολλή ώρα αιμόφυρτο στο δρόμο μην επιτρέποντας στο ΕΚΑΒ να πλησιάσει για λόγους «ασφάλειας» .

Άμεση σχέση με την επιχείρηση της 16.02 είχε και το γεγονός του αφοπλισμού των μπάτσων από 2 άτομα το περασμένο βράδυ στο Μαρούσι. Με αφορμή το γεγονός αυτό οι τηλερουφιάνοι άρχισαν να δημιουργούν κλίμα τρομολαγνίας και να διαλαλούν την «ανάγκη» για περισσότερη ασφάλεια. Μίλησαν για αδίστακτους κακοποιούς και για ανικανότητα της αστυνομίας να τους αντιμετωπίσει. Οι μπάτσοι και το υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ. σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσουν την «χαμένη τους τιμή» θεώρησαν ότι μπορούν να συμπεριφέρονται σαν καουμπόηδες μέσα στις γειτονιές της Αθήνας μέρα μεσημέρι. Άλλωστε ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ δήλωσε μετά το γεγονός ότι «στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας είναι λογικό να υπάρχουν παράπλευρες απώλειες…» .

Πέρα ,όμως , από τον χώρο και τον χρόνο , η ίδια ύπαρξη και ο ρόλος των μπάτσων είναι ένα γεγονός που από μόνο του έχει δολοφονικές συνέπειες . Γι αυτό και ο θάνατος του 25χρονου δεν ήταν ατύχημα αλλά ένα λογικό συνεπακόλουθο , όπως και τόσα άλλα παραδείγματα εν ψυχρώ κρατικών δολοφονιών. Εξάλλου, ο θάνατος του 25χρονου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από «εξοστρακισμό» αφού προήλθε από 9 στοχευμένους πισώπλατους πυροβολισμούς.

Σε καμία περίπτωση η δολοφονία του 25χρονου από μπάτσους δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό! Οι εν ψυχρώ δολοφονίες από μπάτσους δεν είναι λίγες και χρειάζονται πολλά φύλλα χαρτί μόνο για να καταγραφούν τα ονόματα των δολοφονηθέντων. Οι δολοφονίες στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, στα κρατητήρια των Α.Τ. , στις φυλακές ή στους δρόμους σε διάφορες καουμπόικες ενέργειες της ΕΛ.ΑΣ είναι καθημερινό φαινόμενο. Η καραμέλα , επομένως , του «μεμονωμένου περιστατικού» δεν μπορεί να φαγωθεί πλέον.

Ο Χρυσοχοϊδης ως άλλος χαφιές ήρωας βγαλμένος από το μυθιστόρημα «1984» δεν σταματά με επικοινωνιακή χειραγώγηση από τα Μ.Μ.Ε. να αντιστρέφει περίτεχνα την πραγματικότητα. Αγνοώντας το γεγονός της δολοφονίας , μέσα σε όλη την τραγικότητα που τον διακατέχει, εξαγγέλλει την κυκλοφορία περισσότερων ένστολων δολοφόνων στους δρόμους , πουλώντας το παραμύθι της περισσότερης ασφάλειας. Τα παχιά λόγια και η δημαγωγία των κονδυλοφόρων των Μ.Μ.Ε. και του Χρυσοχοίδη είναι μια προσπάθεια αφενός παραπληροφόρησης και σύγχυσης της ήδη μεθυσμένης κοινής γνώμης και αφετέρου καταστολής σε ιδεολογικό επίπεδο των κοινωνικών αντιστάσεων. Μιλώντας συνέχεια για εσωτερικούς εχθρούς και τρομοκρατία προωθούν το ιδεολόγημα της ασφάλειας, προσπαθώντας να προλάβουν τις συνέπειες των «εκρήξεων» της κοινωνικής οργής εξαιτίας της «θεσμικής κρίσης» του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι μια γνωστή πρακτική εκ μέρους των κυρίαρχων οι οποίοι σπέρνουν το φόβο και τη σύγχυση σε μια περίοδο που το κράτος βρίσκεται σε δύσκολη θέση.

Ενάντια στο φόβο που προσπαθεί να εξαπλώσει το κράτος στέκονται οι δικές μας αντιστάσεις και τα δικά μας προτάγματα για ζωή και ελευθερία. Στις 27.02 διοργανώθηκε από αναρχικούς και αντιεξουσιαστές πορεία στις γειτονιές του Βύρωνα , ως μια προσπάθεια να αναδειχθεί και να μην αποσιωπηθεί και αυτή η κρατική δολοφονία . Με την παρουσία μας στον δρόμο , μαζί με άλλα , δηλώνουμε ότι δεν μασάμε τις αηδίες περί προστασίας μας από τους ένστολους δολοφόνους οι οποίοι δεν προστατεύουν τίποτα άλλο παρά τα συμφέροντα των αφεντικών. Καθώς η πορεία έβαινε προς το τέλος της , οι μπάτσοι θέλοντας να μην διαδίδονται άλλο τα αντιεξουσιαστικά και αντιμπατσικά μηνύματα που έστελναν τα συνθήματα και τα σπασίματα τζαμαριών σε γραφεία του πασοκ ,και πιθανότατα βάσει πολιτικής εντολής απʼτην πλευρά του κράτους, επιτέθηκαν ,τραυμάτισαν σοβαρά και συνέλαβαν αγωνιστές.

Οι συλληφθέντες κρατήθηκαν στην ΓΑΔΑ για 3 μέρες εκτός από έναν ανήλικο που αφέθηκε ελεύθερος την 01.03. Εκτός από πλημμελήματα , κάποιοι από τους συλληφθέντες κατηγορούνται με βάση τον κουκουλονόμο και ένας ότι πέταξε μολότωφ. Να σημειωθεί ότι δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε μια μολότωφ σʼ αυτή την πορεία και ότι οι κατηγορίες των μπάτσων είναι εντελώς κατασκευασμένες (πολύ πιθανόν σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσουν τον άγριο ξυλοδαρμό που εξαπέλυσαν κατά των συλληφθέντων).

Όσο κι αν προσπαθούν να μας φιμώσουν , να μας διώξουν ποινικά , να μας φυλακίσουν , εμείς θα βγαίνουμε πάντα στο δρόμο και θα αγωνιζόμαστε μέχρι την ολική καταστροφή του κόσμου της εξουσίας και την τελική ανατροπή της κοινωνίας των σκλάβων και των αφεντικών. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ..

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ

της πορείας του Βύρωνα 27.02

25ΧΡΟΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ

ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

προβολή-συζήτηση

2010-03-04T07:58:00.000-08:00

Αλληλεγγύη στους 5 συλληφθέντες του Αγ.Παντελεήμονα στις 09/06/2009

2010-01-18T11:20:00.000-08:00

Τους τελευταίους μήνες το κράτος εναρμονισμένο με τις διακρατικές συμφωνίες και σχεδιασμούς αναβαθμίζει το κατασταλτικό του πρόσωπο και το κυρίως ιδεολογικό υπόβαθρο που χρησιμοποιείται περιστρέφεται γύρω από το “δόγμα της ασφάλειας των πολιτών”. Προσπαθώντας να διασπείρει τον φόβο έτσι ώστε να δικαιολογήσει την καταστολή, βαφτίζει ως “εσωτερικούς εχθρούς” ορισμένα κοινωνικά κομμάτια. Με διάφορες μεθόδους και κυρίως με την προπαγάνδα μέσω των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης προετοιμάζει το έδαφος για περαιτέρω απαγορεύσεις και έλεγχο. Για άλλη μια φορά για τον ρόλο του “αποδιοπομπαίου τράγου” επιλέχτηκαν οι μετανάστες καθώς και τα πιο εξαθλιωμένα κοινωνικά κομμάτια (τοξικοεξαρτημένοι, άστεγοι κ.τ.λ). Η επίθεση του κράτους σ’ αυτούς εκφράζεται με επιχειρήσεις σκούπα, βιασμούς και βασανιστήρια σε Α.Τ, δολοφονίες, νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά και με παρακρατικές επιθέσεις φασιστικών συμμοριών που σε αγαστή συνεργασία με τους μπάτσους έχουν διαμορφώσει τη καθημερινότητα στο κέντρο της Αθήνας.
Στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα εδώ και 1 χρόνο έχει συσταθεί μια επιτροπή κατοίκων που την απαρτίζουν χρυσαυγίτες μαζί με “φιλήσυχους” νοικοκυραίους που απαιτούν να φύγουν οι μετανάστες από την περιοχή. Έτσι, οι εμπρησμοί σπιτιών μεταναστών, οι ξυλοδαρμοί και τα μαχαιρώματα έχουν γίνει σύνηθες φαινόμενο δημιουργώντας ένα κλίμα βίας και χάους.
Δημιουργώντας πόλους αντίστασης και αντεπίθεσης αναρχικοί προέβησαν σε μαζικές παρεμβάσεις αντιπληροφόρισης στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα. Σε μια απ’ αυτές φασιστοειδή με τις πλάτες των μπάτσων επιχείρησαν να επιτεθούν στους συγκεντρωμένους, όμως απωθήθηκαν. Τις προκλήσεις των φασιστών ακολούθησε η οργανωμένη επίθεση των μπάτσων με ΜΑΤ και ομάδες Δέλτα με τις οποίες,μετά από συγκρούσεις σώμα με σώμα, συνέλαβαν 5 συντρόφους.Η αλληλεγγύη στο πρόσωπό τους είναι αδιαπραγμάτευτη αφού σ’ αυτούς βλέπουμε τον δικό μας εαυτό και τη δική μας δράση στον πόλεμο εναντίον του κράτους και της εξουσίας, χωρίς καμιά συνδιαλλαγή, χωρίς καμιά υποταγή.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 5 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
Που δικάζονται στις 20 Ιανουαρίου στην Ευελπίδων
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στα ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ 09.00

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

2009-11-20T08:32:00.000-08:00

Το Νοέμβρη του 2007 γίνεται εμπρηστική επίθεση σε γαλλική αντιπροσωπεία αυτοκινήτων στη Θεσσαλονίκη. Μετά από μερικές μέρες ο αναρχικός Β.Μποτζατζής και η σύντροφός του προσαγάγονται στην γενική αστυνομική διεύθυνση Θεσσαλονίκης. Ακολουθούν προσαγωγές 4 ατόμων τα οποία τελικά αφήνονται ελεύθερα. Μετά από 35 ώρες κράτησης η σύντροφος του Β.Μποτζατζή αφήνεται ελεύθερη. Στις 28/11/07 με βάση μια ανυπόστατη, κατασκευασμένη κατάθεση της φίλης του Β.Μποτζατζή, προϊόν εκβιασμών, απειλών, ψυχολογικής βίας και πίεσης, στήνεται ένα απίστευτο κατηγορητήριο. Ο Β.Μποτζατζής προφυλακίζεται για τους επόμενους 11 μήνες. Εκδίδονται ακόμα άλλα 3 εντάλματα σύλληψης εις βάρος των αναρχικών Δ.Συριανού, Κ. Χαλαζά και Η. Νικολάου οι οποίοι και επιλέγουν συνειδητά τον δρόμο τις φυγής.
Ένα χρόνο μετά το τέλος της καταδίωξης των 3 συντρόφων από τους φρουρούς της δημοκρατίας ο Η.Νικολάου συλλαμβάνεται και κατηγορείται για εμπρηστική επίθεση στα γραφεία της δημοτικής αστυνομίας στον Εύοσμο. Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες που του προσάπτονται. Παρόλα αυτά ο Η. Νικολάου βρίσκεται φυλακισμένος μέχρι και σήμερα ενώ η δίκη είναι ορισμένη για τις 2 Δεκέμβρη. Παρά την πολύμηνη φυλάκισή του και απειλούμενος από την περαιτέρω κράτησή του στις φυλακές , ο Η. Νικολάου κρατά μια αξιοπρεπή στάση ενάντια στο κράτος και στην ίδια τη συνθήκη εγκλεισμού που του επιβάλλεται.

Από την στιγμή που γεννιόμαστε δεχόμαστε εξουσιαστική, συλλογική και νόμιμη βία προκειμένου να πάρουμε την θέση που μας αναλογεί σε αυτόν το κόσμο ως εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι. Υπάρχουν κάποιοι όμως που δεν τους χωρά αυτός ο κόσμος, αυτή η προοπτική, οπλίζουν τις αρνήσεις τους και συλλογικοποιούνται προκειμένου να πραγματώσουν την επίθεση τους στο εδώ και στο τώρα, μια επίθεση αδιάλλακτη και χωρίς κανένα συμβιβασμό απέναντι στο κράτος , τα αφεντικά και κάθε εξουσιαστική αντίληψη και δομή μέσα στην κοινωνία. Το κράτος με την πάροδο των χρόνων έχει δημιουργήσει ένα απίστευτο ιδεολογικό, νομικό αλλά και πρακτικό οπλοστάσιο προκειμένου να επιβάλλεται, να προλαμβάνει κοινωνικές συγκρούσεις και να επιτίθεται σε όσους ορθώνουν το ανάστημα τους και πραγματώνουν τις αρνήσεις τους. Ωστόσο όσο και αν ψηλώσουν οι τοίχοι των φυλακών, όσο διαπεραστικές και αν γίνουν οι κραυγές των δεσμοφυλάκων, όσο μεγάλα και αν γίνουν τα κατάστιχα των δικαστών, όσο θελκτική και να φαίνεται η αγκαλιά του κράτους πρόνοιας, το πάθος για ζωή και ελευθερία θα βρίσκει τον τρόπο, τον τόπο και τον χρόνο να χτύπα με μίσος οτιδήποτε καταπιέζει τον άνθρωπο και την φύση.
Όσοι έχουμε βρεθεί μαζί σε θέση επίθεσης, έχουμε νοιώσει τα χνώτα των φρουρών της δημοκρατίας στις πλάτες μας, έχουμε συναντηθεί αναζητώντας τους τρόπους εκείνους που μπορούν να μας φέρουν πιο κοντά στην καταστροφή του κράτους και της εξουσίας. Αντιλαμβανόμαστε ότι η αλληλεγγύη είναι στοιχείο συνοχής και αναπόσπαστο κομμάτι του κάθε αγώνα. Η αλληλεγγύη είναι αυτή που οδηγεί τις αρνήσεις να παίρνουν μορφή αφήνοντας πίσω τους κατεστραμμένους κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους. Στον δρόμο προς την ελευθερία κανείς δεν πρόκειται να μείνει μόνος.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΥΨΩΝΟΥΝ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΠΟΡΕΙΑ 27/11/2009 18:00 ΚΑΜΑΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 02/12/2009 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Αφίσα για Ηλία Νικολάου (Δίκη 02/12/2009)

2009-11-17T10:54:00.000-08:00

Αφίσα για Συλληφθέντες Αγ.Παντελεήμονα

2009-10-26T16:04:00.000-07:00

Κείμενο για την καταστολή

2009-10-16T10:25:00.000-07:00

Όταν η Δημοκρατία δείχνει «Πυγμή» …

Εν καιρώ "κρίσης"το κράτος προσπαθεί να μετασχηματίσει τον χαρακτήρα του' θωρακίζει την κυριαρχία του καταστρώνει σχέδια και εξαγγέλλει νέες υποσχέσεις. Στα πλαίσια αυτά, κεντρική πολιτική αποτελεί η εδραίωση του διάχυτου φόβου για έναν αόριστο κίνδυνο που απειλεί την κοινωνία. Μέσω των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης ο κίνδυνος αυτός ενσαρκώνεται σε αδίστακτους τρομοκράτες και «κουκουλοφόρους» αναρχικούς, σε επικίνδυνους για την οικονομία και την δημόσια υγεία μετανάστες, σε διαβόητους κακοποιούς και ληστές τραπεζών, σε περιθωριοποιημένους τοξικομανείς. Οι κίνδυνοι αυτοί αν και επαρκούν για να επιβάλλουν ένα συνολικό αίτημα για ασφάλεια και τάξη διανθίζονται με την συνεισφορά της επιστήμης, η οποία σπέρνει τον τρόμο με συνεχείς επιδημίες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται ως δια μαγείας. Ταυτόχρονα, το μόνιμο ναρκωτικό του lifestyle και του καταναλωτισμού είναι πάντα παρόν για να σε γεμίζει με ψευδαισθήσεις.

Το κράτος διαχρονικά διεκδικεί το μονοπώλιο της βίας. Τους τελευταίους μήνες αναγνωρίζοντας το πλήγμα που δέχθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο θέλησε να κερδίσει το χαμένο έδαφος. Γέμισε τους δρόμους των πόλεων με τα ένστολα και τα παρακρατικά τσιράκια του και θέλησε να χτυπήσει ένα σχετικά ευάλωτο κοινωνικό κομμάτι, τους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες. Συνεχείς έλεγχοι, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες, δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και ουσιαστικά κατάργηση του πολιτικού ασύλου. Η Δημοκρατία έχοντας χάσει την αξιοπιστία της έπρεπε να δημιουργήσει έναν εσωτερικό εχθρό, ικανό να αποπροσανατολίσει και τον τελευταίο δύσπιστο. Παράλληλα με συνεχείς διώξεις συντρόφων και αγωνιστών προσπαθούσε να κάμψει κάθε αντίσταση. Το σκηνικό συμπλήρωσε η «νίκη επί της τρομοκρατίας» σε προεκλογική περίοδο με ξεκάθαρα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά.

Μετά την ανάθεση της κρατικής διαχείρισης στους σοσιαλ-ληστές , ο στρατός κατοχής της Δημοκρατίας συνεχίζει να επελαύνει, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, σε όλες τις γειτονιές ουρλιάζοντας για «ησυχία, τάξη και ασφάλεια». Επιστέγασμα αυτής της στρατηγικής αποτελούν η πολιορκία του δήθεν άβατου των Εξαρχείων , οι συνεχείς συλλήψεις και διώξεις αναρχικών με αποκορύφωμα την επικύρηξη τριών καταζητούμενων συντρόφων κτλ.

Τα σαθρά επιχειρήματα των εξουσιαστών αποδομούνται όταν παρατηρεί κανείς γύρω του την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, την ανελέητη καταστροφή της φύσης, τις επιθέσεις σε αγωνιστές, τους θανάτους στα εργασιακά Νταχάου, την κατασκευή νέων φυλακών, την τοποθέτηση καμερών σε κάθε γωνιά της πόλης κ.τ.λ.
Είναι φανερό λοιπόν ότι δεν έχουμε μπροστά μας τίποτε άλλο από την προστασία των αφεντικών και των συμφερόντων τους.

Οι πρακτικές και τα λόγια τους δεν μπορούν να κατευνάσουν τον πόθο μας για ελευθερία. Οι ψεύτικες υποσχέσεις τους δεν μπορούν να μας εκτονώσουν. Ας ξεπεράσουμε λοιπόν τους φόβους μας , ας σηκώσουμε το κεφάλι και ας αντιμετωπίσουμε τον εχθρό με κάθε μέσο.

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Παλιού Χημείου
Steki- escalera.blogspot.com

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ

2009-06-17T02:35:00.000-07:00

ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

2009-06-16T15:59:00.000-07:00

ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Στις 18-3-09 η Κατερίνα Γκουλιώνη(κρατούμενη στις φυλακές της Θήβας) βρέθηκε νεκρή κατά τη διάρκεια της εκδικητικής μεταγωγής προς τις φυλακές της Αλικαρνασού. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες συγκρατούμενών της ήταν πισθάγκωνα δεμένη με χειροπέδες και με αίματα στο πρόσωπο. Βέβαια οι δεσμοφύλακες της αρνήθηκαν οποιαδήποτε εμπλοκή στις συνθήκες θανάτου και παρουσίασαν ως αιτία τη χρήση ναρκωτικών. Η Κατερίνα Γκουλιώνη κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού της αγωνιζόταν ενάντια στις απολύτως εξευτελιστική για την ίδια και τις υπόλοιπες συγκρατούμενές της κολπική εξέταση που ήταν υποχρεωμένες να υφίστανται σε κάθε επιστροφή τους από άδειες. Αναμφισβήτητα ο θάνατος της Κατερίνας δεν είναι καθόλου τυχαίος αλλά αποτελεί μια πολύ καλά στοχευμένη ενέργεια του κράτους.
Το 2006 στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων που είχαν ξεσπάσει στις ελληνικές φυλακές οι κρατούμενοι των φυλακών Τρικάλων προχώρησαν και οι ίδιοι σε εξέγερση. Τρία χρόνια αργότερα το κράτος έρχεται να εκδικηθεί παραδειγματικά όσους εξεγέρθηκαν. Ο Βαγγέλης Πάλλης γνωστός για την αγωνιστική του δράση μέσα στις φυλακές και άλλοι τρεις συγκρατούμενοί του διώκονται για στάση και απόπειρα απόδρασης στην εξέγερση των φυλακών Τρικάλων. Συγκεκριμένα στις 23-3-09 και οι τέσσερις δικάζονται στα δικαστήρια της Λάρισας. Για ακόμη μια φορά η δημοκρατία δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο καταδικάζοντας τον Πάλλη και έναν συγκατηγορούμενο του σε τρία χρόνια φυλάκιση η οποία εκτίεται με τη λήξη της πρώτης ποινής.
Ο αναρχικός Γιάννης Δημητράκης αποτελεί έναν ακόμη στόχο της κρατικής καταστολής. Καταδικασμένος για ληστεία εθνικής τράπεζας εκτίει τον τελευταίο καιρό ποινή φυλάκισης σε διάφορα κολαστήρια της ελληνικής επικράτειας. Ο Δημητράκης με πολύ σημαντική αγωνιστική δράση μέσα στις φυλακές μπήκε στο στόχαστρο του κράτους. Μάλιστα κατά τη διάρκεια του 2007 βασανίστηκε από δεσμοφύλακες στις φυλακές Μαλανδρίνου γεγονός που αποτέλεσε και αφορμή για την έναρξη μιας μεγάλης κινητοποίησης στις ελληνικές φυλακές.
Το κράτος για την ύπαρξη και τη συντήρηση του στηρίζεται σε διάφορους μηχανισμούς. Βασικό μηχανισμό αποτελεί και η καταστολή. Αυτή με τη σειρά της είναι δυνατό να εμφανιστεί με διάφορους τρόπους και να αφομοιωθεί από το άτομο. Από τη στιγμή που η καταστολή είναι αποτέλεσμα εξουσιαστικών σχέσεων είναι δεδομένο πως εμφανίζεται όπου επικρατούν αυτές. Σε ένα πρώτο στάδιο είναι η οικογένεια η οποία διαμορφώνει την αντίληψη του ατόμου θέτοντας όρια και περιορισμούς στη δράση του. Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και το σχολείο καθώς και τα Μ.Μ.Ε. σε μια προσπάθεια τιθάσευσης του ανθρώπου και μεταβολής του σε ένα πειθήνιο όν. Χάρη σε αυτούς τους θεσμούς διαμορφώνεται μια συγκεκριμένη εικόνα για το έγκλημα. Έτσι η έννοια της νομιμότητας δομείται κυρίως πάνω στη βάση της προάσπισης του ιδεολογήματος της ατομικής ιδιοκτησίας και στηρίζεται στην εσωτερίκευση της πειθαρχίας προς την εξουσία. Σε καμία περίπτωση όμως δεν αναγνωρίζονται ούτε παρουσιάζονται από τους παραπάνω θεσμούς και μέσα οι κοινωνικές συνθήκες που μπορούν να οδηγήσουν στην διάπραξη <<εγκλημάτων>>. Αντίθετα οι ευθύνες αποδίδονται στο μεμονωμένο άτομο.
Ο ρόλος όμως της φυλακής παίρνει σάρκα και οστά όταν ένα άτομο αναγκάζεται ή αποφασίζει να ξεφύγει από τα πλαίσια της νομιμότητας που του έχουν επιβληθεί. Τότε έρχεται αντιμέτωπο με έναν κατασταλτικό μηχανισμό. Χωρίς αμφιβολία η αστυνομία αποτελεί το κύριο μέσο επιβολής της κρατικής νομιμότητας και της κοινωνικής ειρήνης με αποτέλεσμα να προλαμβάνει και να καταστέλλει κάθε ενέργεια που είτε αμφισβητεί και επιτίθεται στο κράτος είτε αντιτίθεται στη δημόσια τάξη γενικότερα. Στη συνέχεια τη σκυτάλη παίρνουν οι δικαστές και οι εισαγγελείς οι οποίοι διαθέτοντας ένα πλούσιο ποινικό οπλοστάσιο και μεταχειρίζοντας την έννοια της δικαιοσύνης με κρατικά μέτρα και σταθμά μπορούν να εξοντώσουν και να φυλακίσουν το άτομο. Να σημειώσουμε πως εκτός από τα κρατικά όργανα της τάξης υπάρχουν και πάσης φύσεως εθελοντές ρουφιάνοι που συχνά προτάσσονται δίπλα στα θελήματα της εξουσίας.
Η φυλακή είναι ένα βασικό κομμάτι της κρατικής καταστολής. Αποκαλείται από την κυριαρχία σωφρονιστικό κατάστημα , γιατί στα μάτια των εξουσιαστών και των υπηκόων τους μοιάζει με έναν χώρο κάθαρσης στον οποίο το άτομο σωφρονίζεται. Έκτος από αυτό βασικός στόχος είναι να τρομοκρατηθεί η κοινωνία ώστε να μην προβεί σε αξιόποινες πράξεις .Στην πραγματικότητα όμως οι φυλακές είναι τα κολαστήρια της δημοκρατίας. Κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης ένας τεράστιος αριθμός ατόμων ανεξαρτήτου ηλικίας και φύλου είναι συγκεντρωμένος στερούμενος την ελευθερία του. Πιο συγκεκριμένα όλοι οι έγκλειστοι είναι αναγκασμένοι να επιβιώνουν σε τραγικές συνθήκες υγιεινής στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Την τιμητική τους έχουν και οι ξυλοδαρμοί από τους ανθρωποφύλακες που δεν αποτελούν σπάνιο φαινόμενο αλλά μια συνήθη τακτική τους. Μέσα εξόντωσης είναι και οι μεταγωγές οποίες συνήθως συνιστούν μια τιμωρία των κρατούμενων αποσκοπώντας πολλές φορές στη διάσπαση των δεσμών αλληλεγγύης που είναι δυνατό να αναπτυχθούν μεταξύ τους. Επιπλέον η συνεχής παροχή ναρκωτικών είναι ένα ακόμη μέσο για να κρατά τους κρατούμενους αδρανοποιημένους και εξαρτημένους υπό τον έλεγχό τους. Με λίγα λόγια ο κρατούμενος δεν καταπιέζεται μόνο σωματικά αλλά και καταρρακώνεται ψυχολογικά με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην πλήρη εξαθλίωση.
Μέσα σε αυτό το αρρωστημένο περιβάλλον ωστόσο κάποιες και κάποιοι προσπαθούν να έρθουν σε ρήξη με την υπάρχουσα κατάσταση αμφισβητώντας τη και πραγματώνοντας την αμφισβήτηση αυτή μέσα από ορισμένες δράσεις . Για παράδειγμα το 2006 σε πολλές ελληνικές φυλακές μεγάλος αριθμός κρατουμένων εξεγέρθηκε ενώ το Νοέμβρη του 2008 σημειώθηκε η πολυπληθέστερη απεργία πείνας από πλευράς φυλακισμένων. Βέβαια το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η καταστροφή πτέρυγας στις φυλακές Θήβας από συγκρατούμενες της Γκουλιώνη λίγες μέρες μετά το θάνατό της.
Στις περισσότερες περιπτώσεις ο αγώνας των φυλακισμένων πραγματοποιείται με τη μορφή αιτημάτων για τη βελτίωση των συνθηκών και τη θεσμοθέτηση ευνοϊκότερων ρυθμίσεων. Παρόλο που αυτή η μορφή αγώνα δεν οδηγεί σε οριστικό και ουσιαστικό αποτέλεσμα δεν παύει να αποτελεί έναν πραγματικό αγώνα καταπιεσμένων. Επιπλέον αυτή η μορφή αγώνα γίνεται κατανοητή εφόσον σχετίζεται με θέματα επιβίωσης δίχως όμως να συμβαδίζει με ό,τι εμείς προτάσσουμε και αυτό δεν είναι άλλο από την καταστροφή κάθε φυλακής.
Ζώντας σε έναν κόσμο όπου τα πάντα ελέγχονται και επιτηρούνται όπου η μισθωτή εργασία και οι ανάγκες που μας δημιουργούν μας κρατάνε δέσμιους όπου ο καταναλωτισμός εξουσιάζει τις ζωές μας και οι τράπεζες μας λεηλατούν ανελέητα δεν μπορούμε να υπερηφανευθούμε για την ελευθερία μας. Οι πόλεις μας δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από μία φυλακή γιατί αποτελούν μια πολυτελή εκδοχή αυτής(πολυκατοικίες-κελιά,αστυνόμοι-δεσμοφύλακες,βραδινή βόλτα-προαυλισμός,κάμερες παρακολούθησης κτλ). Το τραγικό λοιπόν είναι ότι η αποφυλάκιση που για έναν κρατούμενο είναι μονόδρομος δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη μετάβασή σε έναν χώρο που τα κάγκελα είναι αόρατα...
Η αλληλεγγύη προς όλους τους αγωνιζόμενους που δε συναλλάσσονται με την εξουσία είναι αδιαπραγμάτευτη και αδιαμεσολάβητη

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΩΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ,ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ,ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

2009-06-16T15:53:00.000-07:00

2009-06-16T15:50:00.000-07:00

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

2009-06-16T15:31:00.000-07:00

2009-06-16T15:28:00.000-07:00

Αντι-εκλογική αφίσα

2009-06-03T07:04:00.001-07:00

Τυπώθηκε σε 1000 αντίτυπα και κολλήθηκε σε διάφορες συνοικίες σε Αθήνα και Πειραιά ενόψει ευροεκλογών

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ

2009-05-08T04:13:00.000-07:00

ΑΝΤΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΩΝ
ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΑΤΙΑ

«Η δημοκρατία λειτουργεί με τη μέθοδο της θρησκευτικής αυταπάτης: όπως ακριβώς όλοι οι χριστιανοί ήταν ίσοι απέναντι στο Θεό, όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο Νόμο. Αυτή η ισότητα παίρνει σάρκα και οστά τις μέρες των εκλογών, στο παραβάν: είναι η απομόνωση του ατόμου που στην δημοκρατία δημιουργεί από το άτομο τον πολίτη. Το απλό άθροισμα όλων αυτών των απομονωμένων ατόμων που ολοκληρώνεται με τις εκλογές, συνιστά την Δημοκρατία: να το πούμε διαφορετικά η διάλυση κάθε συγκεκριμένης κοινότητας μεταξύ αυτών των ατόμων, θεμελιώνει την αφηρημένη κοινότητα της πολιτικής. »

Τα κόμματα ως πολιτικοί οργανισμοί εκφράζουν και προασπίζονται συμφέροντα. Πάνω σε αυτή την βάση επιδιώκουν να κατακτήσουν/διαχειριστούν την κρατική εξουσία προς όφελος των αφεντικών τους.
Τα κόμματα, όπως και οι πανεπιστημιακές παρατάξεις διαμορφώνουν και συντηρούν ένα σύμπλεγμα πελατειακών σχέσεων εξάρτησης ανάμεσα σε αυτά και τους ψηφοφόρους μέσω παροχών και ρουσφετιών. Έτσι, οι ψηφοφόροι ανταλλάσουν την συνολική διαχείριση της ζωής τους για μερικές διευκολύνσεις και οφέλη.
Στην πραγματικότητα, η πολιτειακή οργάνωση της δημοκρατίας προωθεί την απάθεια και την παθητικότητα με το να υποβαθμίζει την συμμετοχή του ατόμου πάνω στην οργάνωση της ζωής του σε μια περιοδική και εξουσιοδοτική ψήφο.
Ακόμα, οι φοιτητικές-κομματικές παρατάξεις και οι εκπρόσωποι τους συγκροτούν ένα γραφειοκρατικό μηχανισμό με σαφή ιεραρχική δομή, διαιωνίζοντας τις εξουσιαστικές πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις.
Οι πανεπιστημιακές κομματικές νεολαίες αποτελούν την αντανάκλαση των κυρίαρχων πολιτικών/εξουσιαστικών ομαδοποιήσεων, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στην διαμόρφωση του ιδεολογικού χάρτη της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα, όντας εκφραστές οικονομικών/εξουσιαστικών συμφερόντων παρουσιάζουν παρά μόνο ιδεολογικές διαφορές το ένα με το άλλο. Όντας όλα θιασώτες του κράτους λειτουργούν ως στυλοβάτες της εξουσίας με το να αναδιοργανώνουν τους όρους υποταγής και να διαχειρίζονται την ανάγκη του ανθρώπου για ριζική αλλαγή μετατρέποντας την σε αίτημα για μεταρρυθμίσεις.
Οι εκλογές αποτελούν ζωτικό πυλώνα του συστήματος. Είναι μια αμφίδρομη διαδικασία, μια σχέση ανταλλαγής κατά την οποία ο εκάστοτε υποψήφιος ζητάει την συναίνεση του ψηφοφόρου, ο οποίος και του την δίνει. Αποτελεί την διαδικασία μέσω της οποίας γίνεται το μοίρασμα της πίτας της εξουσίας με τις ευλογίες των εξουσιαζόμενων. Στην πραγματικότητα, η αποδοχή του ρολού του ψηφοφόρου και η συμμετοχή του στις εκλογές αποτελεί την πιστοποίηση της υποταγής του.
Στις εκλογές δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα, αλλά η ίδια η διαδικασία και η ύπαρξη της, η οποία συμβάλλει αποφασιστικά στην χειραγώγηση των υπηκόων της δημοκρατίας. Η συμμετοχή στις εκλογές προβάλλονται ως το καθήκον του ενεργού πολίτη, ενώ η αποχή κατακεραυνώνεται και στηλιτεύεται ως ανευθυνότητα. Με άλλα λόγια, η συμμετοχή του πολίτη πάνω στην διαχείριση της ζωής του είναι η περιοδική ανάθεση της εξουσίας στους αφέντες του. Με αυτό τον τρόπο διαμορφώνονται τα πλαίσια που ορίζουν ότι είναι αποδεκτό ως πολιτική.
Ταυτόχρονα, η οικειοποίηση δυναμικών όρων, όπως «ανατροπή», «επανάσταση»κτλ από εναλλακτικά/αριστερά κόμματα δημιουργούν ψευδαισθήσεις ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν μέσω των εκλογών , εφόσον αυτά τα κόμματα ανέλθουν στην εξουσία.
Σε αυτό το σημείο θεωρούμε απαραίτητο να κάνουμε μια κριτική στον ίδιο το συνδικαλισμό, καθώς δεν αρνούμαστε τις εκλογές ως ξέχωρη διαδικασία, αλλά μόνο μέσα στο πλαίσιο μιας ολικής αμφισβήτησης του υπάρχοντος συστήματος. Ο συνδικαλισμός συνίσταται στην οργάνωση κοινωνικών ομάδων, οι οποίες μέσω της συνδιαλλαγής με κράτος και κεφάλαιο έχουν στόχο την ικανοποίηση κάποιων αιτημάτων. Ως πρακτική αν και φαίνεται ότι λειτουργεί ανταγωνιστικά προς την εξουσία, στην πραγματικότητα λειτουργεί ανταγωνιστικά προς την κοινωνία , καθώς διαπνέεται από ένα συντεχνιακό απομονωτισμό. Καθώς στοχεύει σε μερικά αιτήματα και συγκεκριμένους στόχους κάνει διακριτές τις ανάγκες π.χ. του ενός επαγγελματικού κλάδου με τον άλλο με αποτέλεσμα να συντηρεί τους διαχωρισμούς μεταξύ των εκμεταλλευόμενων/καταπιεσμένων.
Τελικώς, το κράτος αφομοιώνει τις διεκδικήσεις των συνδικαλιζομένων με το να προσαρμόζει τις επιλογές του στις απαιτήσεις τους, αλλά και με το να προωθεί και να επιβάλλει την εγκάθετη συνδικαλιστική εκπροσώπηση.

Ο τρόπος που επιβάλλεται η κυριαρχία στο πανεπιστήμιο, αλλά και η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία λειτουργεί ως προπαρασκευαστικό στάδιο για να προσαρμοστούν οι εκπαιδευόμενοι σε ένα σύστημα υποταγής και διαμεσολάβησης όπου άλλοι θα αποφασίσουν για αυτούς. Με αυτό τον τρόπο ακυρώνεται η ενεργή κοινωνική παρουσία του ατόμου και των ομάδων που θέλουν να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις ζωές τους με σκοπό το πεδίο να είναι ελεύθερο για την κυριαρχία να κάνει ότι θέλει ερήμην τους και σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα και ιδεολογήματα.
Η άρνηση να συμμετέχουμε στις δομές τους και η ανάγκη καταστροφής τους είναι μονόδρομος προς την κοινωνική απελευθέρωση.
Ως αναρχικοί προτάσσουμε την αυτοοργάνωση σαν μέσο διαχείρισης των ζωών μας πάντα όμως στα πλαίσια της επαναστατικής προοπτικής αποσκοπώντας στην καταστροφή κάθε εξουσίας.

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΑ ΣΤΕΚΙΟΥ

2009-04-07T11:18:00.000-07:00

Μετονομασία στεκιού

Στις 22/10/08 μια ομάδα συντρόφων μαζί με αλληλέγγυους προχώρησε στην κατάληψη μιας άδειας αίθουσας στο κτίριο του παλαιού χημείου ,στο οποίο στεγάζονται το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης και Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία Αθήνας. Η ομάδα των συντρόφων /ισσών, φοιτητές και μη ,προχώρησε σε αυτό το εγχείρημα αναφορικά και σε σχέση με την πολιτική τους υπόσταση και όχι με τους ρόλους που επιβάλλει το κράτος στον καθένα από μας(φοιτητής, εργαζόμενος κτλ)Σε αυτούς τους πέντε μήνες λειτουργίας του στεκιού και μέσα από μια συνεχή ζύμωση των διάφορων συντρόφων που συμμετέχουν σε αυτό, επιλέξαμε να αλλάξουμε την ονομασία του στεκιού. Στην προσπάθεια μας να διευρύνουμε κοινωνικά την απεύθυνση μας και να απαλλαγούμε από περιορισμούς και ετεροκαθορισμούς που θέτει η εξουσία πάνω στην ατομικότητα και την κοινωνία, αποφασίσαμε (ως ένα βήμα) και μετονομάζουμε το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παιδαγωγικού-νηπιαγωγών σε αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου. Απορρίπτουμε τους επίπλαστους διαχωρισμούς των καταπιεσμένων αντικαθιστώντας το περιοριστικό «παιδαγωγικού-νηπιαγωγών» με το καθαρά τοπογραφικό «παλιού χημείου».
Συνεχίζουμε λοιπόν ως ανοιχτή αντιεξουσιαστική συλλογικότητα να δρούμε μέσα στα πλαίσια του κοινωνικού-ταξικού πολέμου ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση.

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παλιού χημείου

escalera

2009-03-29T09:04:00.000-07:00

Σχετικά με την μικροφωνική

2009-03-18T05:13:00.000-07:00

Τρίτη 17/3 12:00, πραγματοποιήθηκε στα προπύλαια μικροφωνική αλληλεγγύης για τους συλληφθέντες της εξέγερσης με τη συμμετοχη 25-35 ατόμων.Μοιραστηκαν πολλά κείμενα,κρεμάστηκαν δυο πανώ και πετάχτηκαν τρικάκια.Ο κόσμος έδειχνε αρκετό ενδιαφέρον,ενώ κάποιοι μας έπιαναν και την κουβέντα.Δεν υπήρξε κάποια ιδιαίτερη ενόχληση από περαστικούς ή την αστυνομία.
Υ.Γ.Η κάμερα ήταν διαρκώς στραμμένη πάνω μας.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ

2009-03-18T05:11:00.000-07:00

2009-03-18T05:10:00.000-07:00

2009-03-18T05:09:00.000-07:00

2009-03-18T05:08:00.000-07:00

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

2009-03-15T06:10:00.000-07:00

Κείμενο για τις εξετάσεις

2009-03-09T07:12:00.000-07:00

Οι εξετάσεις είναι αγγαρεία...
-αυτό είναι γνωστό...
-είναι επίσης εκβιασμός, μηχανισμός ελέγχου και πειθάρχησης... σκέτη κοροϊδία
Το εκπαιδευτικό σύστημα αναμφίβολα είναι ο βασικός μηχανισμός γαλούχησης των αξίων του κράτους και του γενικού πολιτικοκοινωνικού συστήματος. Σύστημα εκπαίδευσης που βασίζεται στην πειθάρχηση και στην προσαρμογή του εκπαιδευόμενου σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ανθρώπου με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στην προσωπικότητα του και με συγκεκριμένο τρόπο σκέψης.
Στο ευρύτερο πλαίσιο των μεθόδων και των πρακτικών που χρησιμοποιεί το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα για να καλουπώσει τον μελλοντικό πειθήνιο πολίτη (όπως είναι οι υποχρεωτικές παρουσίες, ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός των ιδρυμάτων, ο κατακερματισμένος χρόνος και γνώση, οι υποχρεωτικές εργασίες, η δασκαλοκεντρική μέθοδος διδασκαλίας, τα εξωτερικά κίνητρα) είναι και οι εξετάσεις.
Οι εξετάσεις που μόνο παιδαγωγικό ρόλο δεν έχουν στον εκπαιδευτικό μηχανισμό, εν τούτης καταλήγουν να είναι η ουσία και ο αυτοσκοπός των φοιτητών στο πανεπιστήμιο. Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση και η κοροϊδία του θεσμού αυτού. Όλοι βιώσαμε από τα πρώτα σχολικά μας χρόνια την άσκοπη αποστήθιση της εκπαιδευτικής ύλης η οποία σε μερικές βδομάδες εξαφανίζεται και μένει απλά και μόνο η θύμηση του άγχους και των πονοκεφάλων. Η εξεταστική διαδικασία ούτε μορφώνει ούτε προσφέρει κάτι άλλο θετικό στη προσωπικότητα του εξεταζόμενου. Αντιθέτως υπάρχει για να ελέγχει συμπεριφορές και να ιεραρχοποιεί τη κοινωνία. Κάποιοι θα επικαλεστούν τη βαθμολόγηση ως ένα κίνητρο για μάθηση, ναι είναι, είναι όμως ένα εξωτερικό κίνητρο που γίνετε απώτερος σκοπός και που δεν δημιουργεί πεδία αναζήτησης της γνώσης αλλά αφομοίωσης της στείρας δοσμένης πληροφορίας. H βαθμολόγηση είναι συστατικό για να δομηθούν οι ανταγωνιστικές σχέσεις στο πανεπιστήμιο και οπουδήποτε μέσα στη κοινωνία.
Οι εξετάσεις έχουν αντιπαιδαγωγικό χαρακτήρα αφού καταλήγουν να είναι ένας απροκάλυπτος εκβιασμός προς τον εξεταζόμενο. Αξία έχει να περάσεις το μάθημα, δηλαδή να παπαγαλίσεις αυτά που γράφει το βιβλίο και να τα ξεράσεις σε ένα κομμάτι χαρτί. Η κριτική-συνδυαστική σκέψη δεν έχει καμία θέση σε αυτή τη μη δημιουργική διαδικασία. Ο εξεταζόμενος ετεροκαθορίζεται από το βιβλίο και η αυτενέργεια του ατροφεί.
Ο ρόλος των εξετάσεων ως επαναλαμβανόμενη διαδικασία διακρίνεται από μία πολλαπλότητα στο τρόπο που επιδρά στον εκπαιδευόμενο, επηρεάζοντας τον σε ψυχολογικό επίπεδο και πειθαναγκάζοντας τον να λειτουργήσει και να σκεφτεί ανάλογα. Είναι ένας κεκαλυμμένος, έμμεσος και συνάμα αποτελεσματικός τρόπος εγκαθίδρυσης της πειθαρχίας στη συνείδηση του εκπαιδευόμενου, με αποτέλεσμα τη δημιουργία φοβικής συμπεριφοράς απέναντι στον απρόσωπο μηχανισμό μέτρησης της απόδοσης και τον εκφραστή της(καθηγητές, κανόνες και νόμους, κράτος). Η πίεση από την επαναληψιμότητα των εξετάσεων τείνει να πείσει τους εκπαιδευόμενους πως τα κριτήρια ελέγχου της απόδοσης τους είναι αντικειμενικά και δίκαια, συνεπώς αυτοί που αποδίδουν περισσότερο από τους υπόλοιπους είναι οι εργατικοί και έξυπνοι ενώ οι υπόλοιποι είναι οι τεμπέληδες και βλάκες. Ο συλλογισμός αυτός μεταφέρεται έξω από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα υιοθετώντας τη νοοτροπία πως ο καθένας λαμβάνει αυτά που έχει δουλέψει και αξίζει, μετακυλίοντας την ευθύνη για την ανεργία και την ένδεια στις πλάτες του εργαζόμενου και στην ανικανότητα του να διεκδικήσει μια θέση στην αγορά εργασίας, επί ίσης όροις.
Η εκπαιδευτική διαδικασία ισοπεδώνει κατ’ επίφαση τις όποιες κοινωνικές-οικονομικές-πολιτισμικές διαφορές των εκπαιδευόμενων(μέσων των εξετάσεων) και ταυτόχρονα χτίζει την πυραμοειδή-ιεραρχική δομή των σχέσεων μέσα στη κοινωνία. Πιο απλά ο σημερινός ιεραρχικά δομημένος καταμερισμός εργασίας δεν είναι αποτέλεσμα μόνο τεχνητού διαχωρισμού στη βάση της εκπαιδευτικής ισοπολιτείας αλλά πρωταρχικά είναι αποτέλεσμα κοινωνικού διαχωρισμού ανάμεσα στα διάφορα ταξικά στρώματα του καταμερισμού εργασίας όπου κυριαρχούν εξουσιαστικές σχέσεις εκμετάλλευσης.
Επιπλέον, η συνεχιζόμενη εξεταστική διαδικασία εκτός από την ιεραρχοποίηση και ποσοτικοποίηση της απόδοσης εμπεριέχει και τον τυφλό ανταγωνισμό μεταξύ των εξεταζόμενων, υπονομεύοντας κάθε έννοια συνεργασίας. Η αυτοοργάνωση υποσκάπτεται, η συνεργασία και η αλληλοβοήθεια ισοδυναμεί με κλεψιά. Ο ανταγωνισμός ως βασικότατο στοιχείο του ιδεολογήματος της κυριαρχίας είναι το καμτσίκι για να παράγουμε πιο πολλά(και να αρκούμαστε σε λιγότερα), προωθεί την εξατομίκευση και σπέρνει την αντιπαλότητα μεταξύ των εξεταζόμενων αποπροσανατολίζοντας τους από τον κοινό τους αντίπαλο(σύστημα εκμετάλλευσης και εκφραστές του).
Συμπερασματικά οι εξετάσεις ως μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας νομιμοποιούν και αναπαράγουν τις κοινωνικές ανισότητες, τον έλεγχο του εξουσιαζόμενου από τον εξουσιαστή και την πειθαρχία του πρώτου προς το δεύτερο. Οι εξεταστές και κατά προέκταση το κράτος περιχαρακώνονται στο μυαλό του εξεταζόμενου ως τα πεφωτισμένα όντα και οι αλώβητοι θεσμοί που μπορούν να κρίνουν ποίος είναι ικανός και ποίος όχι. Ποία είναι όμως η πραγματικότητα για αυτές τις αυθεντίες; Τι παρασκήνια και τι συντεχνιακές λογικές, τι αλισβερίσι, πόσο γλείψιμο και υποκρισία πρέπει να διαθέτει κάποιος για να ανεβεί την ακαδημαϊκή ιεραρχία; Ποίοι περνάνε μαθήματα για μερικές ψήφους; Ποίοι εκμεταλλευόμενοι την εξουσιαστική τους θέση πηδάνε φοιτήτριες για να τις περάσουν στο μάθημα; Οι μαλάκες οι συνδικαλιστές πώς βγάζουν τη σχολή; Ποίοι είναι αυτοί οι ξεφτίλες που μας εξετάζουν;
Αν και οι εξετάσεις είναι βασικό δομικό στοιχείο του εκπαιδευτικού συστήματος ,οποιαδήποτε τροποποίηση αυτής της πρακτικής δε θα οδηγήσει σε προοπτικές κοινωνικής χειραφέτησης. Τα αιτήματα για μεταρρυθμίσεις προς μια αντιαυταρχική/ελευθεριάζουσα εκπαίδευση λειτουργούν πάντα προς την διατήρηση των σχέσεων εκμετάλλευσης. Τα αιτήματα αυτά έρχονται να μορφοποιήσουν και να ωραιοποιήσουν το πρόσωπο της κυριαρχίας χωρίς να θίγουν τις πραγματικές αιτίες που δημιουργούν συνθήκες καταπίεσης. Οι εξετάσεις, αλλά και ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι παρά ένα κομμάτι αυτής της καταπίεσης. Επομένως, η κριτική και η επίθεση μας στοχεύει την ολότητα των εξουσιαστικών πρακτικών που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι στη κοινωνία.
Απέναντι στην εξουσιαστική επιβολή της κυριαρχίας, ο μόνος δρόμος προς την κοινωνική χειραφέτηση, την ελευθερία και την γνώση είναι η ολική άρνηση και επίθεση στην εξουσία αποσκοπώντας σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από την καταπίεση και την εκμετάλλευση.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΗ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΙ
ΚΑΤΑΚΤΩΝΤΑΙ

com

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

2009-03-08T06:40:00.000-07:00

2009-03-08T06:36:00.000-07:00

Κείμενο του στεκιού για τους συλληφθέντες της εξέγερσης

2009-03-06T09:55:00.000-08:00

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
ΥΨΩΝΕΙ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ – ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

Η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτέλεσε τη μεγαλύτερη έκρηξη του κοινωνικο-ταξικού πολέμου μετά τη μεταπολίτευση, η οποία δημιούργησε τεράστιο ρήγμα στον κοινωνικό ιστό. Τα εξεγερμένα υποκείμενα επιτέθηκαν στην ιδιοκτησία, στις δυνάμεις καταστολής, στον καταναλωτισμό, στο κράτος και γενικότερα σε ότι τα καταπιέζει. Την ίδια ώρα κατέρρεαν οι αυταπάτες της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, της κομματικής διαμεσολάβησης, της αριστερής διαχείρισης του συστήματος καθώς και της ψευδαίσθησης της κοινωνικής ειρήνης.
Το κράτος προσπαθώντας να επανακτήσει το χαμένο έδαφος χρησιμοποίησε τις ύστατες μεθόδους καταστολής, όπως την επίκληση στην εθνική ενότητα, την προστασία της περιουσίας και πάνω απ’ όλα την ωμή βία. Άλλωστε “ησυχία, τάξη και ασφάλεια” ήταν πάντα το δόγμα για να διασφαλίζονται τα συμφέροντα των κυρίαρχων.
Ενδεικτικό της έντασης της κρατικής καταστολής είναι οι χιλιάδες προσαγωγές με σκοπό την τρομοκράτηση των (εν δυνάμει) εξεγερμένων, οι μαζικές συλλήψεις και προφυλακίσεις βασισμένες σε στημένα κατηγορητήρια καθώς και οι δίκες μεταναστών (χωρίς διερμηνείς) με αποτέλεσμα 18μηνες φυλακίσεις και απελάσεις. Ειδικότερα στη Λάρισα ανήλικοι διώκονται βάσει του “αντι”-τρομοκρατικού νόμου. Φυσικά ο πραγματικός αριθμός των συλληφθέντων και φυλακισμένων είναι αδύνατον να προσδιοριστεί. Οι μέχρι στιγμής καταγεγραμμένοι συλληφθέντες είναι 279 εκ των οποίων 16 παραμένουν προφυλακισμένοι. Η κλιμάκωση της καταστολής αντικατοπτρίζει την ανησυχία του κράτους καθώς και το μέγεθος της εξέγερσης.
Ενάντια στην κοινωνία που στηρίζεται στον ατομισμό και την απάθεια η αλληλεγγύη εκφράζεται πλήρως και έμπρακτα μέσω της πολύμορφης επαναστατικής δράσης ενάντια σε κράτος, αφεντικά και κάθε μορφής εξουσία, αφήνοντας μια παρακαταθήκη, η οποία διαμορφώνει συντροφικές σχέσεις ανάμεσα στους εξεγερμένους. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί παρά να είναι άμεση, αδιαμεσολάβητη και αδιαπραγμάτευτη. Ταυτόχρονα στεκόμαστε εχθρικά απέναντι σε κάθε προσπάθεια διαχείρισης της αλληλεγγύης από εξουσιαστικούς φορείς που αποσκοπούν στην αποκόμιση πολιτικής υπεραξίας και την αντιλαμβάνονται μέσα στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης με το κράτος.
Η αλληλεγγύη προς όλους τους διωκόμενους και φυλακισμένους της εξέγερσης του Δεκέμβρη είναι αναπόσπαστο μέρος του αγώνα μας για την καταστροφή του κράτους, της εξουσίας και της εκμετάλλευσης με σκοπό την κοινωνική χειραφέτηση και την Αναρχία.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΡΣΗ
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ
ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΟΣΟΙ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΤΡΟΜΟ ΘΕΡΙΖΟΥΝ ΟΡΓΗ

Η αλληλεγγύη είναι ένα από τα όπλα μας

2009-03-06T07:32:00.000-08:00

Για την αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της εξέγερσης αναρτήθηκε πανό από το στέκι επί της οδού Χαρίλαου Τρικούπη.

εκδήλωση/προβολή ταινίας

2009-03-06T07:27:00.000-08:00

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

2009-03-01T09:29:00.000-08:00

Στις 3/2/09 πραγματοποιήθηκε συζήτηση πάνω στην εξέγερση που ξεκίνησε το Δεκέμβρη.Διαβάστηκε το χρονικό της εξέγερσης κ μοιραστήκαμε τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας πάνω στα γεγονότα.Υπήρχε ακόμη σχετικό έντυπο υλικό κ προβολή φωτογραφιών από την εξέγερση.

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ

2009-03-01T06:34:00.000-08:00

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΟΥ 2008

2009-03-01T05:12:00.000-08:00

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ, ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Μέσα στην υπάρχουσα καθημερινότητα είναι εμφανής η λειτουργία κατασταλτικών και προπαγανδιστικών μηχανισμών, η οποία έρχεται να επιβάλλει την υπακοή σε μια παραγωγική διαδικασία που ως σκοπό έχει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των αφεντικών.

Αυτός ο εξαναγκασμός που επιτυγχάνεται μέσω των θεσμικών οργάνων της κρατικής εξουσίας (σχολείο, ΜΜΕ, αστυνομία, ψυχιατρεία κτλ.) προσπαθεί αφενός να κρύψει τις κοινωνικές συγκρούσεις και αφετέρου να διαμορφώσει το κυρίαρχο φαντασιακό της ‘’κοινωνικής ειρήνης’’.

Ο ασθματικός τρόπος ζωής που προβάλλεται ως πρότυπο δημιουργεί ασφυκτικές, ψυχοσωματικές συνθήκες διαβίωσης απέναντι στις οποίες ο άνθρωπος προσπαθεί να βρει διεξόδους. Η ανάγκη για επιβίωση σε ένα αφιλόξενο κοινωνικό περιβάλλον αλλοτρίωσης και εξατομίκευσης ωθεί κομμάτια της κοινωνίας να κινηθούν έξω από τα όρια που καθορίζει η αστική νομιμότητα. Η άμεση αμφισβήτηση των νόμων αποτελεί απειλή για το κράτος, το οποίο και ‘’βαφτίζει’’ έγκλημα την προσπάθεια του κάθε καταπιεζόμενου να επανακτήσει την καταπατημένη ελευθερία του.

Το κράτος στην προσπάθεια του να καταπολεμήσει το ‘’έγκλημα’’ έχει στήσει ένα ολόκληρο σύστημα, το οποίο ενώ ευαγγελίζεται ότι υπάρχει για την υπεράσπιση της ζωής και της ελευθερίας την ίδια στιγμή αντιφάσκει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο στρατιώτης που σκοτώνει στη μάχη αντιμετωπίζεται ως ήρωας, ενώ ο ληστής στιγματίζεται ως το κατακάθι της κοινωνίας που η μοίρα που του αξίζει είναι η φυλακή.

Μέσα σε αυτό το κολαστήριο οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιες. Καταναγκαστικός εγκλεισμός σε ένα κελί, απομόνωση, πειθαρχικά, μεταγωγές, ναρκωτικά, βασανιστήρια, ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής, ανύπαρκτη ιατρική περίθαλψη, χορήγηση καθαρτικών μετά από άδειες, σεξουαλική καταπίεση, υπερπληθυσμός (13000 κρατούμενοι σε χώρο που αντιστοιχεί σε 8000), λευκά κελιά, πανοπτισμός˙ όλα αυτά συντελούν στην εξάλειψη της ατομικότητας και στην ισοπέδωση της προσωπικότητας του κρατουμένου. Με λίγα λόγια: εξαθλίωση.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση και μετά από την απόρριψη των αιτημάτων τους από το υπουργείο δικαιοσύνης, οι κρατούμενοι αποφάσισαν να ξεκινήσουν συντονισμένες κινητοποιήσεις στις περισσότερες ελληνικές φυλακές. Αυτές περιλαμβάνουν αποχή συσσιτίου από Δευτέρα 3/11 και κλιμακώνονται με μαζική απεργία πείνας από την Παρασκευή 7/11.

Οι φυλακές είναι η ακραία έκφανση του εξουσιαστικού συστήματος. Είτε συναινείς σε αυτό με την υπακοή σου, είτε εξεγείρεσαι εναντίον του. Υποστηρίζοντας κάθε πράξη ατομικού ή συλλογικού αγώνα ενάντια στην εξουσία, η αλληλεγγύη μας στον αγώνα των κρατουμένων είναι αδιαπραγμάτευτη.

Εσείς από τα κάγκελα, εμείς από τους δρόμους!

Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι!

Συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης Πέμπτη 13 Νοέμβρη,
6 μ.μ. Προπύλαια

Η πρώτη αφίσα του στεκιού

2009-03-01T04:34:00.000-08:00

ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΗΣ ΠΛΗΞΗΣ ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

2009-02-25T14:29:00.000-08:00

ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΗΣ ΠΛΗΞΗΣ ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Βιώνοντας τη καταπίεση από την εξουσιαστικά δομημένη κοινωνία και την εκμετάλλευση από το απάνθρωπο κοινωνικο-πολιτικό και οικονομικό σύστημα αποφασίσαμε να αντισταθούμε. Λειτουργούμε ως μια ανοιχτή αντιεξουσιαστική συλλογικότητα ατόμων που κινούνται στο χώρο του παιδαγωγικού. Ξεφεύγουμε από τα καθορισμένα από την εξουσία όρια, προχωρώντας στην κατάληψη μιας άδειας αίθουσας με σκοπό την διαμόρφωση της σε χώρο ελεύθερης έκφρασης και κοινωνικής ζύμωσης. Απέναντι σε κάθε λογική αντιπροσώπευσης και διαμεσολάβησης προτάσσουμε την αντι-ιεραρχία και λειτουργούμε με όρους αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης. Αρνούμαστε να ζητήσουμε άδεια για να χρησιμοποιήσουμε έναν χώρο που ήδη μας ανήκει. Αρνούμαστε να αφήσουμε στα χέρια «ειδικών» την οργάνωση των ζωών μας. Εναντιωνόμαστε στο ιεραρχικό πλέγμα πελατειακών σχέσεων που υπάρχει στην κοινωνία και που επεκτείνεται μέσα στο πανεπιστήμιο. Δεν ελπίζουμε σε κάποια «δικαιότερη» διαχείριση του συστήματος, αλλά αποσκοπούμε στην καταστροφή του. Η λειτουργία αυτού του χώρου αποτελεί κομμάτι της ευρύτερης πάλης ενάντια σε κάθε μορφή ιδιοκτησίας, εξουσίας και εκμετάλλευσης με απώτερο στόχο την κοινωνική απελευθέρωση.
Ο χώρος είναι ανοιχτός για οποιονδήποτε θέλει να συζητήσει ή/και να συμμετέχει σε συλλογικές-αυτοοργανωμένες διαδικασίες. Επίσης, στο χώρο λειτουργεί δανειστική βιβλιοθήκη και αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο, φιλοξενούνται συζητήσεις, διοργανώνονται προβολές κ.α.

Ανοιχτή συνέλευση στεκιού κάθε Τρίτη 15:00

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Παιδαγωγικού-Νηπιαγωγών

Σημ.Το παραπάνω κείμενο αποτελεί βελτιωμένη έκδοση του αρχικού κειμένου το οποίο μοιράστηκε στην σχολή την ημέρα της κατάληψης.

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι

2009-02-25T13:48:00.000-08:00

Στις 22/10/2008 και μετά από συνελεύσεις, μια πρωτοβουλία ατόμων μαζί με αλληλέγγυους προχώρησε στην κατάληψη μιας άδειας αίθουσας στο κτίριο του Παλαιού Χημείου, στο οποίο στεγάζονται η σχολή του Παιδαγωγικού Τμηματος και του Τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία. Σε αυτό το blog θα αναρτούνται όλα τα κείμενα και οι αφίσες που φέρουν την υπογραφη του στεκιού.

2009-02-06T15:34:00.000-08:00